erica's dagboek

Weer allerhande.

2012-01-24T15:03:00.000-08:00

Ik begon dit blogje maandag rond twaalf uur al. Alles was klaar om Betty te ontvangen, het was tenslotte Bettydag en ik zat nog wat mail te beantwoorden en besloot nog wat na te zoeken op internet... Maar ik keek even naar buiten en werd afgeleid...;-) Met onderstaand resultaat....

Gebroederlijk of gezusterlijk zitten drie groene halsbandparkieten in mijn tuintje en op het hek en rond de zak pelpinda's zacht snaterend te genieten. Een grote ekster waagt zich niet op het hek om te proberen iets mee te snaaien maar beperkt zich tot het op de grond zoeken van gevallen pinda's. Het zijn vooral de mezen die aan de vetbollen hangen en in de zaden en de rozijnen pikken die in de nu lege plantenbakken liggen. De enorm dikke duiven die hier rondlopen doen zich tegoed aan het brood en de rozijnen op de grond. Het is bijna half één, klaarblijkelijk etenstijd voor de tuinvogels.
Het is nog steeds geen winter. De dagen rijgen zich aaneen in een grijsheid in onze contreien, die langzamerhand even normaal voor deze tijd van het jaar is als de duisternis van de Noordpool. De zon is al maanden een zeldzaamheid en de temperaturen draaien al maanden rond de zeven graden. Regen. Natte moesson van de lage landen. We hebben een paar heel natte weken achter de rug, waarin extra dijkwacht nodig was, de dijken versterkt moesten worden, de winteruiterwaarden blank stonden. En we weer bang gemaakt werden met de klimaatverandering die het westen van ons land onder water zou zetten tot ruwweg Arnhem.
...
En toen werd het avond. Onmisbare Betty was weer weg.
Maandagavond begaf mijn verwarmingsketel het... ik kreeg het zo warm en begreep er al niets van. Was ik soms koortsig en een beetje ziek???
De verwarming bleek loeiheet en de thermostaat over zijn toeren. Die moest 23 graden aanwijzen maar knipperde alleen maar. En dat was een teken om als de wiedeweerga de stekker van de ketel uit de muur te trekken om de verwarming te laten afkoelen. En als de stekker weer in het stopcontact gaat wijst de kamerthermostaat 26 graden aan! Inderdaad beetje te warm. De ketel slaat de rest van de avond niet meer aan en de temperatuur zakt gelukkig...
Van de week ging de bel ook al niet over. En stond de jongen van de apotheek voor de tweede keer voor de gezamenlijke buitendeur waarvan mijn bel het dus niet deed. Gelukkig was hij de tweede keer zo kien om bij een buurvrouw te bellen. Ik heb maar een briefje bij de deur gehangen...

Wat we van deze winter moeten denken is nog steeds niet duidelijk. Eind van de week worden wel winternachten verwacht... Maar echt winter?
Ik roep al jaren dat de seizoenen opschuiven, maar heb daar nooit een bevestiging van gelezen. Dus dat de meteorologische seizoenen herberekend zouden moeten worden.

Op zaterdag 27 februari 2010 schreef ik het volgende:
Einde van de winter, zegt de meteorologische dienst.
Dan zou het nu dus het begin van de lente moeten zijn.
Van zonneschijn en blauwe luchten met schapenwolkjes, van zingende vogeltjes en bloemetjes in de wei en langs de bermen en de eerste schuchtere uitlopers van de struiken in onze tuin. Maar er is zelfs nog geen knop aan de forsythia te zien. Wel toont de vlinderstruik al kleine groene blaadjes. En bloeien de sneeuwklokjes tussen de houten tegels. Maar ik heb nieuwe vetbollen en een zak zaad opgehangen voor de vogeltjes, want er is voor hen nog niets te halen.
Einde dat jaar werd het wel echt winter en schreef ik: ' ben ik er op de eerste dag van doorzettende dooi op uitgegaan. Zonder spijkerzooltjes. Het was best te doen, maar op de bruggen moest ik wel op de rijweg lopen. Want net als verleden jaar was op de hoge bruggen niet gestrooid. Hoewel er het hele najaar een kist met strooizout bij de leuning van de Vaz Diazbrug stond.' Tot zover het blogje van februari 2010.
En ik herinner me de vele sneeuw in januari 2010 nog en de foto die in Het Parool stond van mij met het hondje van de buurman.
De winters zijn dus niet verdwenen.
Ik heb nog meer zitten bladeren in mijn weblog. En ontdekte (je staat er niet bij stil, de tijd gaat te snel), dat een jaar geleden de revolutie in Egypte begonnen is. Eigenlijk, na Tunesië, het begin van de Opstanden in de Noord-Afrikaanse landen. We dachten toen nog niet in termen van de Arabische Lente... en nu doen we dat ook niet meer. We waren bang voor de verschrikkingen van die revoluties, maar we vonden ze nodig. Want Noord Afrika zou democratisch worden, daarvan waren we overtuigd. 'Het zijn hartverscheurende dagen', schreef ik op 2 februari 2011, een jaar geleden dus, in mijn weblog.

Een jaar later weten we beter. De revolutie is inmiddels overgeslagen, naar Libië, naar Syrië, andere landen kennen ook onrust en daar worden nu ook slachtoffers gemaakt.... En in Egypte mag dan een 'democratische' verkiezing hebben plaatsgevonden, de vraag is of de Egyptenaren er beter van worden. Het land dreigt door de uitslag helemaal een streng Islamitisch land te worden...de Moslimbroeders hebben een grote overwinning behaald. En het antisemitisch beest is daar, zoals in andere Noord Afrikaanse landen, weer losgebroken. Waardoor Israel weer in gevaar kan komen en de vrede in het Midden Oosten verder weg lijkt dan ooit. Want Israel moet zich blijven verdedigen, nu/straks weer harder dan ooit. Maar ja, als de mensen daar nu zelf voor kiezen?

En nu is het dus dinsdagavond.
En buiten zal een groot vuurwerk bezig zijn, als ik de geluiden moet geloven. Die klinken als vuurpijlen die afgeschoten worden. Chinees Nieuwjaarsfeest? Zou kunnen. Het is dit jaar geen publieksfeest, heb ik begrepen, hoewel het Jaar van de Draak begonnen is...
Er heerst een enorme zonnestorm en ik ben benieuwd of en wanneer we daar narigheid van zullen ondervinden. Vorige keren waren er elektronische storingen en smolten elektriciteitsleidingen. Misschien ondervinden mensen er ook narigheid van?
Paul Witteman had weer een vrolijke antivrouwopmerking... Ik heb de programmamakers al eens eerder aangeschreven dat ik het programma zo langzaamaan een keurig Panoramagehalte vind hebben. Een mannenprogramma, waar soms ook een vrouw een goede rol in mag spelen...
Nu liet een deskundige zien hoe prachtig de beelden van een zonnestorm in infrarood weergegeven kunnen worden.... en wat zei Paul Witteman? ' Is dit in het echt zo of is het een schilderij van een depressieve vrouw?' Hoe kom je erop Paul Witteman, om zo iets te zeggen! Ik hoop dat er publiciteit over komt... maar ik ben bang van niet. De vrouw die er nu zit, een Griekenlandkenster, zegt er in elk geval niets van. Dat is natuurlijk mogelijk in de spanning van een tv-uitzending.

Deze dinsdag is ook weer voorbij. En hoewel het geen mooi blogje is geworden wil ik hem toch plaatsen.

Van alles en nog wat.

2012-01-20T14:41:00.000-08:00

De post is geweest en in de brievenbus lag o.a. een envelop van de bankgiroloterij.
In die envelop zat behalve een brief, ook een kaartje. Nou ken ik de manier van doen van die goededoelenloterij, maar toch tuin ik er telkens weer in. Ook dit keer.
Je moet drie gelijke tekentjes openkrassen. Dan krijg je op je bankrekening 15 of 50, of zelfs 10.000 euro.
En natuurlijk had ik dat. Drie molentjes. Dus ik blij kijken naar de voorwaarden hoewel ik in mijn achterhoofd al wist wat de valstrik was.
En inderdaad, ik moet eerst een extra lot van €10,50 nemen en dan kan ik zien wat ik gewonnen heb.
Dat lot kan ik weer opzeggen wanneer ik wil. Maar een lot van de goededoelenloterij opzeggen is me nog niet gelukt. Wèl dat ik in mijn onnozelheid, cq hebberigheid, extra loten erbij nam. Nee dus... ik doe niet mee aan die verlakkerij. Ik neem géén extra loten. En ik ga al helemaal niet naar die website om te zien wat ik volgens hen gemist zou hebben.

Terwijl Samuel Barber's Adagio for Strings via radio Classic FM uit de boxen klinkt, heb ik de was gedaan en opgehangen. Mooie muziek...
Het wordt tijd voor een nieuw blogje.
Vrijdag, een rustige, grijze dag waarin niets in de agenda staat. Er moét dus niets.
Ikzelf moét wel iets, in beweging zijn dus. Maar het weer is er niet naar en helemaal 100% voel ik me vandaag niet, de luchtdruk is onder de 1000milibar, dus nogal erg laag. Dat werkt meestal negatief op mijn gevoel van welzijn. Zo ook nu misschien, dus ik maak me niet ongerust.
En tikkend zijn in elk geval mijn vingertoppen in beweging. ;-)) Dansend over de toetsen met kennelijk veel plezier. Min of meer op de driekwartsmaat van het muziekstuk dat nu gespeeld wordt. Ach ja, je hebt een Weense afkomst of niet hè... Dus driekwartsmaat zit in je genen... Zou toch kunnen? ;-)

Ik moet denken aan Rudi van Danzig, die mooie man, die nu dood is. Uitgeteerd van de kanker die dat sierlijke lijf te pakken heeft genomen. Ik heb zijn eerste twee boeken gelezen. En door de loop der jaren heb ik hem een beetje gevolgd, hoewel mijn liefde voor ballet niet zover ging dat ik naar voorstellingen ging. Misschien twee keer gedaan. Ik heb Toer van Schaik ook nog zien dansen. Hoe lang is dat al geleden?? Ook zo'n mooi mens.
Het geeft even een flinke schok als je zo'n bericht leest. Maar het is nou eenmaal onontkoombaar. We gaan allemaal. Je kunt er maar beter op voorbereid zijn, klaar mee zijn.
Min of meer toevallig had ik mijn eigen euthanasieverklaring van de week vernieuwd en met naam en datum naar betrokkenen gestuurd. Gelukkig geen enkel commentaar. Familie/sleutelhouders en huisarts, verder geen mensen nee.

En dan toch nog een goed bericht voor onze Amsterdamse ouderen, zieken en gehandicapten. Dit heb ik van internet geplukt:
Eigen pgb-regeling voor A'dam in 2013 (een persoonsgebonden budget)
'Het moet voor chronisch zieken en gehandicapten in Amsterdam mogelijk blijven om begeleiding thuis te betalen via een zogeheten pgb (persoonsgebonden budget).
Het gaat dan bijvoorbeeld om hulp bij eten en aankleden. Wethouder Eric van der Burg vindt dat deze groep niet de dupe mag worden van bezuinigingen op het apgb door het kabinet en wil daarom vanaf 2013 een Amsterdams pgb invoeren, maakte hij maandag bekend.
Het pgb is een bedrag dat chronisch zieken en gehandicapten van de landelijke overheid krijgen om zelf hun zorg te organiseren, bijvoorbeeld door hulp van een familielid te kopen.
Zo, dat zal voor heel veel mensen een zucht van verlichting betekenen. zowel voor de zieken als voor de mensen die hen tot nu zorg verleenden.

Er is ook politiek ná de kapper..

2012-01-13T16:33:00.000-08:00

Voorlopig heb ik weer een net hoofd. Het was een eind lopen, dus ik kwam thuis in een toestand die directe rust in ligstand eiste. Maar dat was niet mogelijk want het computerscherm toonde nadat ik Outlook Express had aangeklikt, een heleboel mail. Met de nodige verrassingen Dat heb ik meteen afgewerkt, beantwoord en doorgestuurd. Mijn oude vriendin uit Nieuwegein had eindelijk de goede aansluiting en het eerste mailtje (zij is ook al in de tachtig!!) van haar kwam vandaag binnen.

Nadat ik gisteren een lijstje had gemaakt van alle zaken waarvoor ik nog de deur uitmoet gaf ik maar voorrang aan de kapper. Op deze manier wordt alles netjes afgewerkt. Maar die spiegel bij de kapper moest ik weer heel nodig van dichtbij zien.
Hopelijk morgen naar de minuteman met mijn schoenen. Daar moeten nieuwe hakken onder. Maar dan moet ik dus naar de binnenstad en eh dan kan ik meteen naar Xenos, want ik moet ook doosjes (liefst mooie doosjes) hebben. En oja, als er dan nog energie is en de pijn in het pootje niet te erg, even door de Hema.... dan kan ik daar meteen een lekkere cappuccino of een ijskoffie nemen. Zo ongeveer zou het kunnen gaan dus. Ik vergeet de zaterdagkranten maar even... daar is de rest van het weekend goed voor. Onee.... Zondag moet ik ook naar Albert Heijn, bedenk ik me. O zucht, wat kan een oud mens een drukke agenda hebben hè. ;-) Maar goddank kan ik weer lopen, zij het gematigd.

De Utrechtsestraat, waar ik moet zijn, is weer helemaal opgebroken en het is weer laveren en uitkijken waar je door de tijdelijke muur naar de overkant kunt komen. Daar is men nu al mee bezig (met tussenpozen) vanaf 2009. Er zijn al diverse zaken failliet gegaan en vandaag zag ik dat er nog meer winkels opheffingsuitverkoop houden. Echt goed voor de middenstand dus. De Gemeente is er al een paar maanden mee opgehouden (geen geld meer) en de straat kwam weer een beetje in evenwicht. Er konden tijdelijk ook weer auto's door de straat die dus in die tijd ook de winkels konden bevoorraden of als klant winkels konden bezoeken... er zijn hier heel veel restaurantjes en eethuisjes... Maar nu ligt alles de komende maanden weer stil omdat 'de Gemeente' nu weer de straat nodig heeft voor het opnieuw inrichten van het plaveisel en de tramrails en meer.
Het was ook voor mij een flinke wandeling heen en terug, maar altijd leuk om te doen. Op de terugweg wat boodschapjes gedaan bij Marqt, de biologische supermarkt. Dus belast en beladen ook nog, toch thuisgekomen.
Lekker een pittig gebraden, half kippetje gegeten. Met niets dan een paar tomaten, want groente (nouja) moet je ook eten. De kip was voldoende....

Maar nu weer even over tot de orde van de dag.
Ik heb me opnieuw wezenloos geërgerd aan de vertegenwoordigers van die beweging, de PVV... Nee, ik noem het geen partij, al doen ze dat zelf wel. Die beweging is niet democratisch ingericht en de enige baas is nog steeds Geertje. Zonder Geertje kan niets gebeuren.
Wat in Limburg gebeurde is tekenend voor de beweging en voor de manier waarop men aankijkt tegen mensen met een andere achtergrond. Of ze nou de Nederlandse nationaliteit hebben, hier geboren zijn, naar school zijn gegaan, ontwikkelde en beschaafde mensen zijn...

Een Limburgs PVV-lid schreef in een email over een PvdA-er met een Turkse achtergrond: 'een stuk uitgekotst halalvlees, gemaakt van Turks varken'. In geen enkele andere Nederlandse politieke beweging of partij zal zoiets ook maar gedacht, laat staan zo geschreven kunnen worden. En nu pas, anderhalf jaar later, nu dit in de openbaarheid komt, is de beweging in Limburg zo kien om de man in kwestie te ontslaan. Voordien viel niemand in die beweging over die woorden.
Ja, het is eigen aan die beweging. Net als de sabotage-actie die Hero Brinkman uitvoert om de Arandéuslezing afgeschaft te krijgen. Jaja.... hij wilde Bert Brussen voor die lezing, zegt hij nu. Niet Boender... Niet gelukt. Nu moet die hele lezing afgeschaft worden. Vreemde manieren toch...?

Die jaarlijkse lezing is ter herdenking van verzetsmensen. En met name van Willem Arandèus, een verzetsman en beeldend kunstenaar. Wacht, even de woorden van Wikipedia gebruiken: hij was een Nederlandse beeldend kunstenaar, auteur en verzetsstrijder tijdens de Tweede Wereldoorlog die openlijk voor zijn homoseksualiteit uitkwam
(onderstreping en blauwe letter van Wikipedia krijg ik niet weg)

Die lezing is een belangrijke traditie, al komt niet iedereen er naar toe om hem te beluisteren. Thomas van der Dunk die verleden jaar voor een toespraak was uitgenodigd, moest die naar zijn overtuiging zelfs op straat houden, omdat Prov. Staten van Noord Holland de uitnodiging aan van der Dunk had ingetrokken. De tekst was tegen de PVV gericht, dat bleek later... Nou is van der Dunk ook niet echt mijn favoriet, al schrijft hij goed... maar zo ga je niet met de democratie om.

Het gaat wel om de herdenking van niet alleen Willem Arandeus als mens..... maar ook om de verzetsman, de kunstenaar en de openlijke homo. En als zodanig is hij een monument waarvan de herdenking ons Nederland wakker zou moeten houden, elk jaar weer.
Sommige tradities zijn belangrijk. Te belangrijk om zomaar af te schaffen. Ook al is het einde van de 2e wereldoorlog meer dan 65 jaar geleden.

H.M. van Randwijk was schrijver-journalist, dichter, maar vooral óók verzetsman in de oorlog, Een van de oprichters van (toen) het verzetsblad Vrij Nederland.
Hij schreef niet zomaar: 'Een volk dat voor tirannen zwicht zal méér dan lijf en goed verliezen... Dan dooft het licht....
De woorden zijn in het Van Randwijkmonument vervat op het Weteringcirquit in Amsterdam.

Hij, Van Randwijk, maakte het mee. Nederland was, zoals bekend, ook het land waarvandaan (ook naar verhouding), de meeste Joodse mensen zijn verraden en omgebracht. De meeste zigeuners en de meeste homo's.....
Maar de PVV, hier in de persoon van Hero Brinkman voert actie om die jaarlijkse lezing afgeschaft te krijgen. 'Te duur en alleen door elite bezocht'.... Wel, de lezing is verleden jaar wel integraal gepubliceerd! Dus iedereen heeft hem kunnen lezen. Dat de woorden verdwijnen betekent persé niet dat de geest van de woorden meeverdwijnt.
En blijkbaar is dat de grief van de PVV-afgevaardigde in Povinciale Staten van Noord Holland.

Tja....kun je denken, waar maak je je druk over. Over een beweging van de onderbuik van dit land maak ik me druk. Zoals ieder weldenkend mens zou moeten doen. Er is geen verontschuldiging mogelijk voor het discrimineren van bevolkingsgroepen en volken vanwege een andere cultuur, een andere godsdienst, andere gewoonten. En dat is juist de básis van die beweging.
'Henk en Ingrid' zijn blanke Nederlanders, niet al te ontwikkeld, dus ook niet rijk... En daar is de hele PVV op gebaseerd. Niet op iedereen, maar op die bevolkingsgroep alleen. In alles wat gezegd en gedaan wordt.
En dat is dagelijks te merken aan de woordkeus in de 2e Kamer, in Provinciale Staten, in de Gemeenteraadsfracties en in de publiciteit ook....

De politiek is geen dame of heer meer om respect voor te hebben.

Een gewoon dag- en nachtverhaal

2012-01-11T00:56:00.000-08:00

De nacht was kort, heel kort. Waar ik rond half drie insliep werd ik wakker omstreeks half zes.....Het bekende gestommel aan het kattenluik had ik lang niet gehoord, dus herkende ik het niet meteen. Tot er een langgerekt zacht gehuil opklonk Iieieieiee.....Even dacht mijn geest dat het Pika was, mijn verleden jaar gestorven katje. Maar het bleek de pikzwarte te zijn die me in de maanden daarvóór weleens flink geplaagd had en Pika's etensbakjes leeg at. Ach, het arme dier... hier viel niets meer te halen voor een katje, helemaal niets. En naar buiten kon hij ook niet. Volgens mij is het een hij dus. Geruststellende woordjes hielpen niet, dus ik zette de deur maar open om hem te laten ontsnappen.
Hij was heel vlug verdwenen. Tja, dat kan gebeuren als je beneden woont. Vandaag dat kattenluikje maar beter vastzetten....
Omdat ik niet meteen weer kon slapen werd ik onrustig, voelde hoofdpijn opkomen en ben er rond zeven uur maar uitgegaan. Maar wat moet een oud mens zo vroeg uit bed.....
Ik de tuindeuren opengezet en ben in de deuropening gaan zitten. Heerlijk frisse lucht, als je zo warm uit bed komt. En in de toen nog heldere ochtend, hoog in de kastanje was een merel aan het zingen tegen zijn een heel eind verderop meezingende rivaal. Wat een heerlijk geluid...En dat in januari...
Toen ik het te koud kreeg ben ik maar weer onder de deken gekropen tot rond kwart over acht mijn bovenbuurman begon te stommelen... Tja, dus ben ik er toch maar uitgebleven, heb de verwarming hoger gezet, een kop koffie bij me gezet en dit nachtelijk en ochtendlijk wedervaren maar op het scherm gezet. Een heel korte nacht dus. Maar ik kan gelukkig altijd slapen, dus dat haal ik straks of vandaag wel weer in. Dat gestommel van mijn bovenbuurman is nieuw voor me. Vorige buren heb ik nooit bewust gehoord... Behalve als de nu gestorven bovenbuurman iets liet vallen. Of zelf omviel, wat in zijn laatste maanden weleens gebeurde.
Vandaag dan maar moed gevat en maar opgebleven.
Het weer belooft grijs te blijven ;-) maar droog. Grijs... dus het lichtscherm maar weer aan in de loop van de dag .

Verleden week ben ik nog met dochterlief door de binnenstad gelopen... en het ging goed. In elk geval zijn er weer goede dagen waarin ik zonder teveel pijn bij het lopen kan genieten van de dingen. Ook uitbundig gedaan hoor. We hebben naast de Nieuwe Kerk koffie gedronken 'met wat-erbij...' en zijn toen de winkel van de Nieuwe Kerk ingegaan, waar de tentoonstelling 'Het Jodendom' momenteel is. Ik had geen energie genoeg meer voor de tentoonstelling zelf, dat komt nog,, maar heb genoten in de winkel.... En geld of geen geld, ik moet altijd wat kopen. We hebben daar veel tijd doorgebracht, omdat er veel te zien en te genieten was...
Na afloop nog even naar boekwinkel De Slegte, waar het de maand van het spirituele boek is. Tja...toen moest ik de pijn wel verbijten...daar was ook zoveel te genieten. Ik heb ook daar een en ander weggesleept, maar alleen kleine en licht dingen hoor... De rugzak moet momenteel niet zo zwaar worden. We zijn in de Kalverstraat ook nog even De Papegaai ingelopen, die RK Kerk, waar je normaliter zo aan voorbijloopt, omdat hij niet opvalt. Wie voor het eerst daar binnenkomt is altijd heel verrast.
We konden daar eventjes heel rustig blijven zitten…..Weer zitten ja.

Dochterlief had ook een fijne middag, zei ze.... en heeft me op het laatst thuisgebracht. Toen was het echt op bij mij. Maar ik heb weer eens een heerlijke shopmiddag gehad.. Hier en daar gezeten of gestaan, dat wel.... Ik hoop dat dit voorjaar weer een voorjaar van zwerven wordt.
De rest van de week werd verdeeld tussen pedicure (voorschrift bij diabetes) en looptherapie. Het tempo en de lengte van het lopen worden langzaam opgeschroefd... maar ik kon nog niet voldoen aan de voor gisteren bedoelde afstanden. Komt wel goed ;-))))) We laten de hoop nog niet varen.
Zaterdagavond visite van stiefbroer. Zitten we ook nooit bepaald met kramp in de kaken. Er is altijd veel te praten dan…

Maandag Bettydag. Onder het werk door werd weer flink wat afgediscussieerd, dat houdt de geest scherp, zal ik maar zeggen. En tegen de avond waren buren/vrienden terug van een reis en kwamen even de post ophalen. Voor sommige mensen haal ik, als ze weg zijn, dagelijks de brievenbussen leeg, anders raken die verstopt. En vreemden hoeven niet te merken dat er bewoners weg zijn... Toch?
Gisteren was een goede vriend op bezoek. Wij hebben, zoal gewoonlijk, samen geluncht, ik haal dan verse broodjes. En hebben daarna onder het praten door een dvdtje gekeken en een kruidenbittertje gedronken. Gewoon gezellig. Tot ik weer naar de looptherapie moest......
De avond was lang, maar bepaald niet leeg te noemen. Wat had ik het weer druk met tikken... En lezen. Want die vrienden die weggeweest waren hadden een stapeltje Jerusalem Post meegenomen voor me. Daar viel heel wat in te lezen.....
Ja Betty, ik bewaar ze wel…
Deze week gaat hard ja. Het is alweer woensdag 11 januari 2012 en ik heb weer en nog steeds niks gewonnen in de staatsloterij of in de bankgiroloterij. ;-( Zal ook nooit gebeuren maar om ze nou op te zeggen…

Toch is er hoop...

2012-01-05T01:45:00.000-08:00

In mijn archief uit 1997 vond ik het onderstaande stukje.
Anderhalf jaar na het hartinfarct dat alles in mijn leventje overhoop gooide en waarin ik helemaal opnieuw moest beginnen.
Echt helemaal opnieuw. Want weer waren er zoveel dingen waarvan ik het bestaan nooit vermoed had en waarmee ik toch moest leren leven.
Ik wil het hier overnemen.
In die tijd waren er niet veel mensen die door hetzelfde waren gegaan en me konden vertellen hoe ik ermee kon omgaan.
Maar er waren boeken. En leermeesters uit boeken zijn altijd een grote steun geweest om te leren leven met dat leven en verleden van me.
Ik had een Vogeltje op mijn schouder, dat me liet begrijpen...

Uit: Toch is er hoop. Van Robert Veninga (blz. 46)
Fase 5: Aanvaarding.

"Degenen die over hun psychische nood heen gekomen zijn leren het feit te aanvaarden dat ze een groot verlies hebben geleden.
Maar laten we duidelijk zijn over wat ‘aanvaarding’ betekent.
Aanvaarding betekent niet ‘vergeten’, hetgeen een ontkenning zou zijn van de betekenis van de crisis. Aanvaarding houdt ook niet in dat het verdriet wordt gecamoufleerd. Met aanvaarding wordt evenmin bedoeld het ophalen van de schouders en zeggen: ‘ Maar wat kan ik anders doen dan de situatie aanvaarden?’
Aanvaarding van een tragische gebeurtenis berust op het begrijpen van twee denkbeelden uit de Indiase filosofie. Het eerste is duragraha, het tweede satyagraha.
Duragraha betekent onverzettelijkheid. Het houdt in dat je moet leren leven met je lijden. Het is, volgens Mohandas K (Mahatma) Ghandi, een ‘hardheid van het hart’. Iemand die leeft naar duragrha neemt afstand van het menselijk lijden. De houding naar buiten toe is: ’Ik kan mijn probleem wel oplossen’. En ‘iedereen heeft problemen’. Of ‘je moet gewoon verder’.
Maar als satyagraha je leidraad is, ga je volkomen op in wat het leven te bieden heeft. Als er slechte tijden komen barst je in huilen uit en je bent soms overweldigd van verdriet. Je realiseert je de omvang van wat verloren is. En je weerstaat degenen die willen dat je het verleden vergeet en aan de toekomst gaat denken.
Maar satyagraha betekent ook het genieten van de vele vreugdevolle dingen om ons heen. Satyagraha houdt in dankbaar zijn voor de genegenheid van vrienden en het troost vinden bij de vriendelijkheid van vreemden. Het betekent het verwelkomen van alles wat hoop biedt. Maar bovenal betekent satyagraha het vergeven van de onrechtvaardigheid - en van degenen die daarvoor verantwoordelijk zijn geweest."
Einde citaat...

15/11/97 - losse gedachten.
Het wordt me duidelijk dat ik nòg steeds in een rouwproces zit. Het infarct is een demarcatielijn geworden, die mijn actieve leven heeft begrensd. Daar ligt de overgang naar ouderdom en neergang, naar verdriet over een leven(sfase) dat voorbij is voordat het bewust begonnen is, en dat veel geven en weinig ontvangen ingehouden heeft.
Die rouw is nog steeds gaande. Zo ook het proces van het leren aanváárden dat het nu eenmaal zo is. Zal ik dat ooit leren dan is er misschien, als ik daar de tijd en de energie voor krijg, een ander, nieuw begin mogelijk. De mogelijkheid van een positief ingevulde ouderdom, met de paar vrienden die ik heb overgehouden.
Dan moet ik leren loslaten wat pas begonnen is, de ‘strategische terugtrekking’. Het niet meer willen contact zoéken met mensen die zelf geen contact houden met me. Een gevoel ‘vergeten’ te (willen) zijn en te vervagen.( En misschien een vaag schuldgevoel daarover te kweken bij anderen, wat dan onvermijdelijk het gevolg zal zijn...)
Welke werkelijkheid wil ik toch voor mezelf scheppen? De rest van mijn leven deze eenzaamheid die ik zelf oproep? Nee toch! Ook het aanvaarden van onmacht tot veranderen???
En besef temeer dat aanvaarding ook inhoudt de moed om er alsnog het beste uit te halen en van te maken, dus niet neerleggen bij bestaande situaties maar doorvechten voor elke mogelijke verbetering. Soms tegen wil en dank, maar daarvoor heb ik dan ook de persoonlijkheid van een pure overlever. (apr. 98) Tenslotte ben ik een Leeuw van geboorte..;-)
Deconditioneren en opnieuw programmeren dus.

We zijn nu weer bijna 10 jaar verder en ik kan met dankbaarheid zeggen dat het me gelukt is. Deconditioneren en opnieuw programmeren en een ander, meer aangepast leven te gaan leiden.
Enne … ik ben er niet ongelukkiger door geworden. ;-)
De rouwtijd is voorbij. Althans over dat vorige leven.

Nieuw en oud, van alles wat.

2012-01-03T07:58:00.000-08:00

Zo, alle feesten zijn voorlopig voorbij. De maand januari lijkt dan extra lang te duren hè... maar gaat ook voorbij.
Buiten is het nog steeds herfst, hoewel het al 3 januari 2012 is. Vandaag stormt het en klettert de regen af en toe tegen de ramen, maar buiten is het 11 graden boven nul.
Nog geen vier uur in de middag en buiten is het donker... Ik heb het daglichtscherm weer tevoorschijn moeten halen omdat we gewoon daglicht te kort komen, ook al probeer ik elke dag buiten te komen. Ik zit niet te wachten op een winterdepressie. Vandaar het daglichtscherm.
Er was een horrorwinter beloofd, en ik heb dus thermokleding aangeschaft, want ik ben een grote koukleum. Maar of ik dat ooit zal dragen?
De verwarming staat op 23 graden en doordat de storm voor veel tocht in huis zorgt heb ik over mijn ondergoed, dunne trui en vestje, ook mijn huisjasje aan. Een minstens 15 jaar oud jasje in felle kleuren. Het blijft mooi...
Afgelopen zondag ben ik weer eens flink gaan lopen. Morgen hoop ik dat ook te doen met dochterlief, dan gaan we naar Ikea. Behalve dat ik wat planken nodig heb, gewoon om te zien wat plundra te bieden heeft. Want het is weer Plundra bij Ikea..... Dat betekent inderdaad in vertaling: plunderen, roven, buitmaken. ;-)
Maar goed, zondag eerst een voor mij flink stuk Weesperstraat afgelopen naar de Stopera, daar de roltrap van de metro genomen, Nieuwmarkt weer naar boven. De Nieuwmarkt moest kennelijk dienen als reclameplaatje, want het was de enige schone plek die ik op de wandeling tegenkwam, het hele plein was geveegd. Compliment Amsterdam!
Maar dan, met horten en stoten en zitten en staan door de rosse buurt naar de Warmoesstraat waar ik hoopte dat Himalaya open was...de new-agewinkel annex theerestaurant. Tot mijn grote teleurstelling dus gesloten. Alleen café's, coffeeshops, bakkers en sexwinkels waren geopend op deze eerste dag van het nieuwe jaar in de binnenstad. En vuil dat het overal was!!! De straten waren moddergoten van rode resten nieuwjaarsfeest. Papier, stukken vuurpijlen, lege blikjes en flesjes, en alles wat je na zo'n nacht kunt verwachten. Voetje voor voetje door de menigte toeristen. Ongelooflijk veel toeristen... Spaanssprekend vooral, dit keer hoewel ook veel Engelssprekenden. Hier en daar plukjes Duitse jongemannen...
Het was met ongelooflijk veel pijn en moeite (heel letterlijk) dat ik de tramhalte naar huis bereikte. Maar het is volbracht en ik heb weer een flinke tijd lopend (veel strompelend en vaak stilstaand ;-) ) buiten doorgebracht.
Gisteren was het Bettydag. En dat was ook weer een leuke discussiemiddag terwijl mijn huisje weer spic-and-span werd...
Vandaag was anders dan ik gepland had. Om kwart voor tien, nog in mijn nachtgoed, werd er gebeld. Een jonge vrouw die vertelde dat ze met de zoon van de vroegere directeur van het voormalige Joodse Ziekenhuis voor de deur stond en graag naar binnen wilde. Ze waren bezig met een documentaire, vertelde ze. Ze had geen identiteitsbewijs bij zich en ik kon haar niet opendoen. Ook al niet omdat ik niet in nachtkleding vreemde mensen wil ontvangen.... Waarom ze niet even een afspraak had gemaakt of de woningbouw had ingelicht kon ze ook niet vertellen... Maar goed, een andere bewoonster van het huis heeft wel opengedaan... en ik hoorde een half uur later gepraat in ons atrium. Toen was ik al toonbaar, dus ben ik naar buiten gegaan en bleek het alles in orde te zijn. De oude heer, de zoon van de vroegere directeur van het ooit naast ons gelegen ziekenhuis had ik ooit eerder gezien en hij haalde alle herinneringen op aan het huis en het ziekenhuis, waar na de oorlog en de afbraak een lange rij luxe appartementen is gebouwd. Hij werd begeleid door twee jonge mensen, die zijn woorden opnamen op een mobieltje... Het ging niet om mij dus toen ze me niet meer nodig hadden ben ik weer naar binnen gegaan. Ik had nog wat anders te doen. Naar de pedicure en naar de fysiotherapie...En ontbijten natuurlijk. Naar buiten zit er vandaag niet in.

Ik behoor bij Agis sinds ik een jong meisje was, nu ben ik een oude vrouw van 76 jaar.
In mijn jonge jaren was er nog een klein R.K. ziekenfonds, genaamd St. Liduina. Toen kwam de ziekenfondsman wekelijks thuis de premie ophalen. Dat ging om dubbeltjes. De munt was toen nog de gulden en er was een tijd dat zelfs een paar dubbeltjes veel geld was en je de man van het ziekenfonds het moest laten opschrijven voor een volgende keer.
Onvoorstelbaar dat er nog mensen leven die dat hebben meegemaakt?
Toen ik volwassen werd, heette het ziekenfonds geen St. Liduina meer, maar Ziekenfonds Anova. Nog steeds was het toen een solidariteitsfonds... Waarin iedereen voor iedereen meebetaalde....
Ergens heb ik nog een ziekenfondskaartje uit die tijd.
Toen was de premie al flink gestegen, maar nog steeds in dubbeltjes of kwartjes contant af te rekenen met de ziekenfondsman.
Zover ik kan terugkijken, veranderde het pas na 2002, toen de dubbeltjes en kwartjes waren afgeschaft en hadden plaatsgemaakt voor de euro, dat ook de naam van het vertrouwde ziekenfonds veranderde in Zorgverzekering Agis. En betaal ik iets meer dan 150 euro. Eigenlijk moet ik het niet omrekenen maar als ik dat toch doe kom ik op meer dan f. 315,- Gezien de in die jaren enorm gestegen levenskosten en mijn gezondheidstoestand..... ja.... het is wel ongeveer eerlijk gebleven. ;-)

Sinds niet zo lange tijd behoort Zorgverzekering Agis nu bij Zilveren Kruis/Achmea. Dat zelf ook al bestaat vanaf 1811.
Nu is het een gigantisch bedrijf geworden, zo groot door alle fusies en overnames dat een gewoon mens niet meer weet waar hij/zij nou bij hoort.... Het is niet beursgenoteerd, maar moet wel winst maken. Er gaan miljarden om in de zorg. En daar is niet altijd voldoende inzicht in.
Per defenitie ben ik nu dus geen lid meer van een ziekenfonds. Maar heb ik een zorgverzekering.
En behoor ik bij het enorme bedrijf dat bijna de gehele gezondheidszorg in Nederland onder haar hoede heeft.
En ze zitten nog steeds op het van oudsher bekende adres in Amersfoort.
Dat zorgt toch dat er een gevoel van vertrouwdheid blijft. ;-) Hoewel ik mijn twijfels heb wat de politieke macht daarover betreft.....
Weleens bij stilgestaan? ;-)

Een ander onderwerp dat me al een aantal dagen bezig houdt is de enorme ramp die op tweede kerstdag Zuidoost Azië in 2004 heeft getroffen. Ik googlede om te zien of anderen er ook over geschreven hadden, dat ik het alleen niet gelezen had misschien.
De digitale nieuwsbrief van Trouw lijkt vandaag een artikel uit 2004 te herhalen... want de rest van de nieuwsbrief is wel up-to-date. Maar Wikipedia(http://nl.wikipedia.org/wiki/Zeebeving_Indische_Oceaan_2004) heeft het bericht nog luid en duidelijk: Op zondag 26 december 2004 vond een zeer zware zeebeving plaats in de Indische Oceaan, die een vloedgolf veroorzaakte die zich in verschillende richtingen over de Indische Oceaan verplaatste met ongeveer 230.000 doden als gevolg. De catastrofe wordt gezien als één van de ergste natuurrampen in de recente geschiedenis.
Eerlijk gezegd, hoe verschrikkelijk ook, ik weet me ook zo gauw geen details te herinneren. Alleen de vloedgolf die zoveel mensenlevens heeft gekost... Misschien brengt de leeftijd ook mee dat je sneller mag vergeten? Er zijn het afgelopen jaar zoveel rampen en verschrikkelijke dingen gebeurd dat het hoofd het misschien niet kan bergen. En wel moét vergeten om verder te kunnen leven.
Laten we maar hopen dat we dit jaar een adempauze krijgen.

Hoopvol dat ik te somber ben.

2011-12-29T15:46:00.000-08:00

Ik wil graag iedereen een mooi jaar van gezondheid en welvaart toewensen. Dat doe ik dus bij deze.
Maar ik ben zo somber wat dat vooruitzicht betreft dat ik dat toch kwijt wil. En ik hoop echt van harte dat ik ongelijk krijg. Of dat ik morgen blijk ongelijk te hebben.

Er komt een tijd dat degenen die het nu in de politiek voor het zeggen hebben, tachtig jaar of ouder worden, En waarschijnlijk kinderen, klein- en achterkleinkinderen hebben als ze ooit getrouwd waren. Misschien nog een partner van die leeftijd met dezelfde ouderdomskwalen.
Hebben ze die volgende generatie niet of niet meer, dan zullen ze toch zwak, ziek en eenzaam zijn en als ze al niet 'opgeborgen' zijn, zullen ze het zeker nog worden.
Als je lang genoeg leeft ontkom je er niet aan, het overkomt iedereen, dat wie lang genoeg blijft leven, oud wordt. En tot je, even onherroepelijk, dood gaat zal de gezondheidszorg slecht zijn en de liefdevolle zorg die iedereen zou willen hebben, een utopie. Door de bezuinigingen op de gezondheidszorg zullen mensen ook niet meer tot het einde van hun leven zelfstandig kunnen blijven wonen, temeer omdat de kosten daarvoor op de oude mensen zelf zullen neerkomen... in de vorm van eigen bijdragen en niet vergoede onmisbare zorg. Want ook op de pensioenen en op de kosten van wonen gaat hevig bezuinigd worden. Hogere huren, hogere aflossingen, hogere WWZ...(belasting op o.a. de waarde van je huis)
Tenzij je natuurlijk tijdens het actieve leven genoeg geld bijeen hebt kunnen graaien om het tot na je 80ste uit te zingen.. Die generatie die nog heeft kunnen studeren en in de betere jaren kunnen profiteren van een betere en betaalbare gezondheidszorg.

Maar er komt onherroepelijk een tijd dat de maatregelen die nu genomen worden door de regering, als een boemerang zullen terugkeren naar henzelf, en hun eventuele kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. De beschaving en ontwikkeling van de afgelopen tientallen jaren, die nu wegbezuinigd worden, keren niet vanzelf terug. Die had gekoesterd en ontwikkeld moeten worden. Dat is niet alleen een kwestie van geld pompen. De armen ondersteund, de zieken geheeld, onderwijs van laag tot hoog gestimuleerd, de kunsten gesteund, .... etc. etc.. Wat nu gebeurt, is dat de kunsten wegbezuinigd worden. Het zijn maar enkele kunstenaars die in staat zijn rond te komen, zelfs rijk te worden van hun kunst. Of het nu beeldende kunst is of literatuur. Kunst wordt nu minachtend een linkse hobby genoemd. Het tekent letterlijk degenen die dat beweren en zullen gebruiken om alle geld terug te halen uit al die 'entartete Kunste', regeerders die eisen dat bibliotheken moeten sluiten, basisbeurzen voor studenten afschaft, vindt dat educatie dus ook niet van belang is.
Zo'n regering, zelfs zo'n Europa, zorgt ervoor dat op niet al te lange termijn Nederland en Europa weer in duistere tijden zullen verzinken. Een hernieuwde soort van middeleeuwen. Waarin alleen goede gezondheidszorg en educatie en ontwikkeling is weggelegd voor degenen die genoeg geld hebben om zichzelf in stand te houden.
Wat denkt U als ik Elsevier van deze week citeer, dat schrijft: In Nederland steeg het aantal miljoenenbezitters (miljonairs dus) met 10,2 procent tot 134.100.
134.000 Mensen die minstens een miljoen bezitten, maar ook miljàrdair kunnen zijn..... op een financieel, cultureel en qua ontwikkeling verarmende bevolking van meer dan zestien miljoen mensen. En dan heb ik het alleen nog maar over dit kleine landje dat op alle genoemde terreinen achteruit holt. Niet omdat er geen geld is, maar omdat de wil ontbreekt. Alleen de wil om overal geld op te bezuinigen.
Ik zou kunnen denken: après nous le déluge...Na ons de zondvloed.
Maar zo zit ik niet in elkaar.
Ik geloof niet in de ambtenaren en de regeerders die overal wegen zoeken om geld binnen te halen. Ik geloof meer in de economen en macro-economen, die met klem roepen dat we niet moeten doorgaan met dit beleid, niet op zo'n manier moeten bezuinigen, maar juist moeten investeren in de jeugd en in de toekomst.
Inderdaad, wie de jeugd heeft heeft de toekomst. Deze regering heeft geen idee van de toekomst van onze maatschappij, wat een langetermijnvisie is begrijpt ze niet. Alles is gericht op de ultrakorte termijn. Met alle gevolgen van dien.
Dat dit een beleid zou zijn om je vingers bij af te likken? Een beleid waarbij we op de lange duur onze vingers weer nodig zullen hebben om mee eten. Als we ze niet al opgeknabbeld hebben van narigheid.
Ik wens nogmaals iedereen een mooi jaar toe en dat ik zelf maar ongelijk mag krijgen.

De feestdagen voorbij, een dutje doen en ons plantsoentje.

2011-12-27T13:54:00.001-08:00

Nog één dag, dan is alles weer voorbij, behalve oud- en nieuw. Morgen de laatste Chanoekadag dus.
Met dochterlief, en nichtje en neef Supersysop tweede kerstdag gezellig gegeten bij Moeders' Happy Corner, en een doggybag mee naar huis genomen...;-) natuurlijk. Overschotjes moeten altijd worden weggegooid, en dat doen ze daar ook trouw. En dat vind ik zonde. Ik heb dan ook al een tijd geleden afgesproken dat ik overschotten als doggybag mee naar huis neem. De porties zijn wel kleiner geworden, maar nog altijd veel te groot... ;-) Tja, je moet het wel elke keer vragen natuurlijk. Maar zoals ik weleens verteld heb, die doggybags gingen vroeger altijd naar Buurman, die nooit buiten de deur kon eten. Nu moet ik het zelf opeten. Nee, dochterlief en nichtje en neef supersysop wilden het niet.
We hebben cadeaus uitgewisseld vooraf zoals de traditie vereist. ;-) Ik heb er een mooie glazen fruitschaal bij. Iets bijzonders, van stevig, gerecycled glas. En een cd van De Gojim, leuk hoor....
Verder waren de dagen grijs, letterlijk en figuurlijk.
Vandaag weer gewoon looptraining. Het van supersysop gekregen mp3spelertje zit al in mijn zak, dat gebruik ik niet bij het lopen zelf, dan is er altijd iemand bij me, dat vind ik niet netjes dan ;-), maar daarna bij het fietsen is het de manier om het een kwartier lang vol te houden. Dat valt echt niet mee. Zeker niet als je nooit gefietst hebt.
En morgen komt de suikerzuster.... De diabetesverpleegkundige dus van de huisartsenpraktijk. Nu ik (hopelijk tijdelijk) niet meer zo gemakkelijk loop komt ze gelukkig ook thuis.

Uren later als de looptraining voorbij is, de maaltijd genoten en het avondslaapje voorbij is zit ik hier weer.
Op de tv is het jaaroverzicht bezig.
Maar ik doe een dutje.
In mijn slaap hoor en voel ik de emoties die over het scherm gaan, want zoals gewoonlijk laat ik de tv zachtjes aan. Maar het worden mijn eigen emoties.
Ik droom, en ik ben wanhopig als ik hoor, lees, ervaar, dat Obama is doodgeschoten, en dat de Franse President gestorven is. Een katje komt me troosten, maar dat helpt niet
Er zit een brede kier tussen de muur van de zaal waarin ik verblijf naar de kamer van prinses Margriet, en ik roep haar: Mevrouw, we hebben hier dezelfde verwarming als u.( te gek om te dromen allemaal) en ik rol, nog steeds in mijn droom, door een slag vanuit het niets, over de vloer en lees in mijn val een waarschuwing voor mijzelf op een muur. Het is een waarzinnige droom, maar ik blijf heel wanhopig over de dood van Obama. Dan komt Rutte binnen en hij maakt plezier en grapjes met iedereen. Als ik eindelijk de kans krijg hem te vertellen dat Obama is doodgeschoten roept hij geschrokken één van zijn mensen: 'Dinges, meekomen, briefing.`
Dan zie ik iemand rechtstandig, als een spin of zoiets, tegen een betegelde muur omlaag komen, Het was bijzonder, maar niet 'raar'.Een normale trap is er blijkbaar niet, wat een trap moet zijn ziet er uit als de achterkant van een normale trap, je kunt niet naar boven of naar beneden lopen. Het meisje van de muur gaat op dezelfde manier weer langs de muur naar boven, heeft blijkbaar een boodschap afgegeven. Het katje, dat eerder mij gezelschap hield, loopt mee, rechtstandig naar boven, alsof het niets is.

Als ik wakker word is het door de wanhoop en het verdriet over wat in Noorwegen gebeurde, met de massamoord op al die jonge mensen. Ik voel dat verdriet en die wanhoop een uur later nog in mijn eigen lijf.
Maar ik realiseer me wel dat het gewoon een nare en rare droom is.

Tegenover het huis, over de gracht, ligt een klein plantsoentje. Het Overloopplantsoen. Ooit een klein paradijsje, meer dan een eeuw geleden, later een toevluchtsoord voor zwervers en daklozen en tegenwoordig een zielloos aanhangsel van het vroegere Zeemanlaboratorium, dat verbouwd is tot luxe appartementen en het plantsoentje voor een deel 'ingepikt' is voor particulier gebruik. Een paar jaar vechten voor 'ons' plantsoentje heeft niets uitgehaald, integendeel. Geld is nog steeds machtiger dan schoonheid en historie. Zeker voor een projectontwikkelaar. We hebben ons verlies met pijn in het hart moeten accepteren. Vooral onze advocate heeft keihard gevochten voor het behoud van dat plantsoentje voor de wijk. Dat jarenlang is onderhouden door Ine Vermaas, een oude dame die er ook vele columns over schreef in de buurtkrant.
Ter ere van haar en als aandenken aan 'ons' plantsoentje is nu een boekje uitgegeven met een aantal van haar columns. Eigenlijk tot schande van het bestuur van Stadsdeel Centrum, dat dit bijzondere stukje grond eigenlijk verloren heeft laten gaan. Het is nu een grasveldje, met een paadje erdoor. Wat het dit voorjaar gaat worden moeten we nog afwachten, maar het wordt nooit meer wat het was. De oude mevrouw Vermaas woont nog steeds in haar oude huis aan het plantsoen en lijdt er nog steeds onder. Alle eer voor José Bolten, de advocate die zich enorm voor deze uitgave heeft ingespannen.
Het boekje is mooi vormgegeven met tekeningen van de schilderes Tonnie Holsbergen.
Geïnteresseerden kunnen informatie inwinnen op: www.swpbook.com/1536
Zo, dit lijkt een stukje reclame, maar het gaat me echt aan het hart. En er is nog steeds boosheid naar het bestuur van Stadsdeel Centrum, dat dit heeft laten gebeuren.

Sociale dienstplicht en/of vrijwilligerswerk

2011-12-21T14:47:00.000-08:00

Ik geef mezelf een half uur om een begin te maken met een nieuw blogje. Het is alweer veel te lang geleden.
Even het verleden ophalen... van een week geleden ongeveer ;-).
Ik heb mijn twee brillen. Een heel bescheiden paars montuurtje en een zwaarder niet gekleurd montuurtje. Ben er heel blij mee ja. Geen meekleurende glazen meer, maar gewoon blanco. Maar het Ziekenfonds heeft nog niets terugbetaald....
Dinsdag de vijftiende voor het eerst de looptraining gedaan. Het was uitproberen hoeveel conditie ik had, meer niet. Gisteren had ik weer moeten gaan, maar nu dan echt trainen, doch de baby van de fysiotherapeut was ziek dus dat kon niet doorgaan. Ik heb toen maar mijn boodschappenkarretje genomen en ben naar Appie gegaan voor de boodschappen tot zaterdag. Dat was echt te zwaar. Ik kwam beroerd van vermoeidheid en pijn thuis. Heb eerst maar wat gegeten (tenslotte ben ik diabeet ook nog ;-) ) en heb toen een paar uur geslapen.
Het waren gelukkig na de 16e december een paar redelijk rustige dagen, waarin alle opwinding van de laatste tijd wat kon zakken. Niet dat alles weggeëbd is, nee, het is nog helemaal levend, dat gevoel van 'er klopt iets niet', 'something is rotten in the State of the Netherlands..., very rotten indeed' maar we wachten nu maar even af. Ik heb mijn best gedaan.
Het is nog steeds woensdagavond.... zometeen begint dus niet P&W of DWDD......en Nieuwsuur is net afgelopen..Geen tv voor mij om bij te gaan zitten.....
Dus even verder gaan.
Maandag kwam de supersysop, mijn goede neef, om o.a. mijn computer weer eens 'schoon te maken' updaten wat ge-update moest worden.... Maar hij bracht ook een mooie kleine mp3-speler voor me mee. Een PANDA.... En heeft me meteen laten zien hoe ik mijn muziek erop kon zetten en hem opgeladen... Is hij niet fantastisch die neef van me? Wie hem kent zal het meteen Beamen-amen.... Als ik nou moet gaan lopen in die training is dat met mijn eigen fijne muziek.
Morgen moet ik er weer heen en ik neem dat mooie mp3-spelertje lekker mee.

Vanavond hoorde ik op een nieuwszender een pleidooi voor het onderstaande. Het AD schrijft er ook over. Ik ben er heel blij mee. Hoe dan ook, het kan een paar jaar duren maar ik verwacht dat zoiets gaat komen.....

Een paar jaar geleden, toen de uitkeringen van mensen weer eens gevaar liepen heb ik de gemeente hier eens een brief geschreven over Sociale Dienstplicht. Ik ben er een voorstander van dat zéker jonge mensen, niet meer schoolgaand, toch wel de maatschappij en wat daarin gebeurt, leren kennen. De militaire dienstplicht is afgeschaft.....en hoewel ik altijd een verklaard antimilitairist ben geweest vind ik nog steeds de sociale skils en de sociale vaardigheden die men daar kon opdoen, van groot belang. Vooral in deze tijd, waarin je ziet en leest hoe jonge mensen als ze niet meer studeren, geen werk hebben en hun leerschool op straat moeten vinden, te vaak een kant opgaan die we geen van allen willen, ook zijzelf niet. Bij verplicht sociaal en maatschappelijk bezig moeten zijn tegen een redelijke vergoeding wordt de uitkering werkelijk VERDIEND, hebben mensen het goede gevoel nuttig bezig te zijn voor de maatschappij en wordt toch voor een deel voorkomen dat jonge mensen afglijden... Het is niet de bedoeling dat ze werkplekken innemen die voor gewoon werkende mensen bedoeld zouden zijn maar daar waar bij voorbeeld niet genoeg vrijwilligers voor te vinden zijn. Mensen die in een uitkering zitten, maar al half- of fulltime vrijwilligerswerk doen, zouden daarvoor niet alleen een kleine extra beloning moeten krijgen, maar ook de status moeten krijgen van Vrijwilliger, die ze dan verdienen. Zulke mensen verdienen hun uitkering dan. Die moet je niet meer gaan dwingen om bij een baas werk te gaan zoeken. Dan blijft het zeer noodzakelijke werk dat ze (willen) doen, ongedaan, mensen verliezen het gevoel echt nuttig te zijn voor de maatschappij, zijn werkloos afhankelijk van hun uitkering en gedwongen werk te aanvaarden bij een baas, dat ze eigenlijk niét willen doen. Mijn smeekschrift ging dus echt over werken en niet over een hobby uitoefenen.
Maar de gemeente wees het af. En de woordvoerder in een vergadering van een politieke partij waar ik daarover wilde praten, brak me af met een hard 'nee'.
Nu zijn we een aantal jaren verder en tot mijn grote genoegen komt het onderwerp Sociale Dienstplicht toch weer op tafel. Ik hoop dat het goed wordt uitgewerkt.
Ik heb zelf jarenlang 'in een uitkering gezeten'. Maar heb alle jaren vrijwilligerswerk kunnen doen. Onbetaald, maar ik verdiende mijn uitkering en voelde en wist me een nuttig mens voor de maatschappij. Ja, dat mocht ik wel in die tijd. Tegenwoordig gaat dat geloof ik niet zo gemakkelijk. En jammer genoeg heb ik niet meer de conditie om dat te kunnen. Maar daar leer je je ook bij neer te leggen als je oud wordt. ;-)

Nou heb ik, dank zij geen tv-programma naar mijn zin, toch het hele blogje afgemaakt...

Zo tussen sinterklaas en kerst.

2011-12-13T14:03:00.000-08:00

De afgelopen dagen…
Hoogste tijd om mijn dagboek bij te werken. De laatste, over o.a. het kosjer slachten, had blijkbaar niet veel lezers aangemoedigd. ;-) om te reageren.
7 December was dat. Nu is het de 13e dus. En inmiddels is er wel weer een en ander gebeurd natuurlijk. Never a dull moment. ;-)
Op 8 december moest ik me vervoegen bij de cardioloog in het BovenIJziekenhuis, in Amsterdam Noord dus. Het is een klantvriendelijk ziekenhuis moet ik zeggen. Elke afdeling is via een kleur en een routenummer te vinden. Nadat ik de week daarvoor bij de vaatchirurg te horen had gekregen dat ik een looptraining of een dottering zou moeten ondergaan was het dit keer de cardioloog die me onder handen nam. Nouja, bloeddruk opmeten en een hartfilmpje maken. Het wordt steeds pijnlijker om die bloeddruk te laten opmeten. Het straktrekken van de band is een pijniging geworden die ik niemand gun. Maar we hebben het weer ondergaan en in het nagesprek meldde de cardioloog dat hij me graag een katheterisatie wilde laten ondergaan. Dat is nog nooit eerder gebeurd. Blijkbaar ben ik flink achteruit gegaan. Voor die achteruitgang ben ik eerlijk gezegd minder bang (ieder mens is immers sterfelijk en is hier maar tijdelijk), maar die looptraining en die katheterisatie is andere koek. Geen lekkere nee. Ik hoorde dat de training heel zwaar is en ik heb totaal geen conditie meer. En die katheterisatie is ook bepaald niet plezierig te noemen. Reden waarom ik gevraagd heb die uit te stellen tot na de training als mijn conditie hopelijk weer wat beter is. Iedereen heeft er wel een mening over en ik was er niet alleen behoorlijk over in de war maar ik laat me ook mooi bang maken...
Gelukkig was dochterlief bij me, zonder haar was het een nog zwaardere dag geworden, waar van het gesprek met de cardioloog niets zou zijn blijven hangen.
Na even bijgekomen te zijn in het open restaurant van het ziekenhuis zijn we terug naar de stad gegaan en om op andere gedachten te komen even de Bijenkorf in gegaan. Zij moest toch een nieuwe agenda hebben en zelf vond ik ook de voor mij precies juiste... Die zaak is heel sfeervol rond deze tijd maar mijn hoofd was nog steeds niet helder en ik was vermoeider dan ik normaal geweest zou zijn. We zijn bij Moeders' in Happy Corner lekker gaan eten, dat hielp wèl...;-) en gingen met een echte Chinese kalender weer naar huis.
Zaterdag heb ik mijn boodschappen gehaald bij de grote Albert Heijn op de Nieuwerzijds Voorburgwal, bij de achterkant van het Paleis op de Dam. Vrijdag moest ik bijkomen en uitrusten. Het is nou eenmaal zo, niets aan te doen.
Het grote voordeel is dat het vlak bij de tramhaltes ligt, zodat ik niet hoef te sjouwen met dat pijnlijke been. De visboer had weer heerlijke producten die goed zijn voor een oud mens, dus ik ben er niet aan voorbijgegaan. En na de boodschappen heb ik voor Moeders' van Happy Corner twee rode 'kerststerren' meegenomen. Een jongeman hielp me de tram in met het karretje. In de koeltas en de katoenen tas en de rugzak had ik de rest van de boodschappen. Dus het was wel sjouwen, maar dat heb je als je niet elke dag, of zelfs elke week boodschappen doet.
Zondag weer uitgerust.... en maandag was het Bettydag. Vandaag was er een goede vriend op bezoek met wie ik altijd feestelijk lunch, dus vanmorgen door de storm en de regen even naar de bakker gelopen voor lekkere broodjes en een flesje sinaasappelsap. Altijd leuk..... inderdaad. We hebben daarna nog een klein uurtje een film gekeken, het vervolg van Fiddler on the Roof, waar we vorige keer gebleven waren , zo'n beetje, want al kijkend merkten we toch wel veel dingen die we al gezien hadden, maar dat geeft niet..
Morgen ga ik met de supersysop mijn nieuwe brillen ophalen!! Wat zal ik blij zijn met de nieuwe glazen, geen zelfkleurende meer, maar gewoon blanco. En met mooie montuurtjes ook nog. Jaja, gewoon bij Hans Anders. Ik ben heel benieuwd inderdaad.
---
Tot slot: vandaag heeft de 1e Kamer gedebatteerd over dat onverdoofd slachten. Zover ik weet zijn er nog geen besluiten genomen.
Ik verwonder me altijd weer over de drukte die men maakt hierover, terwijl er werkelijk dagelijks miljoenen dieren zogenaamd verdoofd geslacht worden. Je moet eens kijken hoe verdoofd vooral kuikens, kippen en varkens in de slachthuizen geslacht worden.... en in doodsnood spartelend aan haken worden gehangen...Terwijl z.g. onverdoofd slachten inhoudt dat een dier tot de laatste minuut eerzaam behandeld wordt en dan met één messtreek de slagader en de keel doorgesneden wordt waardoor het bloed meteen uit de hersens verdwijnt en zo'n dier in enkele seconden eerst bewusteloos is en na nog een paar seconden dood gaat bij gebrek aan bloed en adem..
Een naar verhaal, maar het is wel waar. Het geheel is echt een politieke zaak en geen zaak van dierenliefde. Anders zouden alle dieren kosjer geslacht worden, neem dat maar van mij aan....

Politiek en looptraining.

2011-12-07T14:10:00.000-08:00

Vandaag was ik met iemand aan het emailen over het dreigende 1e Kamerdebat op 13 december omtrent het onverdoofd slachten.
En wat ik haar schreef wil ik hier graag herhalen, in de hoop dat ik zelf geen schenen tegenkom waar ik tegenaan moet schoppen. Of lange tenen die mij in de weg staan. En omdat ik het een beetje duidelijker wil stellen heb ik mijn woorden nog iets sterker gemaakt. ;-)
Ja, de emoties gaan er weer even met me vandoor... inderdaad.
Ik las op de nieuwsbrief van Trouw over Thieme die weer loopt te drammen over háár wetsvoorstel en kon het niet nalaten een commentaartje achter te laten:
Mevrouw Thieme wil graag te boek staan als ultieme dierenliefhebber. Mevrouw Thieme is vergeten hoe pijnlijk de verdoving van dieren is en dat onderzoek dat aantoonde. Als haar kerk onverdoofd slachten als wet kende zou ze met al haar dierenliefde toch achter onverdoofd slachten staan en daar dan ook genoeg argumenten voor hebben. Mevrouw, de enkele snede in de halsslagader is veel minder pijnlijk en verdooft veel sneller en is veel zekerder dan de door u voorgestane verdoving, geloof dat nou eens.

Het gaat mij vooral om de verwatenheid van lieden die met veel geschreeuw iedereen willen voorschrijven dat ze moeten leven zoals zij vinden dat het moet.... die lui zijn m.i. volkomen verstoken van zelfinzicht. Leer ze eerst maar daarop mediteren, zou ik willen zeggen. Genoeg jaren om er wat wijzer van te worden.
Die paar mensen in de Kamer willen alle orthodoxe of (light)kosjer levende Joodse mensen, alle moslims en andere godsdiensten hun eigen leefregels voorschrijven. En dat per wet geregeld zien ook nog. Ze denken een voortrekkersrol te spelen ook nog en dat de wereld hèn wel zal volgen. De grofste argumenten worden gebruikt en niet geschuwd.
Ze denken zoals zoveel Christenen van alle 36 of meer sektes, dat ze precies weten wat hun eigen g'd vindt of denkt en dat zij daarvan de woordvoerders zijn.
Zij horen dus blijkbaar stemmen, goddelijke stemmen nog wel en moeten daarvan getuigenis afleggen... zoiets. ;-) Maar dan zijn ze in feite toch schizofreen? Ook een onderwerp om over te mediteren, denk ik. Voor hulpverleners vooral... mensen in de 2 Kamer, die stemmen horen..
Enfin.. waarom ik me er zo druk om maak? Zoek het plaatje...
Mag, in een democratie waarin kerk en staat gescheiden zijn, een kleine minderheid van christenen, en een aantal mensen die totaal geen feeling hebben met wat voor geloof of godsdienst dan ook.... uitmaken hoe anders-gelovige mensen moeten leven? Mogen zij ook uitmaken dat honderden jaren geldende godsdienstige wetten moeten verdwijnen. Godsdienstige Wetten, waarvoor mensen vroeger op de brandstapel terecht kwam, of anderszins de marteldood stierven, moeten nu in deze democratie van gescheiden belangen, maar bij wet worden verboden.
Dit is m.i. niet alleen gericht tegen Nederlandse Joden en Moslims..... al tiert het antisemitisme en anti-moslimgevoel hier welig. Het is vooral ook een klap in het gezicht van Israel en van Moslimlanden. Tegen alle mensen met van hen afwijkende godsdienstige wetten.
Wat bedoelen ze toch met de arrogantie van de macht??
Is dat een typisch Nederlandse eigenschap? Of bestaat die uitdrukking ook in andere talen?
Zo, laten ze daar maar eens over nadenken in Den Haag.
Ik adem maar eens diep in - en uit - en in......

Voor de rest is het weer niet erg veranderd sinds zondag. Alleen is de wind inmiddels een storm van windkracht 8 of 9 geworden. Geen overstromingen tot nu, en op google zijn geen meldingen van ongelukken door het weer. Tot nu. Want morgen, donderdag, wordt hetzelfde weer verwacht. En vrijdag ook...

Gisteren heb ik een knoop doorgehakt. Ik had te kiezen: gedotterd worden of drie maanden looptraining. In eerste instantie natuurlijk ferm voor de looptraining gekozen... goed voor de conditie, want het schijnt erg streng te zijn. Door dotteren was ik wel meteen van de narigheid van een etalagebeen verlost geweest, maar mijn conditie is de laatste tijd nogal achteruit gegaan, dus bleef ik toch aarzelen. De vaatchirurg had me verleden week een verwijsbrief voor die training bij een fysiotherapeut meegegeven. Eh.....iene miene mutte.... Wat zal ik doen?
Gisteren ben ik dus naar het verzorgingshuis hiernaast gegaan en heb me opgegeven voor de training, die, als de cardioloog er morgen ook achter staat, volgende week begint. Hiep hiep....? Weet ik nog niet, het moet nog beginnen.

Mijn kippetje in de oven is gaar. Valt bijna uit elkaar van de gaarheid. Ik ga dus eindigen, en het kippetje uit de oven halen en een lekker boutje eten.
Van lekker eten krijg je ook een beter humeur hè....

Regen, wind en wachten.

2011-12-04T01:42:00.000-08:00

In de nacht van vrijdag op zaterdag heeft het gehoosd en net als voorgaande jaren was er op de eerste verdieping een goot overgelopen en al het water kwam via de zoldering bij mij in het atrium terecht. Overstroming.... en geen klein beetje. Een buurman kwam me even na tien uur vanmorgen waarschuwen en na inspectie heb ik een bak en een emmer neergezet om het ergste op te vangen en meteen de SOS-dienst van de woningcorporatie gebeld, maar die hadden het op dat moment al erg druk vanwege de regens. Toen maar vast één van de bovenburen uit bed gebeld, die heeft de goot zo schoon mogelijk gemaakt en de putjes geschoond, zodat het water weer kon weglopen. Daarna kwam de overbuurvrouw kijken en die bracht eerst haar meubeltjes in veiligheid (de zeilkussens waren al nat gespetterd) en ging toen nòg eens de SOSdienst bellen. Ze vertelde me dat zij daar nog geen melding gekregen zouden hebben.... dat zij de eerste was... Maar waarschijnlijk had ze andere gegevens en iemand anders aan de lijn. Dus toen de loodgieter eindelijk kwam belde hij natuurlijk bij mij. Ik ken die dienst zo langzamerhand, ik ken het huis en waar de narigheid zit, dus we waren snel klaar. De goot was overgelopen en omdat die niet goed aansluit op de gaanderij kwam het water er tussen en liep het naar beneden. Wat een troep.... In die tussentijd had de buurvrouw de emmer en de bak leeggemaakt en een beetje drooggemaakt. Ik heb het afgemaakt, maar daarmee was het ijs niet gebroken. Buurvrouw wilde net haar hondjes uitlaten, maar toen ze me terug zag komen met de loodgieter heeft ze de hondjes weer naar binnen geloodst en de deur zonder meer weer gesloten.

Soms, vandaag bijv. ben ik nog heel verdrietig om het overlijden van mijn vorig jaar overleden buurman, die hier in het atrium tegenover me woonde. Zo'n trouwe vriend en met ieder ander ook bevriend... De hele gracht kende hem en mocht hem zo graag met zijn hondje en zijn grote verhalen. Als ik met slecht weer of als hij ziek was, het hondje uitliet was iedereen vol belangstelling naar Jules' gezondheid. We hebben samen jarenlang goede en minder goede tijden meegemaakt, altijd als goede buren alles overlegd. Mijn pannetjes groentesoep en kibbesoebe en de 'doggiebags ' van Happy Corner gingen altijd naar hem toe. Samen voelden we ons ook verantwoordelijk voor de andere mensen en voor een goede gang van zaken in het huis en voor raad kon ik, maar ieder ander ook, altijd bij hem terecht. ;-) En mij wist hij altijd voor zijn karretje te spannen als er op schriftelijk gebied iets gedaan moest worden. Altijd in overleg... Het gouden armbandje en halskettinkje met hangertjes, dat hij me vlak voor zijn overlijden gaf was zijn manier om zijn vriendschap te tonen. Zelfs bij het optuigen van de kerstboom werd hij erbij geroepen... Ik merk dat ik inderdaad nooit echt gerouwd heb om hem. We hebben het hier in huis gewoon niet meer over die markante figuur. Alleen zijn foto hangt nog op het prikbord te verbleken. Ik ben wel blij dat ik na zijn overlijden nog zoveel heb kunnen en mogen doen. O.a. de toespraak houden.
Maar zucht, die tijd is voorbij. En ik ben merkbaar ouder geworden het afgelopen jaar.

De zaterdag ging verder voorbij zoals de vrijdag voorbijgegaan is. In vruchteloos wachten op dingen die niet gebeurden.
Er moest een via internet gekocht pakje afgeleverd worden... dat niet kwam. En er moesten medicijnen afgeleverd worden, die niet kwamen.
Nee, ik ben niet belazerd, er was een mailtje gestuurd en ik heb een nette mail en een afrekening ontvangen. Bovendien had ik er weleens vaker gekocht. Maar vrijdag is er iets fout gegaan bij TNT en zaterdag worden er geen pakjes afgeleverd en ook de apotheek bezorgt niet thuis op zaterdag. Maar dat bleek pas achteraf.
Dus alle tijd gehad alle zaterdagkranten en de weekend-NRC uit te lezen.
En geprobeerd dat verdrietige gevoel kwijt te raken.....
Na een hele tijd wat zinloos en onnadenkend zappen kwam ik vanavond terecht bij Canvas, waar vanaf 23.00 uur een heel bijzondere film speelde: Tideland. Een film zoals ik nog nooit eerder had gezien. Om die te beschrijven moet ik wel de beschrijving van internet overnemen:
'Jeliza-Rose is een eenzaam en wispelturig meisje dat na de dood van haar aan drugs verslaafde moeder met haar vader, een uitgedoofde rockster, naar een afgelegen plattelandshuisje verhuist. De vader sterft een dag na aankomst en het kind begint zich meer en meer terug te trekken in haar eigen fantasiewereld. Ze raakt bevriend met Dickens, een buurjongen met een mentale achterstand. Zijn oudere zus Dell bekommert zich om hem, maar haar passie voor opgezette dieren wordt stilaan een obsessie. Samen trekken Jeliza-Rose en Dickens ten strijde tegen een reuzengrote haai, in werkelijkheid niets anders dan een passagierstrein die 's nachts passeert langs het huis van Jeliza-Rose. Het meisje 'leeft' met het lijk van haar vader, heeft poppenkopjes als speelgoed, een heel levendige fantasie... In de buurt woont de vrouw Dell, die de vader van het kind ontdekt. Zij heeft als hobby het opzetten van dieren, heeft haar moeder gemummificeerd die ook in huis woont en ze ontdekt die dode vader, die haar vroegere geliefde blijkt te zijn geweest. Ze mummificeert hem ook zodat het meisje met haar vader kan blijven 'leven'. Dickens is de geestelijk gehandicapte broer van de vrouw en het opgroeiende meisje met haar te grote fantasie ziet in hem haar Prins om wiens persoon ze haar dromen gaat weven. Dan lukt het Dickens om die 'monsterhaai' met springstoffen te overwinnen
Maar wat zijn zieke geest niet doorheeft is dat daardoor twee treinen op elkaar botsen en ontsporen en in brand vliegen. Dickens komt daarbij om het leven en Jeliza-Rose wordt ruw in het echte leven geplaatst'. Het is een film om, als je die gemist hebt, te proberen te pakken te krijgen en nog eens te zien.
Ik stond net op het punt een dvdtje uit de kast te halen, maar dat bleek niet nodig.
Wel,op zondag wordt er zeker niets bezorgd, dus dan kan ik er weer uit..... Het zal wel weer blijven regenen, zon verwachten we niet, dus de regenpet maar op. En rekening houdend met flinke vlagen westenwind kan ik maar het beste weer in de binnenstad blijven.

Inmiddels is het weer half twee in de nacht. Tijd om het bedje weer op te zoeken. Corrigeren en op mijn blog zetten kan morgen wel.

We zijn er – en dromen nog steeds.

2011-11-29T14:56:00.000-08:00

Over dromen... Ik kwam een enveloppe tegen in één van de dromenboeken die ik heb. In die enveloppe zaten allemaal kladjes en ook de buitenkant van die enveloppe en die kladjes zelf waren allemaal beschreven. Dromen, allemaal dromen. Ik ben bezig ze uit te tikken, want er zitten best leuke dingetjes bij.
De meeste droombriefjes stammen uit 1996 en 1998.
Bij één van de dromen uit voorjaar 1998 heb ik geschreven: 'betekenis bekend'. Maar na al die tijd teruglezend heb ik meer het gevoel het begin te lezen van het boek van Brem Stoker: Graaf Dracula:
'Kijkend uit mijn raam zie ik hoe een zwarte koetsier zijn zwarte paarden niet in toom kan houden.
De dieren slaan op hol, de grond zakt onder ze weg, water stroomt naar boven en ze vechten zich knel in de teugels om niet te verdrinken.
Ik kijk volkomen in paniek toe maar toeschouwers laten het allemaal rustig gebeuren...Gaan gewoon door met waar ze mee bezig zijn...
Dat zijn allemaal zwart geklede mannen, hoge hoeden met sluiers, die feest lijken te vieren of een vreemde begrafenis houden zonder kist'.

In september van dat jaar verhuisde ik terug naar Amsterdam. Mijn ouderlijke stad. Maar daar was toen nog geen sprake van.
Een bijzondere droom, heel angstig en paniekerig, donker en gevaarvol.

Zo droom ik zelden meer... Bijna nooit eigenlijk. Vanmorgen werd ik n.b. wakker door jawel, medelijden met Jan Smit, die zich beklaagde dat hij, met al zijn geld en beroemdheid nooit gewoon met zijn gezin een dagje strand of de Efteling zou kunnen doen. Waar een mens toch medelijden mee zou moeten hebben.....;-)

Goed, over tot de orde van vandaag... Bettydag.
En vandaag heeft Betty onder meer de kerstboom in het atrium weer opgezet. Ik heb een beetje geholpen... Het was heel hard werken voor haar, dat wel...
Zoals elk jaar is het weer een mooiere boom geworden dan het jaar daarvóór en hij staat weer op een plek waar bewoners op de andere verdiepingen ook kunnen genieten van de boom door het glazen dak.
Tenslotte wonen hier mensen van allerlei soorten en al vier ik zelf geen kerstmis, het is toch elk jaar weer een feestelijk gezicht in deze donkere maanden.

De afgelopen dagen ben ik twee keer naar de stad geweest. Die is weer versierd voor de komende feestdagen en ik geniet ten volle van alle lichtjes en versieringen. De Bijenkorf is weer zo mooi...En veel zaken in Kalverstraat en Nieuwedijk en de straten in het Centrum zelf zien er ook zo feestelijk uit. Jammer dat de Magere Brug met al die ledlichtjes nu zo armoedig erbij ligt. De vroegere 'gewone' verlichting was veel mooier. Op het Rembrandsplein zijn de boompjes rond het plein weer met lichtjes versierd wordt WinterWonderland weer opgebouwd tot plezier van alle horeca eromheen. In het donker bloeit hier de winter pas op. Heerlijk feestelijk allemaal. Het betekent ook oliebollententen, friettenten en feestsnoep. Ik kwam er langs met de tram en het zal misschien nog even duren voor ik zorgeloos en pijnloos weer kan zwerven en van alle lichtjes en geurtjes en de drukte echt kan genieten. Want genieten doe ik altijd van die winterse lichtjes en versieringen. Hoewel ik vreselijk opzie tegen eventuele kou en sneeuw en nattigheid.

Vandaag ben ik dankbaar. Er is vandaag in het ziekenhuis onderzoek gedaan naar de aderen in mijn pijnlijke been. Daarvoor was het nodig dat overal mijn bloeddruk werd opgenomen en de hele aorta werd gevolgd en de aderen in mijn benen. De werking van het goede been moest vergeleken worden met het pijnlijke been. De bijzonder aardige röntgenologe kon geen aorta vinden tot haar verbazing. De conclusie kon alleen zijn dat die slagader te diep lag en mijn aderen te dun waren om goed te kunnen volgen. Die dunne aderen/slagader is hoogst waarschijnlijk tot zeker een erfelijke kwestie, maar daar kon ik niets van bevestigen..... Ik heb het wel doorgegeven aan mijn lieve dochter.
Je ziet het ook op zoiets simpels als mijn handen. Waar een ander van mijn leeftijd vaak prachtige dikopgelegde aderen op de handen heeft is dat bij mij totaal niet het geval. Met wat moeite zie je een stukje heel dunne blauwe ader. Bloed afnemen? Jawel, bij mij gaat ook dat met veel misprikken gepaard. Dus toen begreep die röntgenologe het ook.
Daarom had ook de vaatchirurg geen slagader gevoeld op mijn voet en mij naar haar doorverwezen. En ja, dan heb je maar een korrel cholesterol nodig om een ader te verstoppen. Alleen lag dat niet in de kuit, die pijnlijk was, maar in het bovenbeen....
Enfin, in het nagesprek met de chirurg was niet veel nieuws te vertellen. Ik wil niet meer geopereerd/cq gesneden worden, behalve evt. gedotterd worden. En dat was een optie. Maar de andere verrassende optie was een looptherapie. Voor mij die zo verschrikkelijk graag loopt en daar juist kwam omdat het niet meer ging. ;-)... Maar een looptherapie bij de fysiotherapeut schijnt toch anders te gaan dan mijn eigen zwerftherapie. 'Met de zweep erover en tempo maken', zo zei de chirurg het. Wel, een keuze maken was niet moeilijk. De looptherapie natuurlijk. Daar verbetert niet alleen mijn bloedsomloop en mijn been mee, maar mijn conditie ook hopelijk enorm van. Dus doen we dat en wil dochterlief meedenken aan een mogelijkheid om dat in de koude wintermaanden ook thuis te kunnen doen. Over drie maanden terug naar de vaatchirurg en volgende week naar de cardioloog in dat verre ziekenhuis. Ze werken daar tenminste goed samen, heb ik gemerkt.

Morgen met neeflief, mijn supersysop dus, zoeken naar een bril. De belevenissen bij brillenwinkel Eyes and More waren achteraf heel negatief en neeflief heeft de bestelling gecancelled, afgezegd. Gelukkig was er nog niet betaald. Ik weet dat ik negatieve reclame ga voeren door dit te schrijven maar ik doe het toch.
Daar was tussen het personeel onderling zo'n spanning en ze zaten er niet allemaal elke dag maar om de zoveel dagen werd er gewisseld. En dan valt de een de ander af want die is niet de baas maar dat is de toevallig die dag aanwezige vent wel.... Enfin, de glazen raakten zoek, ze wisten niet meer welke monturen waren uitgezocht, de opgestelde berekening kon hij niet meer terugvinden in de computer.... Het kost die maatschappij klanten en ik ben benieuwd hoe lang die winkel in Amsterdam Noord het nog zal redden.
Zo, die ergernis is eruit.

Maar het leven gaat verder.... Met of zonder ons en met of zonder de euro, die nu door Hans Hogervorst negatief beoordeeld wordt.
En overmorgen is ook deze maand voorbij en is het alweer de laatste maand van het jaar.

Goede doelen loterijen en meer

2011-11-24T06:18:00.000-08:00

THERE IS, AS FAR AS WE KNOW, ONLY ONE JEWISH CARPENTER... AND LOOK WHAT HAS HAPPENED TO HIM... ;-)

Graag wil ik beginnen met deze hilarische spreuk die ik op een kladje tussen de papieren vond die ik aan het opruimen was.
(wat verzamelt een mens toch een hoop papier, ondank computer, telefoon, mobiel, social media etc. etc. ):
Nee, er zijn niet veel joodse timmerlieden hè.... zover ik weet. ;-)
---
Ik woon in de fijnste stad van het land. Op een van de mooiste plekjes van die stad ook nog, wat mij betreft. Een plekje zo vol geschiedenis en herinneringen dat elk huis wel iets te vertellen heeft voor degene die kan kijken en luisteren. Het zijn niet altijd mooie herinneringen... Uit Amsterdam alleen al werden ongeveer 80.000 Joden, Zigeuners en homo’s weggevoerd en vermoord.

Soms moet je toch even uit je wijk, op naar de binnenstad, evenzo vol geschiedenis en herinneringen, maar heel anders.
Nou wilde ik inderdaad zondag voor het eerst sinds vele dagen even naar die binnenstad , winkelen voor broodnodige zaken.... mispoes ;-(
Het openbaar vervoer staakte.
Nee, ik ben daar niet tegen, wat mij betreft moeten ze echt staken, maar toch niet persé net nu ik er zelf weer gebruik van wilde maken?! ;-)))
Het is toch eigenlijk te gek voor woorden dat juist mensen die gedwongen zijn van het openbaar stadsvervoer gebruik te maken, weer de dupe worden van dit soort draconische bezuinigingen. . Het aantal lijnen wordt drastisch verminderd hier, 11 Complete buslijnen alleen al, om maar wat te noemen. Maar ook op de trams en tramlijnen wordt bezuinigd. En de haltes komen veel verder van elkaar te liggen zodat er minder gestopt hoeft te worden. En de kaartjes worden weer duurder .... Zoals elk jaar. Dat is een automatisme geworden. Een nieuw jaar - een nieuwe prijs.

Nee, lopend gaat dat niet. En een taxi nemen om boodschappen te doen, daar ben ik lang niet rijk genoeg voor. Op de ziekentaxi voor het ouderenvervoer kan ik niet rekenen, al zou ik dat wel moeten kunnen, maar dat is nou eenmaal onbetrouwbaar. Het gebruik daarvan heb ik al een paar jaar geleden moeten opgeven.
Nouja, nog maar een paar dagen wachten dan. Maar bij de eerstvolgende gelegenheid piep ik er even tussenuit.
Het is grijs buiten, een grijze novemberdag, maar de zon komt hier toch niet meer binnen, ook als hij schijnt blijft hij nu achter de huizen.
Zoals het bovenstaande toont ben ik zondag al aan een nieuw blogje begonnen.
Maar eergisteren, dinsdag dus, is het eindelijk gelukt. Mèt de tram naar het Centrum, bij het Spui uitgestapt en teruggelopen over het Rokin naar Vroom en Dreesman. Daar op de tweede verdieping wat noodzakelijke dingen gekocht ( die lift stinkt altijd naar de etensgeuren van het restaurant) en toen naar de overkant van de Kalverstraat. Naar de Hema. Een klein verjaarscadeautje en wat huishoudelijke spulletjes gekocht die ook allang nodig waren. Een hoop vogelvoer voor als het vriezen gaat en mezelf een rookworst cadeau gedaan... En oja, een thermoshirt met lange mouwen..... De deskundigen hebben ons immers een horrorwinter aangezegd?! Je weet maar nooit of ze gelijk krijgen. Het seizoen begint alleen erg laat dit keer. Mocht het echt koud worden dan zal ik niet aarzelen er een ski-thermo-legging bij te kopen. Kou is op onze leeftijd slecht voor de spieren. We lopen niet zo hard meer om warm te worden.
Maar het plezier om te kunnen winkelen zonder teveel pijn... heerlijk. Na afloop een kop thee met het laatste stukje appeltaart genoten en uitgerust.

Die Simon Jelsma die gestorven is, hè, die raakt maar niet uit mijn gedachten. Als oprichter van de NOVIB en die goede-doelenloterijen is hij als meervoudig miljonair gestorven. Stond in vrijwel alle kranten.
Ah joh, dat moet je gelezen hebben, daar was niet overheen te kijken...pagina's vol overlijdensadvertenties. Maar misschien alleen boven de grote rivieren?
Die uitgetreden Pater Simon Jelsma, ja, die.
Die samen met dominee Johannes Hugenholtz en Prof. Tinbergen, (econoom en Nobelprijswinnaar) Prins Bernhard voorzitter maakten.
Van al die "goede doelen" zijn teveel mensen zelf stinkend rijk geworden. Jelsma is er volgens de kranten, meervoudig miljonair van geworden.
Natuurlijk is er heel veel bereikt voor een betere wereld, maar het bovenstaande bleef toch bij me knagen .
Als priester had hij geen mogelijkheid om zelf beter te worden van het geld... Moest hij de gelofte van armoede afleggen en had hij geen eigen bezittingen.
Enfin, denk nog maar even door op die priester, die dominee en prof. Tinbergen... de vrienden van Prins Bernhard die ook zo graag een volle beurs vasthield.
Hier zou een mens toch wel bitter van worden. Als ik ongelijk mocht hebben heb ik ongelijk in commissie. Ik lees die dingen en denk overal het mijne van.
Want ik win NOOIT zelf wat. Ja, zo ééns per jaar vijf euro, of een beker ijs..... Zelf ben er dus ook alleen armer van geworden.
En hoeveel mensen hebben er een meer dan goed inkomen aan? Ik ben het eens gaan opzoeken en vond ten eerste dit:
http://www.vfi.nl/cms/showpage.aspx?id=3262 en ook
http://www.goededoelenwereld.nl/fileadmin/donateursvereniging/index.php?id=448
Google zelf maar eens: 'alle goede doelen loterijen'. En ik maar denken dat ik meedeed voor het goede doel... Wat ben ik op mijn leeftijd soms toch nog een naïef mens!
Iedereen mag er van mij aan meedoen hoor, jullie mogen ermee doorgaan, maar ik probeer ermee te stoppen.
En het gaat niet alleen om deze loterijen . Nu is zelfs Pink Ribbon, de ondersteuningsactie tegen borstkanker in een slecht daglicht komen te staan. Ze maken reclame en claimen dat alle geld opgaat aan onderzoek tegen borstkanker. In feite is het maar een fractie, slechts 1,8% van de opgehaalde miljoenen, dat echt opgaat aan onderzoek. Eén, en achttiende procent... Je kunt alles nazoeken op google... http://nos.nl/artikel/314030-pink-ribbon-gaf-1,8-procent-aan-onderzoek.html. (de url bevat een komma te weinig, die wel genoemd wordt in het artikel en het filmpje).
Slimme mensen vinden elke dag weer nieuwe manieren uit om geld in te zamelen. Ik wou dat ik zelf daar slim genoeg voor was...;-))
Bekijk het maar kritisch allemaal. Vooral het filmpje op die googlesite.

Van Wenen tot projectontwikkelaars.

2011-11-18T13:54:00.000-08:00

Gisteren zag ik een talkshow met Theodor Holman op de Amsterdamse tv-zender...
Hij sprak met iemand - ik was te laat om de naam te horen - die het had over een film van de IDFA over Oostenrijk. De Oostenrijkse mentaliteit van geslotenheid en gesloten gemeenschap. Dat veel kelders van huizen nog vol stonden met in de oorlog gestolen spullen...
Er ging mij op dat moment een groot licht op. In 2004 was ik met een toenmalige vriendin in Wenen op zoek naar gegevens over vroeger en naar mijn eigen roots,we kwamen uiteindelijk terecht in mijn vroegere ouderlijk huis, althans het huis waar mijn moeder en mijn oma op in de oorlog woonden. Het lag midden in het getto van Wenen, de laatste plek waarheen zij verjaagd waren.
Het trappenhuis was prachtig en we verwachtten dat de appartementjes misschien ook groot en mooi zouden zijn. Maar de deur (nog zichtbaar ooit ingetrapt en met een metalen plaat gerepareerd) die op een kier werd geopend toonde een klein appartementje, bijna even klein als wat ik nu bewoon. Volgestouwd met oude meubeltjes en spiegelkasten uit een vorige eeuw. Voor mij als peutervluchtelinge uit die tijd was alles, zelfs de geur van het huis, bekend. Ik maakte me bekend als vroegere bewoner uit die andere tijd, maar we mochten allen en met heel veel moeite in het halletje komen staan en werden bepaald niet gastvrij en vriendelijk behandeld. Zoveel jaren later en nu pas dus, begrijp ik het. Althans, ik heb het nu pas goed door.
In dat huis stonden nog steeds spullen van mijn Oma, het kan niet anders. En/of die mensen waren niet 'zuiver' geweest. Denk ik nu, 7 jaar later.
Tot dan had ik het beschouwd als gewoon ongastvrijheid en onvriendelijkheid. Zoals ik in Wenen zoveel ben tegengekomen. De mensen zijn er vaak erg 'op zichzelf', zoals wij dat hier zeggen.

De afgelopen dagen zijn in irreële rust voorbijgegaan. Mijn lijf dwong me daartoe. De pijn in mijn schouder was bijna niet te harden maar in rust had ik ook geen pijn aan mijn been. Het bleek weer eens een bijwerking van een medicijn te zijn. Toen ik ophield met het diureticum Furasemide was de pijn in een paar dagen weg. Nog wat napijn van het gedwongen verkeerd gebruik van die schouder maar dat zal ook wel gauw weg zijn, denk ik. Het is dat ik vandaag en morgen bezoekers had en krijg, anders was ik er wel uitgeweest. Gisteren heb ik voor het eerst weer een wandelingetje gemaakt.
Wel krijg ik voor mijn gevoel gelijk dat we met dit mooie droge weer snel de winter inzakken.

Het Centraal Planbureau ziet het somber in voor ons land. We zitten in een economische dip, maar dat komt volgens het Bureau vooral voor rekening van het regeringsbeleid.
Daar kan ik inkomen. Door de bezuinigingen vallen er o.a. zoveel ontslagen, worden zoveel dingen niet gedaan of afgemaakt die gedaan en afgemaakt moesten worden. Al die ontslagen mensen moeten begeleid worden naar nieuw werk en ontvangen een ww-uitkering. Wel veel minder en korter dan vroeger ja. Daardoor vallen mensen vaker en eerder in de bijstand. En dus in de armoede. En dat veroorzaakt ook weer veel minder consumptie. Er wordt dus veel minder geld besteed, waardoor ook weer veel middenstanders in moeilijkheden komen. Enfin, het fijnste weet ik er niet van maar een kind kan zien dat we met dit beleid, dat naar op korte termijn hoge bezuinigingen moet leiden, alleen maar in een neergaande spiraal kunnen komen. Ik hoorde vanavond een econoom ons voorrekenen hoe minder inkomen voor al laagbetaalde mensen leidt tot laagopgeleide en dus laagbetaalde groepen mensen die sociaal en maatschappelijk op de lange termijn heel veel moeilijkheden krijgen en heel veel geld zullen gaan kosten om ze goed in de maatschappij te houden en te krijgen. En als het lang duurt ook te reïntegreren zelfs.
Wat we nu denken te bezuinigen zal een hele dure investering in blijvende armoede kunnen worden.
Maar dit zegt alleen deze simpele vrouw op deze manier. Zoals ik vele jaren geleden, begin 80-er jaren, al gewaarschuwd heb voor al die lege kantoorgebouwen. Op een ritje per lijnbus door Nieuwegein toen al zestien vierkante kilometer. Jawel, zei iemand in mijn omgeving, maar die gebouwen brengen, ook bij leegstand, toch meer op dan sociale woningbouw. Dat is iets dat mijn nuchtere verstand niet kan bijbenen. Op de grond van 16 vierkante kilometer hadden een paar wijken met sociale woningbouw gebouwd kunnen worden. Denk daar eens op een andere manier over dan op een zuiver macro-economische manier........ Het zou me te ver voeren om dat hier allemaal te beschrijven als je weet wat dat, bedacht op sociaaleconomische gronden... zou kunnen betekenen. Niet alleen op bewoning en op arbeid om die huizen bewoonbaar te maken en te houden, maar ook qua infrastructuur. Wegen en wateren en vervoer en openbaar vervoer....
Mijn simpele verstand kan er niet bij dat projectontwikkelaars nog steeds de voorkeur geven aan enorme complexen gebouwen waar straks helemaal geen emplooi voor te vinden is. Terwijl het in Amsterdam, om maar een voorbeeld te noemen, steeds moeilijker wordt om een simpele sociale woning te verkrijgen.
Maar weer genoeg hierover. Hoewel ik er een roman over zou willen schrijven hoor.

Niet veel bijzonders te melden.

2011-11-15T15:30:00.001-08:00

De laatste dagen word ik meermalen per dag gebeld door mevrouw (of meneer) Anonymus. Zo twee of drie keer per dag gaat de telefoon een paar keer over, als ik opneem hoor ik niets en wordt er weer opgelegd. Het schermpje geeft aan dat het om een naamloos privénummer gaat. Het moet zo iemand zijn die ook anoniem en naamloos mijn blogjes leest. Iedereen laat sporen na op internet dus als ik echt zou willen zou ik het nummer kunnen achterhalen, maar die moeite is een dergelijk persoon me niet eens waard. Ik vind dit zo laf en flauw dat ik denk dat die vrouw (of die man) niet eens een kleur krijgt als zij/hij dit leest.
Ze/hij doet maar. Veel plezier hoor. Ik zie er het plezier niet van in. En ik denk dat ik voortaan maar opneem en ook niets zeg. Dan kost het de beller in elk geval gesprekskosten. Nee, ik maak me daar niet druk over, het is niet voor het eerst ook.
En nu over tot de orde van de dag.

Die orde is de laatste dagen wel erg rustig. Thuiszitten ligt me niet zo, (leuke woordspeling ;-) ) maar ik houd nu wel energie over voor dingen waar ik anders niet aan toekom. De boekenkast is weer netjes, om maar wat te noemen. Op het deel na dat gebruikt wordt bij de computer en niet als boekenkast dienst doet. Daar ligt veel papierwerk dat nog uitgezocht moet worden. Mijn rommel is voornamelijk een overdosis papieren.
Maar nu zit ik weer met een nieuwe handicap. Het is niet alleen het linkerbeen dat me dwarszit (foute woordspeling ;-) ), maar ook mijn linkerschouder zegt nu: 'zoek het maar uit ik geef het even op'. Linker schouder en bovenarm doen ook even niet mee. Het lijkt een ontsteking te zijn, maar dat moet de dokter maar uitzoeken.

Ik ben al dagen bezig met proberen via Albert Heijn mijn boodschappen thuis te krijgen. De bestelling waar ik over schreef werd geweigerd omdat het boodschappenlijstje beneden het minimum lag. Ik moest voor minstens 70 euro bestellen, wil het thuisbezorgd worden. Voor een week of drie voor mij.
Zouden andere mensen daar ook zoveel moeite mee hebben? Alle boodschappenlijstjes verdwijnen door een verkeerde knop indrukken, en dan blijk ik niet op de bezorgsite te zitten of ik heb de bestelling niet bevestigd... Of de site is niet bereikbaar, Om kort te gaan, het lukt momenteel niet en ik word er echt iebel van.

Dit schrijvend vat ik opnieuw moed..... Tenslotte ben ik niet zo van de opgeverige...;-)
En ja hoor, om half twaalf had ik het eindelijk voor elkaar. Morgenavond worden mijn boodschappen bezorgd en in de keuken afgeleverd. Ik heb maar voor een paar weken tegelijk besteld, dat scheelt toch in de bezorgkosten ook. ;-)
Alleen die arme jongen van de Daklozenkrant Z krijgt nu zijn wekelijkse cadeautje even niet. Ik gaf hem elke week een zakje met wat fruit, flesje fris of zo, en een lekkertje, als ik de krant betaalde. Nouja, ik hoop maar dat ook dat weer goed komt.
Vanavond keurig op de afgesproken tijd stond de jongen van Albert Heijn dus met de boodschappen voor de deur en hij bracht ze zoals beloofd naar de keuken ook. Het afrekenen per pinautomaat ging discreet. Geen klachten dus. Ik kan het voor de winter zeker aanbevelen als de bezorgdienst bij je in de buurt komt, maar besef wel dat je voor minstens 70 euro moet bestellen. En dat de bezorgkosten kunnen oplopen tot € 7,95...... Hoera, ik heb het teken voor de euro ook weer teruggevonden, hopelijk gaat het mee naar de weblog. Maar terugkomen...misschien kun je met een buur samendoen, dan kun je ook de bezorgkosten delen. En samen onderhandelen over de reclames en de extraatjes zoals nu de zegels voor de disneypunten.

Vanavond maar weer eens Pauw en Witteman gekeken. Het valt me steeds meer op dat dit een echt mannenprogramma geworden is. Er zit weleens een vrouw bij, ik geef het toe. Maar dan nog zijn de hoofdonderwerpen toegewezen aan mannen. Een soort (beetje) veredelde Panorama, dat van familieblad ook een echt mannenblad is geworden. Ik heb het ze geschreven vanavond, want ik vind het toch jammer. Dan ga je Nederland 2 en 3 weer waarderen.
Voor de rest is er weinig te vertellen. Bovendien doet mijn arm pijn. Dus houd ik er maar weer mee op. Het is niet veel bijzonders vanavond, maar dat kan gebeuren.

Een vrij zwaar rommelpotje dit keer.

2011-11-11T10:23:00.000-08:00

.

Vandaag is het weer elf november. De 11e van de 11e van het 11e jaar in de 21ste eeuw.
Vandaag is het 25 jaar geleden dat mijn dochter, mijn jongste zoon en mijn toenmalige echtgenoot me, begeleid door de politie, kwamen vertellen dat mijn oudste zoon zelfmoord had gepleegd.
Vijf en twintig jaar en dit jaar zou hij, verleden week, vijftig jaar zijn geworden als hij nog geleefd had. Maar hij is voor altijd 25 jaar gebleven.
Het herdenkingslichtje brandt al een paar dagen. Misschien schrijf ik ooit het hele verhaal op, maar nu niet. Weer niet.

De week is bijna voorbij. Ik ben van de week zowel naar de kapper als naar de tandarts geweest. Allebei zaken waarbij veel gelopen moest worden en dat was weer een pijniging. Voorheen kon ik door de pijn heen lopen, dan werd het minder en ging het na verloop van tijd wel weg. Maar dat gebeurt niet meer, het wordt alleen maar erger.
Maar deze doorzetter heeft weer een net kopje en de tandarts was ook tevreden. Er zit wel één gaatje en ik mocht kiezen: een wortelkanaalbehandeling voor een vulling, of laten trekken. Dat kiesje wordt al heel lang niet gebruikt, dus het mag er van mij uit.... Er uit????? Isse au!!! Ik zit niet voor niets bij een angst-tandarts....
Nouja, het gebeurde niet meteen, ik moest eerst met de huisarts overleggen hoe het met de bloedverdunners zou gaan en dan... eind november heb ik dat onderzoek voor mijn been, misschien een verstopping, dus tot zolang kan ik in elk geval niet zonder bloedverdunners. Dat durf ik nog niet aan. Wel heb ik meteen gevraagd wat het zou kosten om al die lege plekjes in mijn mond te vullen met kunstkiesjes met een plaatje, niet met een frame. Dat metalen frame dat de vorige tandtechnicus had gemaakt werd niet geaccepteerd door mijn mond. Mijn tong bleef dat ding er maar uitwippen, hoe vast ze ook zeiden dat het zat. Daar wordt een mens iebel van, als je hoofd iets wel wil accepteren, maar je tong alle moeite blijft doen dat ding eruit te krijgen. Dus een plaatje. Weet je wat dat kost? Dik 500 euro. Ik moet nog informeren of ik daarvan iets terugkrijg van de zorgverzekering.
De weg terug van de tandarts naar het Centraal Station is nog nooit zo lang geweest. Om de haverklap (raar woord eigenlijk) moest ik even stilstaan en eenmaal bij het station kon ik het niet meer opbrengen om nog even een tijdschrift te halen of een boodschapje te doen.
Tijdschriften kopen doe ik sinds kort trouwens ook via internet. Via www.magvilla.nl Kan ik aanbevelen ja. Goede webwinkel. Prompte aflevering. Waarborg webwinkel.
Maar goed, het was de wandeling waar ik over schreef. En sinds ik daarover schrijf krijg ik van andere mensen ook de narigheid met de beentjes te horen. Anderen tobben er al heel lang mee, ik nog maar vrij kort en ik blijf hopen op verbetering.
Maar mocht dat niet het geval zijn dan moet ik me daar ook bij neerleggen. Dan mag ik niet mopperen, en heb ik mijn deel van het wereldleed gewoon op me te nemen. Dit schrijf ik dus helemaal voor mijzelf alleen. Alleen moet het dan niet al te lang duren, alsjeblieft. ;-)

Afgelopen dinsdag was dochterlief hier. Rechtstreeks vanuit haar werk. Want voor woensdag stond die tandarts op de agenda.
En ik wilde, als het even kon, de herdenking van de Kristallnacht in 1938 bijwonen in de Esnoge, de Portugese Synagoge. In die nacht van 8 op 9 november 1938 werden in heel Duitsland voor het eerst de Joden aangevallen, 267 synagogen vernield, bijna 100 Joden vermoord. Het woord Kristall slaat op de ontelbare ramen die werden ingegooid. In Duitsland worden andere namen gebruikt trouwens, die van progroms. o.a. Novemberprogromme 1938.
Het was het begin van de Jodenvervolgingen.
Maar Nederland Bekent Kleur (niet Joods) en Een Ander Joods Geluid wilden deze herdenking veralgemeniseren en daar géén Joodse herdenking meer van laten zijn. De Palestijnen werden erbij gehaald, de vluchtelingen, racisme.... Het moest ook hun herdenking zijn. En dat is de reden waarom er nu twee herdenkingen zijn. Slim hoor.
Moet de Joodse gemeenschap in Nederland zich die eigen Joodse herdenking dan laten afpakken terwijl een antiracismedemonstratie heel goed op een ander moment zou kunnen plaatsvinden?
De Joodse Gemeenschap voelde dit als een aanval op deze oude Joodse herdenking, maar ook op de Joodse Gemeenschap zelf en had daarom opgeroepen tot een samenkomst in die prachtige Portugese Synagoge. En ja, het zou zo druk worden dat een zitplaats voor mij niet gegarandeerd kon worden. Ik ben dus niet gegaan maar bleef er in gedachten solidair mee.
De publiciteit was er ook naar, inderdaad. De pers begreep er weinig van of wilde geen partij kiezen, maar zoals het hoort, 'onpartijdig' blijven.
Maar met dochter had ik een plezierige avond. We lieten een pizzeria eten brengen, geen pizza maar patat, rijst, salade, sauzen en vlezen. We hebben uit beide schalen zitten snoepen tot we genoeg hadden. En ze is niet te laat naar huis gegaan, want zo na je werk naar je moeder gaan is ook vermoeiend.

Inmiddels zijn we een paar uur verder. En zit ik nog steeds achter het machien. Er zijn ook andere zaken bij te houden immers;-)
Voor het eerst heb ik mijn boodschappen - per internet - besteld om morgen thuisgebracht te worden door Albert Heijn. De prijzen zijn dezelfde als in de winkel, de bezorgkosten voor mijn adres zijn maar 3.95. Dat valt alleszins mee. Mijn boodschappenlijstje is normaal, voor 43,- euro, dus niet extra kort of lang. Ik ben benieuwd.
Wat ik nu voor het eerst gemerkt heb is de invloed van de bonuskaart van Appie. Desgevraagd konden ze de lijst met vroeger gekochte boodschappen tevoorschijn halen, die staan allemaal genoteerd... Big brother...
En nu is het de hoogste tijd dat ik iets ga eten.

De rekening gepresenteerd krijgen.

2011-11-04T15:32:00.000-07:00

Laat ik beginnen met de wens uit te spreken dat alle Tweede Kamerleden heel oud mogen worden en lang gezond mogen blijven. Maar daarna mogen ze van mij een heleboel rekeningen te zien krijgen die de gezondheidszorg aan ze te besteden zal krijgen. Want jongere mensen vergeten altijd en maar wat graag dat ze zelf oud en ziek gaan worden en dat geldt klaarblijkelijk vooral voor politici. Ik verwacht dat de gemiddelde leeftijd in die categorie mensen merkbaar lager zal worden. Want niemand wil zich schuldig voelen aan veel te hoge uitgaven voor de landelijke gezondheidszorg. Ook de oude en zieke mensen van nu willen dat niet.
En mensen die zich nu zo verantwoordelijk opstellen en lijken te voelen, zullen daar - natúúrlijk - op hun tijd de consequenties uit trekken, daar hoef ik dus niet aan te twijfelen.
Maar zelf zal ik dàt niet meer meemaken, daar ben ik te oud en te ziek voor, dames en heren van de Tweede Kamer. Oud genoeg om die rekeningen voor de ziekenfondsen naast me neer te leggen tot het mijn tijd is. Want het grootste deel van mijn leven ben ik gewoon gezond geweest en heb ik mijn verzekeringspremies betaald. Vanaf het moment dat de ziekenfondsman wekelijks aan de deur het geld kwam ophalen - tot en met vandaag de dag dat het bedrag via internetbankieren verduizendvoudigd is.
Net zoals iedere oudere. Ziek of gezond gebleven. Hoe ouder hoe zieker meestal, dat wel.
Maar laat ik ook deze boosheid maar loslaten. De volgende generatie mag dit voor zichzelf opknappen. Hopelijk doet ze dat ook.
En dat die generatie er dan ook maar voor zorgt dat er weer geregeerd wordt zoals we dat van een regering verwachten.
En niet van de ene hype in de andere blijft vallen.
Zo, dat is er uit.

In verband met het onderzoek in het ziekenhuis heb ik de behandeling door mijn fysiotherapeut, in gezamenlijk overleg, maar opgeschort. En gisteren was het dus weer op bezoek naar een kliniek, nu voor de oogarts. Ik zit echt in de tredmolen van onderzoeken en dat zal nog wel even duren. Maar bij de oogarts was alles oké. Mijn ogen hebben tot nu niet te lijden onder de diabetes, integendeel, ze lijken zelfs beter te worden. Is mogelijk ja, zegt de dienstdoende oogarts. De Jan van Goyenkliniek is van een simpele oogartskliniek op de Weesperschans uitgegroeid tot een heel veelzijdige kliniek met alle mogelijke disciplines en behandelingen. Alleen geen ziekenhuisbehandelingen of overnachtingen. Dr. Eric de Koning, mijn eerste oogarts in Amsterdam, door velen gekend en geliefd, is de grote initiator.
Volgende week weer naar de tandarts.

Ik heb bij mijn computer een standaardje staan met allerlei opmerkingen over ouderen.... En de spreuk die ik gisteren opdraaide was: 'Als je ouder wordt groeit de verwondering'. En dat is wel van heel grote toepassing op mijzelf. Hoe ouder ik wordt, hoe bewuster ik de dagen en de dingen beleef. Ook de 'nare' dingen, zoals verdriet of pijn... daar leer ik bewust naar te kijken. Meer dan vroeger onderga ik alles veel bewuster en met verwondering over wat het leven met het voortgaan van de tijd met me doet.
Ik lijk veel zaken veel bewuster te beleven. Veel bewuster ook los te laten. En ook veel meer bewust van mijn vrije wil om dat te kunnen en te mogen doen. En daar ben ik dan heel verwonderd over want dat is zo duidelijk iets dat ik me voorheen nooit bewust was. Niet meer bang voor de toekomst, niet meer bang door het verleden. Ik kan mijzelf niet veranderen, het leven heeft me gevormd tot wat ik ben geworden. Maar toch zie ik met die grote verwondering wat er wèl verandert.
Wat niet verandert is de maatschappelijke betrokkenheid die me nog steeds emotioneert, die me boos of verdrietig of (heel soms) enthousiast maakt. En ik hoop dat dit zo blijft. Anders zou er niets meer zijn. Alleen nog 'ik'. En 'ik' is m.i. niet belangrijk genoeg om over te blijven schrijven.

Het was de 1e dag van de 11e maand van het 11e jaar in de 21e eeuw.

2011-11-01T17:08:00.000-07:00

Terwijl op Nederland 2 een heerlijk programma over de tekenaar/schilder Paul Citroen voortkabbelt, komt de verwerking van vandaag langzaam boven.
Ik kijk graag naar het werk van Paul Citroen. Bij J.M.W. hangt nogal wat werk van hem. En mijn oom Henk Henriët tekende met bijna dezelfde stijl. Alleen niet zo poëtisch.
Die oom van mij kwam wel uit een heel ander milieu en dat was heel zichtbaar in zijn werk.

Maar goed, vandaag dus. Omdat ik de laatste maanden erg tob met mijn been en amper nog een wandelingetje kan maken zonder pijn word ik behandeld door mijn fysiotherapeut Etienne. En hij doet dat goed. Hij heeft nog geen oordopjes nodig gehad, maar hij kan me flink raken. Toch was mijn huisarts niet gerust en stuurde me, na een vergeefs onderzoek bij het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis door naar de vaatchirurg van het BovenIJ-ziekenhuis in Amsterdam-Noord. Een vrij 'jong' ziekenhuis.
De behandelend geneesheer voelde geen kloppende slagader op mijn voet en dat deed hem besluiten me eind november terug te laten komen voor een nieuw röntgenonderzoek van de linkerarm en het linkerbeen. Misschien liggen die slagaders te diep? Ik laat het maar over me komen en zie wel... Ik ben zelf overal klaar voor.
Een week daarna naar de cardioloog in datzelfde ziekenhuis voor de jaarlijkse controle.
Morgen naar de fysio, de dag daarna naar de oogarts, daarna visite en volgende week naar de tandarts.
Die dag is ook de herdenking van de Kristallnacht. Voor wie niet weet wat dat inhoudt verwijs ik maar naar Google.

De reis naar het BovenIJ-ziekenhuis is een wereldreis. Amsterdam-Noord is heel groot hoor, als je met de bus moet reizen. Voordeel, als je die reis niet te vaak maakt, dat je onderweg steeds nieuwe dingen ontdekt. En vandaag was dat wel heel veel. Want (was het door die onschuldige koffer bij het Amstelstation, die verdacht werd een bom te bevatten??) het was een chaos bij het Openbaar Vervoer. Op de terugweg stapte ik in lijn 32 maar op de voorkant stond 34 en ik kwam ergens terecht waar ik niet wilde zijn. Maar ik moest de bus uit want dat was de eindhalte. Iemand wees me op een bus die 50 meter verderop stond... dat zou bus 34 naar het Centraal Station zijn. Ik strompelde zo hard ik kon daarheen en stompte op de glazen deur die gelukkig nog openging. Eenmaal in die bus zag ik dat daar ook 32 op stond.
Maar gelukkig bleek het toch bus 34 naar het Centraal Station te zijn. ;-)))) al ging hij een heel andere weg dan ik gewend was... Over de Meeuwenlaan??? Dat had ik nog niet meegemaakt. Aan de Meeuwenlaan in Noord heb ik herinneringen uit mijn kleine-kindertijd.... Maar gelukkig kwam de IJ-tunnel ook in zicht en kwamen we weer op voor mij bekend terrein. Maar bij het uitscannen op het C.S. piepte mijn jaarkaart onheilspellend en gaf een rood lichtje aan dat mijn jaarkaart niet geaccepteerd was. Paniek! Ik banjerde naar het infokantoor van het Gemeentelijk Vervoer Bedrijf dat als gewoonlijk letterlijk propvol toeristen stond. Het apparaat dat moest aangeven wat ik moest bijbetalen gaf geen sjoege... accepteerde mijn betaling niet. Ik besloot maar een los kaartje te kopen in de tram en alles maar op zijn beloop te laten. Beter voor het hart. Wat schetst mijn verbazing dat ik nu wel groen licht kreeg en gewoon mocht doorlopen. 'Krijg nou wat', kon ik niet nalaten te krijten. ;-)))

Oja, ik wilde nog vertellen over het terrein van het ziekenhuis. De beplanting van de tuin is hier en daar heel origineel. Omdat ik met dat zere pootje om de haverklap moet stilstaan had ik alle tijd om rond te kijken. En daar zag ik een bosje mahonia's. Allemaal verschillende... Als je wilt zien hoe die eruit zien kijk dan even op Google. Er waren een paar struiken die volop in bloei stonden met hun grote gele aren, andere hadden al druifgrote blauwe bessen, weer andere mahonia's hadden prachtig blad in kleuren van helderrood en geel en donkergroen en bij nog een andere waren de bessen dofgroen.... Een wonder van de natuur en ik heb, niet alleen voor dat been, een hele tijd staan kijken. En dat staat daar maar naast een heleboel onopvallende andere struikjes waar je zo aan voorbij loopt.
Eigenlijk, maar niet verder vertellen hoor, was dit voor mij iets dat mijn middag 'máákte'. Wat een schoonheid zat er in die simpele struikjes... ik wilde dat ik zelf kon schilderen of met woorden een beeld schetsen.

Eenmaal thuis en het stoute been gestrekt voor me, viel even de vermoeidheid tegen, maar omdat ik onderweg bij Moeders' Happy Corner een portie mihoen met kip gehaald had, kon ik meteen aanvallen. Sjonge, daar kan ik minstens drie dagen mee doen. Vroeger, toen buurman Jules nog leefde, kon ik hem ook blij maken met een gedeelde portie. Maar die tijd is voorgoed voorbij.
Trouwens, het atrium ziet er weer levend uit, nu de reumaplanten en andere overlevers er zijn neergezet. Die grote planten, zo grillig gevormd, geven eindelijk weer de sfeer die het atrium moet hebben. Die van een oranjerie. Nu loop ik er weer met plezier door op weg naar mijn voordeur.
En dit was dus de dag die was. Nu is het kindertjesbedtijd.

De wereld zal het nooit leren...

2011-10-28T06:14:00.000-07:00

Hoe is dit mogelijk? Juridisch of politiek, ik snap hier weinig van...
Hero Brinkman (voor de PVV zowel Statenlid Noord Holland alsook Tweede Kamerlid jawel) geeft opdracht aan iemand, die voor hem de website van de Sociale Verzekeringsbank moet hacken. Dat is strafbaar en verboden... Maar die persoon doet het wel.
Dat de hacker ook nog de partner is van een Statenlid van de PVV maakt het tot een helemaal politieke zaak van de PVV.
In wat voor land leven we toch?
De hacker wordt ontslagen. Wat hij/zij ook moest uitzoeken, ik vind dat terecht.
Maar niemand wijst maar met een vinger naar Hero Brinkman.
Om nog (een andere zaak), af te dwingen dat Nederland, onder dwang van die Beweging, de Internationale Rechten van het Kind aan zijn laars lapt?

Is de macht van die Beweging in Nederland nu al zo groot dat ze al straffeloos opdracht kan geven tot criminele gedragingen?

Nee, wat men ook beweert, dit gaat om een Beweging, en niet om een Democratische politieke partij. En met dit soort Bewegingen hebben vooral oudere mensen veel ervaring.
Er is in Nederland kennelijk weinig veranderd in de mentaliteit sedert de dertiger jaren.
Wanneer hebben we onze onschuld als volk echt verloren?
Ik heb lang de illusie gehad dat we wijzer geworden waren door die ervaringen. Maar ondanks alle waarschuwingen en alle voorlichting gaan we weer diezelfde kant op.
We tolereren niet dat kinderen hier veilig opgroeien als ze hier als vluchtelingen kwamen maar toevallig ergens anders geboren zijn. We tolereren ook niet dat mensen hier zich kleden zoals ze dat willen. Of een godsdienst aanhangen die De Beweging onwelgevallig is.
We tolereren nu wel dat die Beweging opdracht geeft tot strafbaar gedrag als inbreken in computers van instanties of het 'verwijderen' van kinderen naar een hen totaal vreemd land. Naar een voor hen angstige en onveilige omgeving die ze niet kennen en waarvan ze zelfs de taal niet spreken.
Omdat ze toevallig niet hier geboren zijn.
Ik schaam me tegenwoordig vaak diep, heel diep als ik moet uitleggen dat ik Nederlandse ben. En vertel er dan maar meteen bij dat mijn familie van moeders' kant dat niet was. Die hele familie is vermoord omdat ze niet in de smaak viel van bepaalde Nederlanders en andere Westerse landen. Ze hadden een andere afkomst, een andere godsdienst, en in sommige gevallen ook een ander uiterlijk... En ze konden niet zomaar weggestuurd worden omdat ze al eeuwen in hun eigen land woonden. Dus werden ze, zoals tegenwoordig vaak met uitgezette vluchtelingen gebeurd, opgepakt en weggevoerd. Simple comme bonjour, n’est ce pas?
Alleen overleefden zes miljoen mensen dat toen niet…

Zoals dat in februari dit jaar, ook in Nederland, door de woordvoerder van die Beweging gezegd werd over de vluchtelingen uit Libië: Gewoon niet toelaten……. Weigeren dus binnen te laten.
Nu zien we dat veel vluchtelingen zo langzaamaan uit zichzelf terug gaan naar hun land, als dat veilig is…
Maar voor Angola, en dus voor de jonge Mauro, geldt nog steeds een negatief reisadvies. Het is er dus nog niet veilig.

Behalve de laatste zinnen, heb ik het bovenstaande ook gezonden naar de rubriek Het Laatste Woord van het Parool.

Emotie braken.

2011-10-23T13:50:00.001-07:00

Deze zondag en dus dit weekend, is weer bijna voorbij. Zelden heb ik zo'n saai weekend gehad. Ondanks het mooie weer ben ik niet buiten geweest maar heb mijn ziel in lijdzaamheid doorgebracht in mijn huisje. Met de zaken die gebakken en gekookt moesten worden en met alle weekendkranten. Die van mijzelf, maar ook die van mijn buurman verderop op de gracht. Een hele stapel zo samen met de weekend van nrc en de weekend van de volkskrant. Aan de glossy tijdschriften ben ik amper toegekomen.
En er is dus weer van alles opgeslagen in die hersenpan. Gelukkig ben ik van oudsher heel vergeetachtig zodat alleen de meest essentiële zaken blijven hangen.

De laatste toestanden in Libië hebben me behoorlijk aangegrepen moet ik zeggen. Die beelden van de slachtpartij op vader (en zoon) Kadaffi blijven hangen. Ik heb vanavond gekeken naar oude herinneringen in het programma 'Een andere tijd', toen het arme jonge koninkrijk Libië plaats maakte voor de republiek onder leiding van Muammar Kadaffi. Toen was hij een innemende jonge man met grote idealen. Maar als iemand zo verafgood wordt is het blijkbaar moeilijk het gezonde verstand en zelfinzicht te bewaren en (zelf) kritiek te verdragen. Hij werd een psychotische dictator die zichzelf en niet meer zijn volk en zijn land als belangrijk beschouwde. Zijn ijdelheid werd clownesk, zijn wreedheid benaderde die van Keizer Nero uit het oude Rome, die Rome in brand stak om zijn macht te consolideren. Zo vond Kadaffi op het laatst ook dat zijn land maar moest branden.
Het zal wel even tijd kosten voor het land weer tot rust komt. De bijna primitieve manier waarop de strijders de overwinning vierden met schoten en schreeuwkoren is zo on-Hollands dat ook dit beeld blijft hangen. Alles bij elkaar ben ik er een beetje letterlijk misselijk van.

Net als van de manier waarop de Palestijnse ex-gevangenen in eigen contreien en omringende landen ontvangen werden en zich gedroegen.... als je toch bedenkt dat er zoveel slachtoffers gemaakt zijn door hen. Een paar honderd van hen waren veroordeeld wegens moorden, moordenaars dus. Anderen voor pogingen daartoe en terrorisme. Allen zagen er, in tegenstelling tot de uitgemergelde en zeer verzwakte Gilad Shalit, welvarend en gezond uit... en toch werd er met veel lawaai verteld hoe slecht ze het gehad hadden en hoe ze gemarteld waren en dat hun enige doel was vaker Israëliërs te kidnappen om gevangenen vrij te krijgen. Van mij mogen alle gevangen Palestijnse vrij en naar Gaza en de Westbank en naar Jordanië terug en van het geld dat dit uitspaart aan voeding en huisvesting en bewaking kan dan misschien de armoede in Israel zelf bestreden worden. Die oorlog put Israel uit, omdat er zoveel, te veel geld naar Defensie moet. Maar als men bij Hamas geen betere ideeën voor vrede heeft dan te proberen meer Israëliërs te kidnappen of terug te gaan om nog meer aanslagen te plegen, zie ik nog geen vrede in zicht komen. Net als in Libië moet de wens naar verandering ook hier vanuit het volk komen, denk ik zo.

Verder was het pootje weer actief, dus ik heb ook daarom maar rust genomen. Buiten lopen kost door de pijn zoveel energie dat ik, eenmaal thuisgekomen, tot niet veel meer in staat ben.
Dinsdag 1 november mag ik voor onderzoek naar het ziekenhuis. En natuurlijk hoop je er met een extra pilletje vanaf te komen. We wachten dat maar af.
Nou, dit keer was het echt stoom afblazen voor me. Ik ga zo maar naar Rayman kijken.

De dag en de dromen.

2011-10-20T14:56:00.000-07:00

Het is een bijzondere dag maar ik weet nog niet hoe ik alles moet interpreteren. Kadaffi is dood. Google spelt de naam op meer manieren, van Khadaffi en Kadafi tot Kadaffi. Ik houd het maar op het laatste. De nabije toekomst zal wel leren wat het in de praktijk betekent. Ik geloof wel dat het volk blij is, aan die indruk ontkom je echt niet. En dat het een slecht mens was weten we ook, denkend aan de dancing in Berlijn en de ramp boven Lockerbie. Wat er nog tevoorschijn komt moeten we ook afwachten.

Vandaag ben ik weer eens naar de Lidl geweest, op papierjacht. Het toiletpapier, jawel, kun je daar goedkoop, in hele grote pakken en van een bijzondere kwaliteit kopen. Die kwaliteit van papier geeft de doorslag om het daar te kopen. Want hetzelfde geldt voor keukenpapier en voor zakdoekjes. Wat je verder nog kunt meenemen is meegenomen. ;-) Bij voorbeeld vuilniszakken.... goede kwaliteit, goede maat, goede prijs. Althans in geld.
Dus met veel pijn en moeite (letterlijk, want dat pootje blijft me plagen) erheen en weer terug via een andere weg, waarbij ik natuurlijk aan de verkeerde straatkant instapte, de volgende halte moest uitstappen en weer aan de andere kant van de straat moest instappen. Dat is niet zo erg, maar het eind lopen naar huis was verschrikkelijk. Nouja, ik ben heelhuids thuisgekomen. En voorlopig is er genoeg papier in huis. ;-), dat wel.
Ik begin maar vast met bezuinigen, al moet ik er ver voor reizen. De reiskaart is al betaald en het doet er dus niet toe of ik er vaak mee reis of nog vaker. Want de dreiging van korting op ons pensioentje is levensgroot. Ik geloof nog steeds, dat waar rook is, ook vuur is. Tegelijkertijd denk ik dan aan landen en mensen die het werkelijk heel slecht hebben en geen goedkopere winkel hebben die nog bereikbaar is en waar je alles kunt kopen wat je nodig hebt. Al is het met zoveel pijn. En dan schaam ik me, dat ik me bezorgd maak over mijn eigen bestaantje.

Thuisgekomen ben ik op de bedbank neergevallen en heb ruim twee uur geslapen. Tenslotte was ik al vroeg even wakker, want rond kwart voor zeven werd er gebeld door iemand aan mijn voordeur. Tja, wie kon dat nou zijn hè........ Ik ben mijn bed niet uitgekomen behalve om de eerste pillen te nemen, een glaasje water erbij en toen weer ingeslapen, maar niet zo rustig als normaliter. Enfin, vanmiddag dik ingehaald en heel bijzonder gedroomd dat ik met mijn dochter en mijn ex en een vriendin een reisje ondernam. We hebben samen plaatsen bezocht zoals de dingen meer dan 50 jaar geleden waren en op zeker ogenblik wilde ik hen het huisje laten zien waar ik met mijn grootvader en mijn vader een poos gewoond heb.
Het huisje aan het einde van wat in die jaren nog de Plaatijzerweg heette. Later heette het Zamenhofstraat. Een nederige straatweg links van Vogeldorp in Amsterdam-Noord. Links daarvan was een grasberm en daarachter begon het Vliegenbos, genoemd naar Dr. W.H.Vliegen, het oudste stadsbos van Amsterdam.
Ik ben er heel lang niet meer in levende lijve geweest... De site http://www.vogeldorp.nl/bewoners.html toont dit huisje (eerste deur) naast het hoekhuis, zoals het er nu uitziet. Leuk om dat te ontdekken... Ook dat het allemaal, tenzij verkocht, in eigendom is bij dezelfde wooncorporatie als mijn minihuisje nu, aan de grachtengordel.

Google zegt over de naam Zamenhof: Esperanto, de taal van hoop, werd eind 19de eeuw door Dr Zamenhof ontwikkeld om de contacten tussen de mensen te verbeteren. Het moest een wereldhulptaal worden die voor alle mensen makkelijk te leren is, ongeacht hun afkomst en moedertaal.
Jammer genoeg bestaat het amper nog, er zijn maar heel weinig mensen op de wereld die deze kunsttaal nog spreken en schrijven.
Maar in die tijd was Engels nog niet de wereldtaal die het nu is en hadden we geen computers en sociale media om met elkaar te communiceren. Dus eigenlijk is Esperanto (gelukkig) een overbodige taal geworden.

In mijn droom heerste er grote armoede, Een armoede zoals die na de oorlog niet echt meer voorkwam. Nouja, vlak na de oorlog nog wel.
In mijn hart ben ik, in wakkere toestand, weleens bang dat die armoede weer terugkomt met dit regeringsbeleid, dat vooral de armsten van de armen blijft treffen. Of dat ook meespeelde in deze droom weet ik niet hoor.
Maar ik was erg gelukkig het allemaal terug te zien. Net zoals de Vogelkade, in mijn kindertijd een plek waar je nog kon zwemmen... Zag er in mijn droom uit als een groot riool, vervuild ook door de fabrieken die daar staan.
Het is eigenlijk niet goed weer te geven, maar het droombeeld was er voor mij toch een van kindergeluk. Een te korte periode van mijn kindertijd, misschien zes maanden.
Ik vroeg aan mijn gezelschap hoe ze dat reisje naar vroeger vonden.(ik gebruikte een ander woord voor 'vroeger' maar dat kan me niet meer te binnen schieten. Maar ze vonden het maar niets, te veel donkerte, te vies, te armoedig, teveel verleden ook, werd er met nadruk gesteld. Zelfs de hond die er inmiddels bijgekomen was, schudde 'nee' met zijn kop....
Ik heb er, wakker geworden, wel mijn lering uit getrokken. Natuurlijk zijn mijn belevenissen (zeker in de droom) niet interessant voor anderen. Maar ik werd toch wel met een gevoel van geluk wakker... Ondanks de beentjes. Sjonge, dat ik dat nog een keer mocht meemaken.

Al vaker heb ik verzucht, dat men oude mensen hun dutjes moet gunnen, ook als ze versuft in hun stoel in slaap vallen. Het zijn zo vaak momentjes van geluk die in het dagelijks leven voor hen niet meer bestaat. En waardoor vooral oude mensen in verzorgings- en verpleeghuizen de dagelijkse narigheid soms beter aankunnen. Gelukkig ben ik nog jong genoeg om voor mijzelf op te komen en te kunnen zorgen, maar toch ben ik ook blij met die dutjes....

De televisie is inmiddels overgegaan tot de orde van de dag. Er is geen programma omgegooid door het gebeuren in Libië...
Het is laat geworden, zelfs Pauw en Witteman zal nu wel zijn afgelopen.

Het was me het dagje wel.

2011-10-17T15:22:00.000-07:00

Het is maandagavond 23 uur en ik zeg de dag gedag... Het is mooi geweest. De kippensoep is bijna klaar en staat nog even te sudderen. Dochterlief komt morgen en ik heb haar kippensoep beloofd. Moeders' kippensoep. Ja hoor, erg milieu-onvriendelijk, ik weet het.
Vandaag was het Bettydag. En mijn huisje is weer spic en span, en we hadden helemaal geen meningsverschillen. ;-), zelfs niet over politiek. Komt zelden voor, hè Betty? ;-)))
Meestal hebben we wilde discussies, over politieke zaken of over andere zaken van levensbelang... Vandaag was Betty alleen wat ontsteld over het feit dat ik opruiming houd onder mijn boeken en afgelopen week dus de Joodse boeken apart heb gezet en meegegeven heb aan een Joodse instantie. De kinderboeken zijn nog niet opgehaald, maar staan klaar. De spirituele boeken worden ook apart gezet, maar ik ben er nog niet aan toe die weg te geven. Laat staan ze maar naar De Slegte te brengen, zoals iemand voorstelde.
Er is geen haast mee, het enige dat ik wil dat ze op de goede plek terechtkomen. En dat ik de kasten opnieuw kan inrichten, met meer ruimte. (enne.... misschien meer ruimte voor nieuwe boeken maak (?)... ;-) Het is zo moeilijk een goed boek, dat ook nog voor een klein prijsje verkocht wordt, te laten staan.

Lieve Betty, ik ben er nog uitgegaan hoor. Met pet en rugzak ja. ;-), en de nodige pijn aan mijn been. Maar dat heeft me niet weerhouden. Ik had me voorgenomen de eerste de beste tram te pakken, de negen of de veertien en dan maar zien welke tram me waar zou brengen. Het werd de veertien en die bracht me naar de halte van de Nieuwe Kerk, waar ik naar die heeeeele grote Albert Heijn ben gegaan. Alleen maar om alles voor de kippensoep te kopen dus. En een zakje pepernoten kon ik ook niet laten liggen. Nee, geen kruidnootjes, PEPERNOTEN.
Wachtend op de tram terug naar huis sta ik op een halte, waarvandaan aan alle kanten ongelukken zouden kunnen gebeuren. Er is geen gevaarlijker plek dan het straatje van de Nieuwerzijds Voorburgwal naar de Dam, Aan beide zijden van het Koninklijk Paleis. Waar ik sta is een abri (een haltehuisje) waar je redelijk veilig staat. Maar de tramrails vormen een stukje dodenweg...
Het is al een paar dagen kermis op de Dam. Het is niet zo'n hele grote kermis, maar er staat een hele grote draaimolen als eyecatcher.. Niet zomaar eentje, maar echt een hele mooie, grote, die ver boven de huizen uitkomt. Ik moet er niet aan denken, daarin te gaan zitten, maar er blijven genoeg mensen over om gillend en joelend (of met een natte broek van de zelfgezochte angst ;-) ) mee te draaien. De oliebollen- poffertjes en wafelkramen en de kramen met suikerspinnen en zakken snoep en zuurstokken lijk je zelfs binnen in de warme volle tram te ruiken. Toen ik gisteren naar Peek en Kloppenburg 'strompelde' om te zien of ze een goede broek voor me hadden (nee dus) ben ik even over de Dam gelopen.
Tot nu heb ik de verleiding voor al het zoete dus kunnen weerstaan.
Er zijn schiettenten... met een bal kun je een doel raken en met drie ballen een grote beer uitzoeken. En ook een kraam waar je met pijlen kunt schieten, of kunt hengelen naar een cameraatje, een horloge of zo iets... . Enfin, ik zie kinderen met hun ouders over de Dam lopen allemaal met glanzende ogen van al dat moois, dat lekkers, de lichtjes en het lawaai (de muziek dus), De pappa's blijven jongetjes die willen meedoen en de mamma's kunnen vaak niet op tegen zoveel verlangens. ' Kinderen een kwartje' is er niet meer bij, je moet een goedgevulde beurs bij je hebben om mee te kunnen doen met de massa.
De grote weerzin van de afgelopen jaren ben ik voorbij. Ook dit soort dingen kunnen verdwijnen met het ouder worden. Ik realiseer me al lange tijd dat die weerzin wel een oorzaak had. Maar aan die oorzaak hing ik mijn angst en weerzin voor kermis niet op. Het was niet 'in' om kermis leuk te vinden. Te genieten van al die mensen die daar liepen te genieten. Van al die kramen met zaken die onnuttig waren en waarvan de uitbaters bijna wanhopig mensen stonden te verleiden om mee te doen. Als het donker wordt en alle lichtjes branden en er overal kermismuziek en -lawaai vandaan komt, als de zoete warenkramen geuren en verleiden....
Maar er is een tijd geweest... ik was een klein kind, een jaar of elf en ging, na de oorlog, voor het eerst naar de kermis, toen nog op het Beursplein. Met mijn vader. En op dat overvolle plein, met al die dingen, en al dat voor mij vreselijke lawaai raakte ik verloren. Een lange tijd zag ik alleen maar benen, hoorde ik alleen maar lawaai, werd ik van hot naar haar geduwd en raakte helemaal en volkomen in paniek. Het duurde voor mijn gevoel een eeuwigheid voor mijn vader me weer vond, schreeuwend van angst en verlatenheid.
(daar komt het weer: verlatenheid, ja ja, die kindertijd die weet wat....) Sindsdien ben ik jaren in paniek geraakt als ik op zo'n plek kwam. Maar zoals alles voorbijgaat, is dit ook eindelijk voorbijgegaan. En nu kan ik met een glimlach toekijken. Een beetje afstandelijk, me afsluitend voor het lawaai, maar wel genietend van alles wat ik beschreef.

Enfin, om terug naar de tramhalte te gaan, achter mij rijden de auto's naar links en naar rechts , de fietsers voeren levensgevaarlijke toeren uit om daar veilig langs en omheen te komen. Maar voor mij liggen de rails en een smalle strook stoep. En je houd je hart vast als daar fietsers over rijden. Vooral toeristen, die de stad niet kennen en op hun gele gehuurde fietsen overal denken te kunnen rijden, komen in levensgevaarlijke situaties terecht. Zij komen - voor mij - van rechts, over dat smalle stoepje en over de rails, waar ze in vast kunnen komen te zitten, terwijl van links de taxi's met een rotvaart de hoek om komen of de tram onverwacht aan komt rijden. Die fietsers steken dan nog over op een punt waar dat niet mag en er geen stoplichten staan, ook over de rails... Pffff, je staat daar niet rustig te wachten en bent en blijft verwonderd dat daar niet meer ongelukken gebeuren. Hoewel er genoeg misgaat daar.
Maar toen mijn tram kwam was er gelukkig nog niets gebeurd en kon ik met mijn boodschapjes (voor de kippensoep) nog even nagenietend langs de kermis rijden. Er kwamen even later wel met gillende sirenes politie- en ambulancewagens langsrijden, maar dat is in Amsterdam een dagelijks voorkomende narigheid. Je kunt alleen maar hopen dat de ellendewagens niet iemand van de straat hoefden te schrapen.

En morgen, na de fysiotherapie, komt dochterlief. ;-)

Op mijn gezond…en meer

2011-10-13T08:14:00.000-07:00

We zijn weer een paar dagen verder. En gelukkig heb ik het druk genoeg om niet bij de pakken te gaan neerzitten. Pakken? Nouja,bij de achtergebleven, nu onnutte zaken van Pika. Mijn Russische buurvrouw heeft de overgebleven pakjes Sheba gekregen. En de medicijnendoosjes liggen in de vuilnisbak. Haar waterbakje is omgespoeld en staat nu bij vaat die nog afgewassen moet worden. En daar ligt ook de placemat waar haar bakjes op stonden.
De waterbak waaruit ze dronk als ze me in de badkamer gezelschap hield, staat droog en rechtop tegen de muur. De kattenbak is schoon en opgeruimd.
Maar de droge brokjes staan nog in de keuken. En haar mandje staat nog onder mijn computertafel. Alles tegelijk gaat niet.
Nu de dagen voorbijgaan en vooral als ik van buiten thuiskom, ja, dan mis ik haar. Je komt in zo'n leeg huis dan... En als ik 's avonds laat tv wil kijken, zit er niemand tegen mijn onderarm te leunen. Maar slapen doe ik nu uitstekend, niet meer gestoord door het extra hard klepperen met het kattenluikje, waar ze 's nachts nogal een handje van had. Gekke uitdrukking in dit geval ja. ;-) Ze springt ook niet meer plotseling bovenop me, als ze op bed wil liggen. En het zal van de winter wel koud op mijn hoofd worden, nu ze dat hoofd niet meer als met een mutsje zal bedekken...
Tja, maar zoals ik zei... zo is het leven... Deen nadander gaat... en die plaatsen blijven, naarmate je ouder wordt, leger. Een nieuw katje? Nou dat weet ik nog niet hoor. Laat me eerst maar rouwen om deze en wennen aan haar afwezigheid.

Zelf heb ik weer een beetje uitstel gekregen. Gisteren ben ik even langs de dokter gegaan. Want vorige week heb ik bloed laten prikken op het huisartsenlab en de uitslag moest inmiddels wel binnen zijn. Bovendien had ik vanaf zaterdag verschijnselen van blaasontsteking en ik had gehoord dat zo'n bacterie of virus bij ouderen ' naar het hoofd kan slaan' . Tja, twee kwaden tegelijk.....neuh, liever niet. Nog afgezien van de andere kwaaltjes waar een oude vrouw mee kan tobben.
Dat laatste mag ik niet zeggen, zegt een vriendin ;-) Maar ik ben veel en veel ouder dan mijn oma's werden en veel ouder dan mijn vader werd en meer dan twee keer zo oud als mijn moeder werd..... En mijn aantal jaren zie je dan niet direct van me af, maar ik heb weleens geschreven dat ik drie keer een mensenleven heb geleefd. Dus als mijn leven te boek zou worden gesteld zou het een trilogie worden. ;-).
Nee, serieus, soms weet en voelt een mens zich oud. En dan wil ik het kunnen opschrijven ook. Wie zou me dat willen verbieden? Ja, ik ken de uitdrukking: de duvel is oud... maar zoiets zeggen mensen die niet oud willen worden. En dààr heb ik geen moeite mee. Nog steeds een spannend proces om mee te maken, vind ik.
Maar de laatste tijd kon ik amper lopen. Pijn in mijn benen, vooral het linker, maakte dat ik om de paar stappen moest stilstaan. En mijn mooie bloemetjesstok kon ik niet meer thuislaten. Daar schreef ik al over. Maar nu mijn eigen fysiotherapeut E. weer terug is liet hij zich terloops ontvallen hoe hij toch bang was en dacht aan mogelijke trombose. Woorden van die strekking. De behandeling was er niet minder pijnlijk door maar een dag later voelde ik me wel een stukkie beter. Dus belde ik voor de zekerheid de huisarts maar voor een afspraak en maakte ik een lijstje (doe ik altijd) van wat ik met haar wilde bespreken. Ik heb de beste huisarts van de wereld... zoals ook de beste fysiotherapeut ja. Dat tref ik toch maar, nietwaar?! Bij de huisarts mijn plasje ingeleverd, en de bloeduitslagen aangehoord. Die waren redelijk goed. Ik kon wat meer vitamine D gebruiken, dat wel. En mijn 'suiker' en cholesterol kunnen wat omlaag. Maar voor het been stuurde ze me wel door naar radiologie van het ziekenhuis aan de overkant. En oja, ook een extra bloedprikje(heb ik voor het eerst in mijn leven een blauwe plek aan overgehouden) en even inleveren van het plasje kon dan ook meteen doorgaan... Radiologie bracht bij het onderzoek van de aderen in het been geen afwijkingen aan het licht, het mailtje vond ik bij het thuiskomen al in de inbox. De rest krijg ik nog wel van haar te horen. Waar vind je zo'n huisarts ja! Ben wel doorgestuurd naar mijn eigen ziekenhuis om een afspraak te maken voor onderzoek van de slagaders. Zo gaat dat als je oud wordt hè. Als dank voor alles heb ik een Erica (een heideplantje dus) meegenomen. Kleine geschenken...
De behandeling van E. heeft trouwens al resultaat. Ik hoef minder te stoppen met lopen. En in huis gaat het redelijk nu.
Tot zover die gezondheid.
Gisteren na al die troebelen toch even langs mijn favoriete drogist in de Eerste Oosterparkstraat gegaan. En onder meer dodezeezout voor een voetenbadje gekocht. Heerlijke luxe voor weinig geld. Voor die dag had ik wel weer genoeg gelopen om vandaag van mezelf thuis te mogen blijven...;-) wat ik ook gedaan heb dus.
En nu terug naar het dagelijks leven en haar verplichtingen...

Pika.

2011-10-10T13:37:00.001-07:00

Er liggen nog twee brokjes in haar bakje. En haar bakje water moet nodig verschoond worden. Onee, toch niet. Het bakje moet schoongemaakt worden. Zucht.
Afgelopen zaterdag had ik nog tien bakjes Sheba gekocht, om haar alsjeblieft maar aan het eten te krijgen.... Eén bakje mocht bij mij op de computertafel staan, van het andere bakje had ik pap gemaakt zodat het gemakkelijker te slikken was. Want daar had ze zo'n moeite mee. Ik hoorde hoe moeilijk dat ging. Ik heb het bureaulampje aangedaan, nog zo'n ouderwetse, die warmte afgeeft. Haar lievelingsplekje om 's avonds onder te liggen.
Er liggen pillendoosjes onder het computerscherm... De kattenbak is nog schoon.

Maar haar mandje is leeg. Haar plekje onder de warme lamp ook. De voederbakjes zijn schoongemaakt. Als ik aan de tafel ga zitten komt ze me geen gezelschap houden, zittend op de tafel, stijf tegen me aan.

Vandaag heb ik Pika moeten laten inslapen... Ze had een groot gezwel in haar keeltje, tot aan de bronchiën. Vandaag werd dat ontdekt met een röntgenfoto.
Dat had de dierenarts de vorige keer bij onderzoek niet gemerkt toen ze me antibiotica meegaf en een half pilletje pijnstiller per dag.
De laatste dagen heeft ze niet gegeten, al deed ze daar veel moeite voor. Maar slikken ging niet meer, zelfs geen water. Ze nieste en de bloedspettertjes vlogen in het rond. Ze hoestte pijnlijk. Ademde nog pijnlijker. En ik bleef hopen dat de antibiotica zou helpen. En gaf haar zoveel mogelijk rust.
Vanmorgen ging ze, nog wat tegenstribbelend, weer haar reismandje in. Want haar kiesjes zouden getrokken worden. Dat zou betekend hebben dat ze weer zou kunnen eten, zij het geen harde brokjes meer.

Het bleek veel erger. En eigenlijk wist ik het al, diep van binnen.... We hebben voor ze haar reismandje inging, nog uitgebreid geknuffeld en ze verstopte haar koppetje in de buiging van mijn elleboog, zoals ze graag deed.
Ik had zelf die zwelling in haar halsje en keeltje opgemerkt en wees er de dierenarts op... die het toen ook opmerkte. Dat kon toch niet in een halve week gebeurd zijn?
Terwijl Pika haar kopje in mijn hand verstopt hield praatten we over de uiterste maatregel......
Er zouden röntgenfoto's gemaakt worden en dan zou ze bellen en me laten weten hoe het ervoor stond.
Zonder reismandje ging ik terug, met de tram en de bus, naar huis om daar af te wachten... Het duurde uren, eindeloos lang voor er gebeld werd. Betty was hier en ik vroeg me hardop af of het nog lang zou duren. Betty meende 'een bericht, goed bericht' en op dat moment ging de telefoon.
Ze had slecht nieuws, zei ze. Die dierenarts dus. Pika was onder zeil. En de röntgenfoto's hadden laten zien... enfin... de vraag was wat ik wilde.
Ik wilde Pika niet nog langer laten lijden natuurlijk. En in feite hadden we al afscheid van elkaar genomen. Ik heb haar verzocht Pika te laten inslapen. En ik zou niet komen om afscheid te nemen of haar mee terug te nemen. Probeerde het zo cool mogelijk te spelen... De rekening zou ik t.z.t. wel krijgen.
Nee, ik heb niet gehuild. Maar er is een soort zwaarte in me.... een diep verdriet, niet alleen om de zoveelste kat die weggevallen is. In dit huis al Lieveke, Sammie, Sinja, en nu kan ik daar Pika aan toevoegen.
En de zoveelste vriend(in) die me voorgegaan is.

Sinja en Pika kwamen samen bij me. Een verjaardagscadeau van een vroegere vriendin. Althans, ze betaalde één van beide katjes, die we met haar auto gingen uitzoeken en ophalen op de Poezenboot. Asielkatjes. Ik zag deze twee, buiten de hokken, rondlopen alsof ze bij elkaar hoorden en die zich niets van elkaar aantrokken... en werd op het eerste oog verliefd op ze. Maar het bleken geen sterke katjes. En ze zijn allebei niet oud geworden. Anders dan Lieveke, die 23 jaar geworden is en echt een oude dame werd. Sammie, de kleine rode kater, was ook een asielkatje. Pika was heel erg schuw, kreeg ook nooit aansluiting met andere katten. Pas het laatste jaar kwam ze los, begroette mijn gasten gracieus, liet zich aaien en ging weer haar eigen weg. En pas dit laatste jaar werd ze ook aanhalig tegen mij... soms tot op het ergerlijke af. Maar ik hield in gedachten dat ze voor ze hier kwam al twee keer teruggebracht was omdat ze niet aangepast zou zijn... en het heeft ook heel lang geduurd voor ze dat hele schuwe van zich aflegde.

Ach Pika, ik zal je missen hoor. We hebben samen heel wat meegemaakt hè. En je zult bijgezet worden in de rij van geliefde poezediertjes. Gelukkig heb ik heel veel foto's van je, want poseren kon je wel. Klein schildpadkatje met een gouden streep midden over je voorhoofd....
Het ga je goed. Wees gelukkig in de kattenhemel. Dag Pika.......Daag hoor.

Even een kleine terugblik?

2011-10-05T06:01:00.000-07:00

Hoe was het een jaar geleden met ons? Ik weet het niet meer, dus zoek ik het op in mijn dagboek van verleden jaar. Daar heb je een dagboek voor nietwaar?
Verleden jaar op 3 oktober schreef ik:
'Vandaag heb ik wat geprofiteerd van het zeldzaam mooie, zomerse weer.....'
Dus verleden jaar was het net zo'n oudewijvenzomer als dit jaar... Dat was ik helemaal vergeten.
En, om het niet te vergeten: 20 oktober 2010 was verleden jaar de eerste dag dat de temperatuur onder de 10 graden bleef. Dit jaar, 5 oktober 2011 dus, is de buitentemperatuur 20 graden.

----
Op 8 oktober 2010 schreef ik o.a.:
' Maar met het eerste kabinet Van Agt (1977-1981) kwam de armoede weer in zicht. Er werd door dat kabinet een wet aangenomen die voor het eerst maakte dat mensen op straat kwamen te staan. Psychiatrische patiënten. Zonder onderdak, dus zonder inkomen en zonder geld. Verslavingszorg bestond nog niet.
Vóór die tijd was een landloper, een verkrachting, een moord nieuws voor het hele jaar. Nu struikelen we over de landlopers en daklozen. Worden kinderen verkracht, zijn moorden meerdere malen per dag nieuws. En geef niet de allochtonen de schuld, die waren er toen ook al.‘(En dat waren echt niet de boosdoeners..)
Nu hebben we weer een kabinet met CDA, nog versterkt door de VVD, en een VVD-minister van Financiën. (ik vergat de PVV nog) Het Nederlandse volk verarmt snel. Dat is bekend. En misdaad hoe verschrikkelijk ook, is dagelijkse kost geworden, we lezen er bijna overheen. Maar er is wèl een 'meevaller' van 3 miljard euro en de minister verwacht meer meevallers. Hij is echter niet van plan dat te laten gebruiken om de armoede te bestrijden.
-------

Op 15 oktober 2010 was het grote wereldnieuws eindelijk een keer 100% positief. De redding van de mijnwerkers van Chili.
Wat een emoties, wat een emotietelevisie ook... Wat een mooie dag was dat. De hele dag een goednieuwsshow... Ze zaten vast in de mijn sinds augustus 2010
Ze bleven lang ' in de ziektewet lopen' en bleven ook hun salaris (ong. 1000 euro per maand) nog een tijd ontvangen. Maar hoe lang? De mijn werd voorgoed gesloten. De eigenaar ging failliet. Zeggen de bladen. Hoe is het daar verder gegaan?
Wat was ikzelf euforisch gestemd die dag...
Op 21 oktober, een jaar geleden dus, schreef ik dit in mijn dagboek:
'Maar dat in Haïti cholera kan uitbreken, mensen nog steeds in tentenkampen bivakkeren en geen schoon water hebben heeft mijn vertrouwen in de ngo’s weer een klap toegebracht. Hoe kan het dat er alleen al in Nederland zoveel geld is opgehaald voor Haïti, en in de hele wereld ook… en dat er nog steeds niets gedaan is om de toestand te verbeteren en te stabiliseren… Hoe kan het dat de directeuren een riant jaarsalaris blijven krijgen en niet kunnen waarmaken dat ze dat ook verdienen? Zie toch wat er alleen al in Haïti gebeurt. Je hart keert toch om?! Het lijkt wel of de toestanden van nog maar enkele jaren geleden in Afrika (Congo bijv.) zich alleen verplaatsen naar Zuid Amerika…?!'
----------
Inmiddels horen we niets meer. Van Haïti geen nieuws.
Maar uit de zeldzame beelden die we krijgen blijkt niet dat de dorpen en steden weer zijn opgebouwd. Dat de tentenkampen verdwenen zijn. Dat de gezondheidszorg goed is of het onderwijs, de scholen, weer normaal functioneren. Dat de landbouw en de veeteelt en de bosbouw weer goed zijn.
De directeuren en de interim-directeuren van de ngo's ontvangen wel nog steeds hun riante salarissen. En vinden dat ze die dik verdienen ook.
-----
Heeft Marlies Veldhuyzen van Zanten haar Zweedse paspoort al moeten inleveren trouwens? Van mij hoefde het niet hoor, ze mag het erbij houden.
-----
Wat ik nog meer aan rampen verleden beschreef en waarover we niets meer gehoord hebben:
De overstromingen in Azië houden maar aan...(dat is weer en nog steeds zo)
-----
De gifstromen in Hongarije... De aluminiumfabriek had een flinke vijver met gif naast de deur waarvan een van de muren het begaf. Met alle risico's die maar bedacht konden worden en die ook gebeurden. Ik lees er niets meer over, het nieuws was blijkbaar een hype...zoals alle andere nieuwsfeiten... maar deze ramp lijkt me te vergelijken met die chemische ramp van Dow Chemical in India, of is dat overdreven? Wat is daar verder gebeurd? Op 5 november 2010 het laatste bericht: een zevende dode, het gif bereikte de Donau met alle risico's vandien. Maar de fabriek ging weer open. De directeur was weer vrijgelaten.
-----

Dat was een kleine terugblik. Omdat ik nieuwsgierig was naar het weer van verleden jaar. Tja, dan kom je weer eens ergens hè.
Vandaag, 5 oktober 2011 zou de laatste warme dag van dit jaar zijn. Maar dan hebben we ook vanaf 24 september van dit zomerweer kunnen profiteren na die verpeste zomermaanden met veel te veel regen.

Vanmorgen ben ik dus naar de fysiotherapeut geweest. Het is nog steeds hopeloos. Maar omdat ze nu mijn linkeronderbeen onderhanden nam is daar voor even wel een beetje verlichting in gekomen. Toch ben ik weer naar huis gestrompeld, als een oud vrouwtje met haar stok. ;-( Even had ik de illusie dat ik nu weer gauw zou kunnen lopen zoals ik altijd gelopen heb. Vief en ver en lang. Zou dat er ooit nog inzitten? Ik had gehoopt dat ik even boodschappen kon gaan doen, is geen haast bij, dus kan morgen ook. Want de wandeling naar en van de fysio was kennelijk al te lang vandaag.
Poes knapt lekker op trouwens. Ze eet alleen nog Sheba.. dat is toch echt het einde voor een kat. Maar ik moést haar wel weer aan het eten krijgen, dus weinig keuze. En dat schaaltje met Sheba staat naast de computer. Bij haar lievelingsplaatsje. Ze heeft het nog wel benauwd, maar snorpieptkreunt niet meer zo. Ze borrelt alleen af en toe van binnen. ;-) Dat is ook te genezen. Haar neusje is te klein (nee, ze is geen pers, een gewoon huis- tuin- en keukenschildpadkatje) en verkoudheid blijft lang hangen.
Maar het is nog wel eten, drinken, naar de bak, en dan weer in het mandje of naast me onder de warme lamp.
Voor het moment verder weinig te melden.....

De week beschouwend.

2011-10-02T14:43:00.000-07:00

Poes Pika zit weer naast het toetsenbord onder de warmte uitstralende bureaulamp en ligt zachtjes te snorpiepkreunen. Ze is nog lang niet beter en haar pilletjes 'vallen' niet echt lekker maar helpen wel, denk ik. Vanavond ben ik wat dat betreft weer een beetje gerustgesteld. Ze voelt niet meer koortsig aan.
Het heeft weer te lang geduurd, maar ik heb een goed excuus. Deze oude vrouw is bezig af te rekenen met het verleden en had, zoals eerder geschreven, een groot verhaal te schrijven voor eigen gebruik. Dat kostte tijd en energie.
Bovendien ben ik - als ik niet aan het tikken of wandelen ben - mijn boekenkasten aan het uitruimen. Voor mijn ex-schoonzusje had ik al een tijd een boekendoos vol oude kinderboeken klaar staan. Vandaag hoorde ik dat ze geen belangstelling heeft, of geen ruimte... ;-))
Nu staat er anderhalve boekendoos met - voor mij in elk geval - waardevolle JOODSE boeken klaar voor wie er belangstelling voor heeft. Daar komen nog veel meer boeken bij.
Waarom ik dat doe?
Elke keer als ik die boeken aanraak is het als een liefkozing. Maar het blijft de afgelopen maanden eenzijdig. Want door een of andere reden kom ik aan lezen niet meer toe. Aan het openen van boeken....Heeft een ander dat ook, dat je al voor het openen van boeken die je pakt weer precies weet waarover het gaat en zinnen bij je opkomen die er in staan?
Ik heb nu een nieuwe bril besteld en misschien, als die komt, dat het weer beter gaat. Maar toch... Zo gauw er bericht is dat de bril klaar is gaat de onvergelijkelijke neef en sysop er met mij naar toe.

Intussen: zoek je een bepaald boek? Misschien heb ik het wel, wie weet.
In elk geval, ik ben druk met die dingen.
Allemaal in huis ja. En dat met dit mooie weer... Ik weet het. Maar ik maak van de nood een deugd hoor. Want de beentjes willen de laatste tijd niet zoals ik al schreef. En hoewel ik van de week wel een paar keer naar buiten ben geweest, houd ik het pootje toch liever even rustig.
De fysiotherapeute die ik momenteel heb is niet echt zachthandig en ik had niet het gevoel dat ik er veel plezier aan beleefde. Het kostte moeite weer thuis te komen.
Maar mijn Eccoschoenen zijn nu allemaal scheef gelopen en om nu, in deze tijd, nieuwe te kopen?Even voorzichtig aan Erica.... Dus ik heb die schoenen in mijn rugzak gedaan en ben, met stok, naar de Minuteman gegaan, je weet wel, zo'n direct-klaar-schoenmaker. Goed en goedkoop... Een echte schoenmaker is hier nergens meer te vinden. Maar voor amper een tientje heb ik weer drie nieuwe paren schoenen. En ik hoop dat dit ook helpt. Het pootje werkte tot nu niet echt mee hoor, ik kwam doodmoe thuis en kon weer gaan slapen. Wat brengt een oud mens toch veel tijd slapend door. Ikzelf tenminste .

Hoewel ik eigenlijk niets heb met musicals heb ik nu (min of meer per ongeluk) de John Kraaykamp Musical Awards aanstaan. Even genoten van Stanley Burleson. En hoor dat Petticoat gewonnen heeft. The rest is - hopelijk - silence. O, een interview met Jeroen Pauw.. dat kan ik wel missen. Denk ik. Als journalist wel te pruimen maar hij begon al te zeggen dat hij zoveel respect voor Wilders heeft die zoveel gedaan heeft voor de multiculturele samenleving. Jaja... Een chiwuawua is er voor het amusement, niet voor het nut. En je kunt je ergeren aan het gekef.... maar je neemt het niet serieus, het is gewoon een lastig beestje, dat zich niet weet te gedragen.

Gelukkig heeft hij er wel voor gezorgd dat er discussie is over het netter met elkaar omgaan. Want wat er de afgelopen tijd gebeurd is in de Tweede Kamer is echt te gek.... iedereen liet dat keffertje maar zijn gang gaan. Hij boezemde zelfs angst in.
Die Tweede Kamer heeft een voorbeeldfunctie voor het hele land. En met zoveel verschillende mensen en meningen moet er echt consensus zijn over de manier waarop men de discussies voert en met elkaar omgaat. Met de kennis van de verantwoordelijkheid en de voorbeeldfunctie die men heeft. De verloedering van de manier waarop dat in het land doorwerkt moet geweten worden en de verantwoordelijkheid daarvoor niet uit de weg gegaan.
Zo, dat heb ik toch maar even gezegd hè. Maar ik meen het echt. Die verloedering, het verdwijnen van goede manieren werkt zo ver door dat het straatbeeld er door verandert en goede manieren niet meer serieus worden genomen, bijna een lachertje worden.
Alsjeblieft, regering, geef het goede voorbeeld en handel met waardigheid en behandel elkaar, ondanks meningsverschillen, alsjeblieft met respect. Dan gaan de mensen van verschillende kleur en stand misschien ook met meer respect met elkaar om. Zet die discussie maar voort, ik ben er fysiek niet bij maar geestelijk zeer zeker.
Misschien dat volgend jaar de Algemene Beschouwingen dan verlopen zoals het hoort en dat we dan de discussie in de Kamer willen volgen en niet afhaken.

Trouwens, gisteravond heb ik op Nederland 3 een uniek interview gezien. Tussen Theo van Gogh en Pim Fortuyn.. Allebei het hart op de tong en veel kennis en inhoud en allebei op een gruwelijke manier vermoord. Wat een pracht interview. En wat was die Fortuyn zijn tijd vooruit. Hij was gewoon te vroeg geboren, denk ik. Nu pas zie ik dat. En wat een goede interviewer was Theo van Gogh toch. Wat een verlies was dat. Zeker als ik terugdenk aan de hysterische reacties na hun dood… Van mij hadden ze Methusalem mogen beconcurreren.

Morgen begint weer een nieuwe week... wat het wordt ligt nog achter het gordijn van de toekomst.

Pika is er ook nog.

2011-09-28T23:50:00.000-07:00

Ergens boven mijn hoofd moet een helikopter door de kamer vliegen.. Ik krijg hoofdpijn van het geluid, dat zo wreed mijn dromen verstoort.

Als ik wakker word is er natuurlijk geen helikopter, maar ontdek ik dat mijn katje, Pika, tegen mijn hoofd op het kussen ligt en luid snurkend mijn bewustzijn probeert binnen te dringen. Het arme dier heeft ontstekingen in keel en mondje, voelt zich niet lekker en zoekt troost bij me. Maar het is nog zo vroeg, te vroeg om op te staan. Als ik me beweeg gaat ze gauw naar het voeteneind van mijn bed.
Omdat mijn droom toch al verdwenen is besluit ik maar op te staan en koffie te gaan zetten. En de eerste pillen te nemen om mijn schildklier wakker te maken. Als ik langs de computer loop blijkt Pika daar al klaar te zitten. Dus zet ik me dan maar om het bovenstaande op te schrijven.
En Poes besluit op dat moment maar weer weg te gaan en verder te brommen bij de tuindeur. Haar ontstekingen maken dat ze niet gewoon snort, maar een hard brommend geluid voortbrengt, alsof ze hevig schor is. Soms gaat dat over in een zangerig geluid, dat ik op dezelfde toonhoogte met haar probeer mee te zingen en tot mijn verbazing gaat ze daar dan ook op in. Als ze zin heeft tenminste. Al begint ze dan met me verontwaardigd (?) aan te kijken. ;-)
Ze heeft van de dierenarts antibiotica en pijnstillers gekregen, die ze braaf slikt. Tegenwoordig maken ze die kennelijk smakelijk voor de beestjes.
De hoofdpijn blijft zitten waar die zit, in mijn hoofd ja.

Ik heb een aantal dagen niet geblogd omdat ik met een ander verhaal bezig was, dat niet voor de weblog bedoeld was.
Soms overvalt het verleden me weer..... dat overkomt je weleens als je oud wordt. ;-), dan heb je veel verleden...
Ik heb een eerste echtgenoot gehad, g'd hebbe zijn ziel, maar dat verwacht ik niet.... die net zo kon keffen en sarren en treiteren (en erger hoor) als onze nationale chihuahua. Het gebeuren bij de Algemene Beschouwingen riep herinneringen wakker van lang geleden.... Herinneringen die nu voor het eerst onder woorden gebracht wilden worden, maar niet voor publicatie.
Niet de leukste herinneringen van mijn leven nee.

Pika lijkt eindelijk weer tot rust te komen naast me. Ze ligt nu opgekruld en zonder harde bijgeluiden te slapen.
En de koffie is klaar, dus ik neem maar een bakje, vanwege de nuchtere maag aangevuld met veel water, maar toch. Slapbakkie dus.
En Pika volgt me met haar ogen, draait zich om want vertrouwt het blijkbaar niet. Ze is pas gerustgesteld als ik weer op ' mijn plaats' zit. ;-)

Vandaag zou een goede vriend op bezoek komen. Maar die heeft zijn hoofd gestoten op een dusdanige manier dat de dokter hersenschudding moest constateren. Dus die moest voor vandaag afzeggen. Jammer, het is zulk prachtig weer deze toch wel heel late 'oudewijvenzomer', zoals dat heet. Enfin, volgende week misschien beter. De cd's van Satie liggen klaar hoor...;-))

Buiten is het al licht en ik ga de gordijnen opentrekken. Want de zon komt al op…
En de dag gaat beginnen.....

Algemene Beschouwingen?

2011-09-21T15:16:00.000-07:00

De algemene beschouwingen zijn achter de rug en ik heb een deel kunnen volgen. Mijn gevoel achteraf is er een van walging. Pure walging voor de man Wilders. Walging voor die man die zich parlementariër noemt en zich gedraagt als een chiwawa met jeuk. Een klein laf bastaardje op spinnenpootjes dat zijn tanden laat zien, maar als hij goed wordt aangesproken geen woord terugzegt maar dom zit te lachen. Die in een discussie zijn eigen staart achterna zit en niets kan zeggen dat zijn optreden kan verdedigen. Een dodelijk irriterend keffertje, dat voortdurend zijn tanden wil laten zien maar dat eigenlijk een bang hondje is. Zo'n beestje dat een muilkorf nodig heeft. Een mannetje dat zichzelf voortdurend herhaalt in bewoordingen die nooit eerder in een regeringszaal gebezigd zijn. En die opschept dat wat er tot nu behaald is door deze regering zijn werk zou zijn en niet dat van het kabinet. Maar die de partijen, of liever de personen die de partijen vertegenwoordigen, die dit kabinet op noodzakelijke onderdelen verstandig weten te volgen, uitscheldt voor alles waarvoor hij zelf verantwoordelijk is en blijft, omdat hij niet regeert, maar achter dit kabinet aan mag lopen.
Een schande voor Nederland vind ik het dat zo iemand zich volksvertegenwoordiger mag noemen. Het Kabinet kijkt wel uit om hem tegen zich in het harnas te jagen. Hij bijt als je te dichtbij komt. Waar is hij op uit, vraagt de toeschouwer zich af....Wat wil hij bereiken? Mijn wantrouwen is vandaag meer dan 500% gestegen in elk geval.
Ik bewonder de rust waarmee Roemer en Pechtold hem van repliek dienden. Arme Job Cohen, hoeveel bewondering ik ook altijd voor hem heb, hij is te groot en geen partij voor een chiwawa. Hier zou de hondenfluisteraar alleen verlichting kunnen bieden door de roedelleider dit beestje te leren zich te onderwerpen aan de regels van de Kamer.
Wat is de aanvullende waarde van Wilders voor Nederland? Ik ben er nog steeds niet achter. Waar is hij op uit, wat wil hij bereiken? Alleen zijn mede-Kamerleden bespugen en kleineren? Hoopt hij met dit optreden heel Nederland achter zich te krijgen? Ik blijf het vergelijken met vooroorlogse tijden, ik kan niet anders.

Gelukkig is er vandaag meer gebeurd. Vanmorgen ben ik door neef en onvergelijkelijke sysop opgehaald om in Amsterdam-Noord (tegenwoordig een wereldreis voor me ;-) ) bij brillenwinkel Eyes and More te gaan kijken voor een nieuwe bril. Ik trof het. Er is een reclame van twee brillen, onverschillig welke soort, voor één prijs. Dus een gewone bril, multifocaal of niet, met een leesbril of een zonnebril op sterkte. Ik heb twee verschillende monturen uitgezocht, beide met multifocale glazen, de een paarsig de ander rood met zilverachtig. Samen kostten ze 246 euro, waarvan de glazen dus voor 116 euro vergoed worden. Voor de rest van mijn leven heb ik daar genoeg aan. De bediening vond ik uitmuntend, de koffie die we kregen prima.
Achteraf nog een mooie rit gehad, en een broodje met een drankje bij V&D genoten, voor we weer op huis aangingen.
Natuurlijk moest ik na de emailcheck echt eerst een slaapje doen....
Maar de boosheid blijft..... Zijn dit nou de Algemene Beschouwingen over de Miljoenennota van onze Regering? Ik blijf me hevig schamen voor de gehele democratische wereld.

Onder veel meer ook Prinsjesdag.

2011-09-20T14:54:00.000-07:00

Laat ik maar weer eens aan een nieuw blogje beginnen. Er is genoeg gebeurd de laatste dagen.
Afgelopen zaterdag is dochterlief weer geweest. Dat is altijd wel een klein feestje. Er ligt nu een back-up van al mijn schrijfsels op een externe schijf, die opgeborgen is. Voor jeweetmaarnooit. En hoewel ik in eerste instantie dacht dat de narigheid met dubbele en niet te verzenden mails nu voorbij was, blijkt ook die narigheid voorbij. Maar ze is nog steeds niet de oude. Blijkbaar heeft ze een overgevoeligheid voor de gebruikte narcose, of anders is die operatie toch ingrijpender geweest dan ze zelf inschatte. Ik hoop maar dat ze snel weer de oude is....
Ik had tevoren al nasi gekookt en gelukkig is ze ook blijven eten. Maar wat was ze moe toen ze eindelijk naar huis kon.

Zondag was weer een avontuurlijk dagje. Met veel onaangekondigde aanloop, Zelfs de politie kwam hier aan de deur voor iemand van een van de etages.
Het was in elk geval geen rustdag, maar erover schrijven in mijn blogje is moeilijk. Ik weet niet wie er van ons huis allemaal meelezen.
En maandag was natuurlijk Bettydag... een bijzondere dag van de week. Een dag van muntthee en van chocoladereepjes, hè Betty?!

En vandaag is het Prinsjesdag, de Troonrede en het Koffertje. Ik ben heel benieuwd naar de Beschouwingen in de Tweede Kamer. De miljoenennota was wat ik verwachtte, daar ga ik nu even niet op in. De directe uitzending van de Troonrede heb ik gemist, ik had het nakijken toen Hare Majesteit in de gouden koets stapte om weg te rijden. Nu maar hopen dat verder alles goed gaat. De begeleidende trommels klonken nogal dreigend... maar dat ligt natuurlijk aan mijzelf. Ik zie veel veiligheidsmensen lopen rond de gouden koets, dat is me nooit eerder opgevallen. Op dit moment klinkt dus het Wilhelmus, dat vertelt me weer dat we de koning van Spanje altijd geëerd hebben en dat we van Dietsen bloed zijn. Nouja, een volkslied moet woorden hebben. ;-)) Ik weet zelf wel beter wat voor bloed ik heb...
De balkonscene is weer ontroerend, het volk juicht..... de vorstin en haar uitgebreide familie toe...;-)
Vanavond maar verder kijken en luisteren. Ik heb het wel gezien...
Inmiddels zijn we op de hoogte... ;-(
Minister de Jager verdedigt het beleid met verve, ondanks dat er gezinnen zijn die er minstens 10% op achteruitgaan en de grootste schreeuwer, de Grote Gedoger, trots de 'eer' naar zich toetrekt.

Vandaag ook eindelijk weer eens naar mijn fysiotherapeut. Hij is dat al jaren, bijna zo lang als ik hier woon. 13 jaar dus. De vorige keer, dik 1,5 jaar geleden, kwam ik ook bij hem omdat het lopen bijna onmogelijk werd en ik mijn stok moest gebruiken. Pijn van mijn heupen tot onder mijn voeten. En om de paar meter moeten stilstaan. Het bleek voort te komen uit mijn rug, ik krijg nu stevige massages en moet een gordel dragen. Die maakt me wel een maatje slanker, merk ik. ;-))) Het helpt ook, lijkt me zo...

Na het eten mijn slaapje gedaan... eigenlijk moet ik een wekker stellen daarvoor, want ik slaap dik twee uur. En wordt met moeite wakker. Omdat de tv dan altijd zachtjes aanstaat word ik wakker met weer Prinsjesdag....

Vanavond maar eens gekeken naar Opsporing gezocht. En omdat ik nieuwsgierig van aard ben, ook maar de url nagelopen. Maar nee, ik ken niemand van de gezochten en de auto's die me opgevallen waren stonden niet genoteerd. Hoewel een enorme Chevrolet en een dure Chrysler met gordijntjes, opvallend genoeg zijn zou je zeggen.

Ik geloof dat ik weer bij ben met mijn dagboekje. Al is het weer eens een rommeltje van onderwerpen geworden.

Ahmed's Djinnie deed dat..

2011-09-14T15:39:00.000-07:00

12-9 was ik hier al aan begonnen... Nu geeft de klok al 15-9, bij half één aan.

Ahmedinejad heeft het weer geflikt... een absurditeit te berde brengen die de mensen doet vermoeden dat hij kinds geworden is. Net zoals een poos geleden met de wolken die we expres boven het westen leegmaken heeft hij nu weer zoiets absurds beweerd: hij noemde 9/11 zondag "een gecompliceerd spel, bedoeld om de mensheid op te hitsen en een smoes te vinden om Irak en Afghanistan te bezetten".
Nee, natuurlijk zijn er geen officiële reacties gekomen. Wie neemt de man nog serieus, bij alle onzin die hij uitkraamt?
Ach-man-ga-toch-op-hadj.......Of Ahmed's djinnie deed dat... (hem al die onzin influisteren dus) Djinnie is in Arabische verhalen een sprekende ezel die allerlei dingen influistert, dus die zal Ahmedinejad misschien ook wel hebben. Wie fluistert hem anders al die gekke sprookjes in....
Maar goed, van iemand anders hoorde ik vanmorgen dat Ahmedinejad het ook niet alleen voor het zeggen heeft in zijn land en misschien provoceert hij zijn landgenoten hiermee ook wel. Dus laat maar kletsen?
Inmiddels zijn de herdenkingen voorbij heeft de wereld weer ontelbaar meer slachtoffers van dom geweld en de overlevenden daarvan.

The day after the day before... Hoe zou je ermee kunnen omgaan? Voor mijzelf sprekend, ik werd er heel erg down van. In de aanloop naar de herdenkingen al.
De wereld zal, met hoeveel idealisme we het ook willen hopen, nooit veranderen. Iedere keer weer verwonder ik me over brallende mannen die menigten opzwepen en menigten die zich laten opzwepen en ook gaan brallen en bereid zijn geweld te gebruiken tegen anderen. Vaak onschuldigen, zoals nu weer de medewerkers van de Israëlische Ambassade in Cairo, zijn dan weer het slachtoffer.
Nog steeds, net als in de oudheid en in de duistere middeleeuwen moeten mannen hun ongenoegen over hun leven uiten met geweld, met moorden, met schreeuwen..... en met rouwen als ze hun eigen vrienden ook moeten begraven.
Ook in ons land zijn grote groepen mannen al bereid tot zo'n houding, ‘echte’ Hollanders zowel als Afrikanen...
Nee, de mensheid is niet wijzer geworden de afgelopen 1000 jaar. Ondanks alle uitvindingen die de wereld de laatste 150 jaar onherkenbaar hebben veranderd. De wereld uit de eerste 20 jaar van de 20ste eeuw kennen we alleen nog van plaatjes. HERkennen doen we ze niet meer. Niet op uiterlijkheden, niet op mentaliteit. Ik herinner me wel nog de tijd dat beleefdheid en netjes en behoorlijk met elkaar omgaan de normaalste zaak van de wereld was. Maar ja, als mensen in de Tweede Kamer zelfs niet meer beschaafd en beleefd met elkaar kunnen omgaan, wie moet dan het voorbeeld geven aan onze jeugd en aan mensen die politici als voorbeeld voor hun gedrag nemen?!
Als politici zo duidelijk en openlijk liegen en schelden en discriminerend menen te mogen omgaan met nieuwe Nederlanders, hoe kunnen we dan een beschaafde, eerlijke en vriendelijke maatschappij verwachten?
Ik hoor weer over extra bezuinigingen..... Maar ik hoorde vandaag ook economen die vonden dat Duitsland, Frankrijk en Nederland juist niet zouden moeten bezuinigen maar investeren. Zo kunnen 'we' niet groeien, maar blijven krimpen. En er komen alleen maar steeds meer werklozen bij, die toch ook een inkomen moeten hebben. En wie betaalt de uitkeringen? Inderdaad. Ik droom weleens dat die superrijken, die megamiljonairs zouden besluiten alles wat ze zelf niet nodig hebben om gewoon in luxe te leven, zouden teruggeven aan de Staat.... om bij voorbeeld de zorg te betalen, of bedrijven die moeten sluiten, open te houden. Dat ze met al hun geld iets heel erg goeds wilden doen, in ruil voor een plaquette aan een muur met hun naam of iemand die een boek over hen wilde schrijven...

De tijd dat een moord nog iets was dat misschien één of twee keer per jaar voorkwam, en dagenlang nieuws was en de kranten vulde is ook voorgoed voorbij.
Nu komen moorden hier meermalen per dag voor. En deze week werd drie keer een lijk uit de gracht gevist. Laat ik er maar over ophouden.....

Een heel ander onderwerp: Ik zag de juwelen van Elizabeth Taylor op tv. Die worden geveild. Zucht... ze had helemaal dezelfde smaak voor juwelen als ik heb..... ;-))))))))))
Alleen kon ZIJ ze kopen of kreeg ze cadeau...... Ikzelf moet maar proberen de brochure te pakken te krijgen. ;-) Want aan juwelen kom ik nooit toe. Hoe mooi ook.... Wat zou ik er ook mee moeten nietwaar? Maar zijn ze niet prachtig?

Gisteren was eindelijk weer een dag dat ik eruit gegaan ben. Even de tram gepakt naar de binnenstad. Een nieuw blad voor onder de computer, een gewone weekkalender en diverse dingen bij de drogist Kruidvat. Het is in de Reguleersbreestraat gemakkelijk winkelen, alles voor ' even gauw' zit naast elkaar. Alleen Kruidvat is daar heel uitgebreid. En zelfs als je niets echt nodig hebt is het plezierig door de winkel te scharrelen. Neem je natuurlijk weer meer mee dan je strikt nodig hebt. ;-)

Gelukkig kon ik al die muizenissen en die Ahmedinejad en consorten even uit mijn moede denkhoofd zetten.....

Misschien staan er weleens foutjes, taal- en stijlfoutjes in mijn blogjes, misschien is wat ik schrijf wel lood om oud ijzer, zoals een vrouwelijke commentator onder waarschijnlijk een valse naam schreef.. Maar ik heb in elk geval een mening en ik durf die op te schrijven onder mijn eigen naam, Marjorie????

Twin Towers, pgb's en nog meer.

2011-09-11T15:58:00.000-07:00

Even mijn hoofd en hart leegschrijven.

Vandaag, 11 september 2011 is de 10e herdenking van de aanval op Amerika zonder verder geweld voorbijgegaan. De herdenkingen waren overvloedig. Het kan eigenlijk niet maar af en toe kreeg ik het gevoel dat de verhalen meer dan realistisch waren. Maar ik ben toch blij dat ik gekeken heb. Zoals ik ook altijd kijk naar de herdenkingen van ' onze' oorlog, van 'onze' Shoah, de Holocaust, en de 4e mei. Allemaal zaken die we nooit meer mogen vergeten.
Ik was ook blij dat ik op National Geographic kon kijken naar het verhaal van George W.Bush. Het programma waarin hij zijn eigen verhaal vertelde over zijn beleving en belevenissen van die dag en die dagen, heeft hem gerehabiliteerd in mijn ogen. Ik heb zijn angst en zijn verdriet en zijn radeloosheid gezien als vertegenwoordiger van zijn land. En zijn toewijding aan de mensen al was zijn houding van onhandig soms. Ik heb ook zijn twijfel gezien toen hij na de eerste berichten gewoon nog een poosje op die school bleef, niet wetend hoe te handelen. Dat hij zo lang zoek was kwam doordat de veiligheidsdienst hem niet terug naar Washington wilde laten gaan, waar ook het Pentagon in brand stond....
Ontelbare malen heb ik de vliegtuigen de torens zien invliegen. Vliegtuigen vol mensen die kantoren vol mensen invlogen om zoveel mogelijk doden te veroorzaken. Dat is Osama Bin Laden gelukt. Ik moet toegeven dat zijn samenwerking met de duivel optimaal resultaat heeft gehad.
Hij had heel wat te verantwoorden voor zijn God, toen de Amerikanen hem te pakken kregen.....
En de praktijk na al die jaren heeft nu wel duidelijk uitgewezen dat zijn ideeën bij de grote massa nooit tot leven zijn gekomen.
Ik hoop tenminste van harte dat iemand Dick Swaab met zijn ' Wij zijn ons brein' zijn ongelijk kan laten zien. Het idee alleen al maakt het leven en het lijden zo totaal zinloos. Maakt alles zinloos.....Dan zijn we een toevalstreffer die elkaar het leven onmogelijk kunnen maken.

Er waren veel dramatische verhalen vanavond, maar één verhaal is me bijgebleven.
Een Japanse vader en moeder, wonend in Tokyo, die in die New Yorkse hel hun enige kind verloren. Toen hij bericht kreeg dat ze overblijfselen van hem gevonden hadden is hij naar New York gegaan om de overblijfselen op te halen. In een kistje in een rugzak heeft hij zijn zoon thuisgebracht. Het was juni, de zon scheen en de kersenbloesem was dat jaar overvloedig. Die bloesem is een symbool, de verbeelding van de ziel van Japan. En hij liet die schoonheid vol dankbaarheid 'zien' aan zijn kind, dat nu thuisgekomen was en weer deel uitmaakte van het land van de kersenbloesem. '

Het is nu weer over twaalven. En wil ik kunnen slapen dan moet ik niet verder kijken, maar dit allemaal opschrijven. Ben nog veel te wakker.

Al wil het lijf momenteel weinig, de geest is nog even levendig. Al word ik weleens mistroostig van de weinige lichamelijke energie.
Ik was graag meegegaan ,om te demonstreren tegen de vele bezuinigingen en alle afbraak van gezondheidszorg , de pgb's en uitkeringen in naam van het kapitaal. De belastdienst ontladen niet die nieuwe rijken (het P.C.Hoofstraatpubliek) die idioot dure babyshowers houden omdat ze een nieuwe tas of nieuwe schoenen hebben gekocht en van gekkigheid niet weten wat ze met hun vele geld moeten doen....In mijn jonge jaren had ik dat ook beslist gedaan, maar dat gaat niet meer. Ik had de Stem des Volks willen laten horen in de oude strijdliederen, maar De Stem des Volks bestaat zelf niet meer. Zo gaan idealen ook verloren ja.
Ziet deze regering niet dat bij zoveel ontslagen die zullen komen het aantal ww-uitkeringen evenredig zal stijgen en dat afpakken van zovele pgb's en die overhevelen naar de thuiszorg, de gezondheidszorg alleen maar veel duurder maakt?Hetzelfde geldt voor de verpleging en verzorging in de verpleeghuizen. Laten ze beginnen met alle papierwerk weer af te schaffen en de mensen alleen hun eigen werk te laten doen. Daar kunnen ze voor het afhaken aan het einde van hun dienst gewoon v-tjes zetten in de overdrachtfiles, voor die taken die ze gedaan hebben. Meer niet, dat geeft controlemogelijkheden genoeg. Om maar iets te noemen. Daar kunnen formulieren voor zijn maar die moeten dan alleen met v'tjes, plusjes of minnetjes afgetekend worden. Aan het einde van een dienst.
Mijn idee hoor.... dat de verplegende en de verzorgende dan genoeg tijd zou overhouden om te verplegen of te verzorgen.
Hetzelfde zou moeten gelden voor schoonmakers, die op zo'n manier ook te volgen zouden zijn. Want de verhalen over de slechte hygiëne zijn ook niet anders uit te roeien.

Het verhaal op tv van die meneer die zijn gelijk moest halen door een vruchtensteeltje onder in een 'bedpan' te leggen om te bewijzen dat die pispotten niet werden schoongemaakt (hij kreeg de leeggemaakte pot van zijn zieke buur aangeboden en zag dat die zelfs niet was omgespoeld)..... Hoe brengen we de hygiëne terug waar die hoort... Zonder dat er bezuinigd moet worden op het aantal en het inkomen van de verplegende en de verzorgende.
Dat is niet de dikste pot. De dikste pot is het hoofd van de instelling, die zelfs niet doorheeft dat hij/zij in feite het voltallige salaris van zijn/haar personeel in zijn zak steekt en dan verwacht dat zij, dat wetende, alles perfect alles zullen doen en hun idealisme in tact houden.
Zo, even mijn hart gelucht...... Dit zal ook wel weer commentaar opleveren, denk ik.

opnieuw herstel

2011-09-10T01:44:00.000-07:00

In mijn blogje van vandaag, de 10e september 2011, schreef ik dat ik verleden jaar op 8 juni dat andere blogje geschreven had... ' nog voor de Twin Towers dus' .
Dat Twin Towers had er dus niets mee te maken. Ik kwam dat blogje weer tegen, dat is alles. Foutje dus en nogmaals hersteld.........
Het ging om deze blog:
http://ericasdagboek.blogspot.com/2010/06/een-geestelijke-vogelvlucht.html

Er gaat vandaag van alles mis hier....

De wereld houdt haar adem in.

2011-09-09T15:51:00.000-07:00

Weer is er weer een week voorbij. En ik kijk met gemengde gevoelens terug. Wel leuk was de woensdag, toen een oude vriendin uit Nieuwegein op bezoek kwam. We hadden, zoals ik dat het liefste doe, bij Drogisterij Erica afgesproken en we zijn eerst koffie gaan drinken, op het eerste perron, bij de lunchroom, die vroeger de eerste klas wachtkamer was. Het heet trouwens nog steeds 1e Klas.... En omdat ik een slechte dag had en mijn bloemetjesstok had moeten meenemen, zijn we maar naar mijn huisje gegaan. En rond etenstijd naar Happy Corner, het Chinese restaurant van Moeders'. Hoewel we elkaar een lange tijd niet gezien hadden en veel herinneringen hadden op te halen, was het toch alsof we elkaar een week tevoren hadden gesproken. Heel vertrouwd.

Mijn goede neef en sysop Freek is de afgelopen tijd ook twee keer geweest, want de ventilator in de computer maakte zoveel lawaai dat ik zelfs niet ongestoord naar muziek kon luisteren. En een zucht van verlichting slaakte als ik de computer kon uitzetten. Niet leuk meer nee. Maar mijn onvergelijkelijke sysop heeft er een nieuwe, onhoorbare ventilator in gezet. Dat was zacht gezegd een hele opluchting. Hij is onbetaalbaar en wordt er ook niet voor betaald. . '-). En dat maakt hem nog waardevoller.

Min of meer per ongeluk kwam ik op een blogje terecht van verleden jaar, 8 juni 2010. Nog voor Twin Towers dus. Ik stond zelf verbaasd over wat ik daar schreef en kan het ook aanraden. Ben benieuwd naar commentaartjes, dat wel. Want ik beweer daar wel een en ander.

Vandaag ben ik maar weer eens boodschappen gaan doen. Voor de verandering naar Albert Heijn, maar dan die hele grote achter het Paleis op de Dam. Die is nog uitgebreider dan mijn eigen Appie. Ik hoopte de energie te hebben in de binnenstad nog iets meer te doen dan alleen boodschappen, maar dat viel tegen. Die energie laat het tegenwoordig nogal eens afweten. Het liefst slaap ik overdag nog een paar uur, terwijl ik over de nachten ook niet mag mopperen. Een nachtmens ben ik altijd wel geweest, maar dat heb ik altijd aardig in de hand weten te houden. Tegenwoordig gaat dat wat moeilijker, omdat ik overdag zoveel slaap heb. Misschien hoort dat wel bij het ouder worden, maar het is dan iets dat ik niet leuk vind aan het ouder worden... Hoewel... slapen zelf vind ik wel fijn hoor, altijd van die leuke dromen overdag.

Vanavond maar heb ik maar weer eens geprobeerd op facebook binnen te komen. Maar mijn wachtwoord deugt niet en wat een codewoord is en hoe dat eruit moet zien weet ik niet. Nu maar wachten op iemand die dat wel weet. Want er komen mailtjes binnen van mensen die 'vrienden' met me willen worden.. En dat moet dus via facebook.
Dat is ook zoiets, die codewoordjes. Je moet via facebook en hyves 'respect' tonen of iets leuk vinden of 'vrienden' worden met mensen die je eigenlijk niet eens kent. Eigenlijk een beetje eng. Normaal kies ik mijn vrienden meestal na een flinke kennismakingsperiode en uitproberen of je wel samen door een deur kunt. En als het eenmaal mijn vrienden zijn blijft dat vaak heel lang zo... Maar hier, via de social media, komen mensen die ik niet ken me vertellen dat ze vrienden met me willen zijn.... ;-) Je kunt hiermee heel gemakkelijk fouten maken, heb ik gemerkt. Een eng idee, dat een persoonlijk boodschapje ineens voor iedereen leesbaar kan zijn. Deze keuze voor een blogje maak ik zelf, en met gewoon e-mailen en binnen de mailgroepen kan er weinig misgaan.... Maar die sociale media waar je aan zou moeten meedoen...;-((((

Het is weer laat geworden. Deze week hebben veel mensen gekeken naar de uitgebreide docu over nine-eleven, 11 september 2001. En net als ik hebben veel mensen teruggedacht aan de dag dat het gebeurde. Het ongeloof en de misselijkmakende langzaam bewust wordende zekerheid dat het werkelijk gebeurde. De vreselijke, spookachtige s.f. beelden.... de gekmakende gedachten aan wat de slachtoffers doormaakten, de beelden van mensen die zich uit de ramen gooiden.... enzovoort enzovoort.
Je kunt niet zeggen: laten we er maar niet meer aan denken.
De wereld is veranderd sinds die tijd. 'We' hadden in 1914, bij het uitbreken van de eerste wereldoorlog, al een groot deel van onze ' onschuld' verloren, liever spreek ik van naïviteit... Dat culmineerde in de Holocaust. De Shoah, die nooit vergeten mag worden. Degenen die overleefden zijn zich zeer van dat verleden bewust. Dat zoiets nooit meer mocht gebeuren, bleef een heel bewuste regel om naar te leven...
Het is verschrikkelijk geweest wat er gebeurd is in 2001. Ik heb, met een toenmalige vriendin, hier met open mond, als verlamd zitten toekijken hoe Amerika werd aangevallen.

Maar na 2001 hebben we het gevoel gekregen dat de hele wereld werkelijk is veranderd. De oorlog in Afghanistan begon, de jacht op Al Qaeda... Quatanamo Bay op Cuba met zijn verschrikkingen en ongelooflijke sadisme. Ik had het gevoel dat Amerika een ander land werd, geen land meer om van te houden, ondanks Twin Towers. Ondanks 1945... Niets geleerd had ook van Vietnam.
Pas nadat Barack Obama aantrad kreeg ik zelf weer wat vertrouwen. Afghanistan ging gewoon door, Quantanamo Bay werd ondanks zijn belofte, niet opgeheven. Maar President Obama zelf bleek een Mensch te zijn. Iemand met een hart. Zijn optreden wekte vanaf het begin (zeker bij mij) alle vertrouwen, mede door de onbegrijpelijk felle tegenstand van de Republikeinen, met name het ultrarechtse deel ervan, de z.g. Teapartylieden.
Zondag is het weer de 11e september, de 10e verjaardag van die verschrikking. En de wereld houdt haar adem in....

Iran en een late zomernacht

2011-09-02T17:14:00.000-07:00

Het is al laat, half één geweest. Maar er zitten nog woorden in mijn hoofd die eruit willen. En als ik die niet uitlaat gaan ze in mijn hoofd ronddraaien en misschien zelfs spoken in mijn dromen. Maar de avond is verder klaar , de laatste pillen vandaag geslikt, de vuilniszak buiten gezet, de krant bij een buurman in de bus gedaan, dat soort dingen.

Iranese hackers zijn de spoken dit keer. De proefballon van Iran om te beginnen met ons kleine landje, is dus gelukt. Let wel, ik denk dat dit nog maar een proefballonnetje is. En dat ons land het proefveldje is.

Ik ben al heel lang bang voor dat land. Niet alleen voor de IT, waar nu zo gevaarlijk en griezelig in overheidszaken is ingebroken, maar ook voor de nucleaire industrie die zoveel even negatieve uitstraling heeft, niet omdat het land atoomenergie voor huishoudelijk of industrieel gebruik zou hebben, maar omdat men er wapens mee maakt die letterlijk wereldbedreigend zijn. Een land nog steeds oorlogszuchtig is. De president..... wat moet je denken van een president die voor de tv beweert dat het Westen de schuld is van de droogte in Iran, omdat we hier in het westen de wolken leeg maken en de regen zelf houden.... Als je ziet wat er in Amerika gebeurd is en hoe onze zomer versjtierd is door alle nattigheid en overal overstromingen zijn geweest die zoveel mensenlevens hebben gekost en zoveel schade hebben aangericht.

Wat moet je denken van zo'n land, dat denkt op deze manier Allah te dienen.... Is dat niet, zacht gezegd, heel bizar??
Ik ben niet islamitisch, ik ben geen moslim, maar probeer een Mens te zijn en zonder aanziens des persoons de belijder van iedere godsdienst met respect te benaderen. En vanuit dat respect aan te spreken in de taal van zijn of haar geloof.

Zal Allah, dit is een serieuze vraag, de Iraniërs, zoals ze denken, in het hiernamaals belonen met wat mij doodvermoeiend lijkt, al die maagden?
Of zal Allah zeggen: Wie een mens doodt doodt een wereld en daarom weg met jou naar de uiterste krochten van de hel?
Alleen al de wens om zoveel mensen van Mijn Schepping om te brengen is niet naar Mijn wil, maar de wil des duivels? Welke duivel heeft jullie ingefluisterd dat het de wil van God, van Allah zou zijn dat de kinderen van je land en van andere landen niet in vrede en geluk en vrijheid, zonder angsten zouden mogen leven?
Terwijl van Mij gezegd moet worden dat ik de Goedheid en de Liefdevolle zelf ben?!
Ik ben ook de Rechtvaardige...
Zo stel ik me voor dat Allah zal reageren als de Iranese machthebbers voor Zijn Troon komen.

Iran is een Islamitisch land, een theocratie, door mullahs en religieuze politie in toom gehouden. Iran heeft religieuze rechtbanken die doen denken aan de Spaanse Inquisitie, van ruwweg de periode 1540 - 1700, een regeringsleider die haat preekt en de ondergang van elk westers land op het oog heeft. En die nucleaire en it-wapens tot zijn beschikking heeft. En die krankzinnige dingen beweert in zijn haat, om de droogte in zijn land te kunnen wijten aan het Westen...
Ik zaai geen haat als ik zeg dat ik bang ben voor wat dat land onze wereld nog kan aandoen.
Goed, dat moest ik dus echt kwijt. En aangezien ik nog steeds in een land woon waar de vrijheid van meningsuiting hoog staat aangeschreven...

Verder geniet ik van deze enkele zomerdagen en nachten. Voordat ik hierover begon te tikken ben ik even naar buiten gelopen. De zomernacht is overweldigend en heerlijk warm, de tuin geurt zo sterk dat ik denk aan de geur van een zonnig kerkhof, erg hè. Een tuin bij nacht is heel anders. De struiken, bloemen en andere planten geuren overweldigender, de silhouetten zijn scherper de witte, sterk geurende bloemen van de gardenia steken fel af tegen de duistere achtergrond, net als de verlichte ramen van de huizen aan de overkant..
Aan de straatkant, de grachtenkant van het huis is het verschil met de laatste koude en natte tijd nog duidelijker. De nacht is echt warm, de muren stralen warmte af, het donkere water klotst hoorbaar tegen de wal en de woonboten, waarvan ook alleen de silhouetten zichtbaar zijn.. En door de gracht gaat een typisch Amsterdams weekendverschijnsel: twee stille, elektrisch aangedreven boten, maar vol drukke feestvierders met lantaarns aan boord en harde muziek uit openstaande boxen... Het is bijna zo erg als vloeken in de kerk, die lawaaimakers over de stille donkere gracht.
Ik kan me de frustratie voorstellen van de mensen die op het water of aan de gracht wonen... Maar het is bijna de laatste zomernacht en er zijn net honderden nieuwe studenten Amsterdam binnengetrokken. Die willen nog even losgaan voor de herfst echt invalt en de studie ze opslokt.
Want ziz iz Emsterdam men... ;-)))

Voor mij is het nu tijd om af te sluiten. De controles zijn al gedaan en Ik ga mijn bedje opzoeken. Hopelijk voor een nacht zonder spoken...

Het leven gaat zo snel als je oud bent.

2011-08-31T14:44:00.000-07:00

De laatste dag van augustus 2011. Weer een maand die voorgoed voorbij is.

Een hele tijd geleden schreef ik over de armoede in Amsterdam-Centrum in vroegere tijden. Ik vertelde over een kennisje, B. zou ik haar noemen, die woonde in een ' gang' tussen de Rapenburgerstraat en de Valkenburgerstraat, de Rode Leeuwgang. Zojuist zag ik op AT5 hoe daar opgravingen in die 'gangen', in dit geval vond men de Hartjesgang, worden gedaan. En hoe het verhaal van B. bevestigd werd door die opgravingen. Een smalle gang, met éénkamer'woningen', waar geen daglicht kon binnendringen. In mijn hoofd donkere holen, waar grote gezinnen in 'leefden'... Zodra van die opgravingen meer bekend wordt wil ik erover schrijven. Maar nu weten we zeker dat B. de armoede en de ellende niet slechts in haar hoofd had, maar wel degelijk heeft meegemaakt. Het is van een onvoorstelbare ellende geweest. In de strontputten die blijkbaar open waren, heeft men allerlei afval, inclusief huisraad en schoenen gevonden. Volgens de archeoloog was het zo tot en met de 19e eeuw, maar B. is in de 20er jaren van de 20ste eeuw geboren, dus het heeft nog langer geduurd.
De naam van die nu blootgelegde 'gang' maakt wel dat ik me afvraag of die iets te maken heeft met de beroemde Amsterdamse Hartjesdagen. Het eeuwenoude feest waarbij mannen zich als vrouwen kleden en vrouwen als mannen gekleed gaan. In onze dagen is het een beetje een feest van verklede mannen, dragqueens, maar niet minder feestelijk. Kijk maar eens op
http://www.youtube.com/watch?v=oTQyvE2fhXk&feature=related

De dagen rijgen zich aaneen. Grauw en nat en heel af en toe een zonnetje. Gelukkig kregen we vandaag voor een paar komende dagen goede vooruitzichten, droog en zonniger en hogere temperaturen. Ik ben benieuwd of het alleen een zoethoudertje is.
Maar mede door de kleurloosheid van deze dagen zijn er ook geen hoogtepunten te melden. Dochterlief is gisteren nog even geweest, maar die is nog lang niet de oude. Ik hoop dat ze snel opknapt. Zelf houden we het op naweeën van de narcose. Het ene lijf gaat daar anders mee om dan het andere. Maar na een half uurtje moest ze echt even gaan liggen en daarna wilde ze erg graag naar huis.
Ze is even mee gegaan tot het Centraal Station en nam daar de tram naar haar eigen huis. Terwijl ik zelf het station inging om langs de winkels even naar drogisterij Erica te gaan. Maar mijn crème hadden ze daar nog steeds niet. Ik heb nu maar een mailtje naar het hoofdkantoor gestuurd om te zien of ze het nog wel hebben en of ik het dan via de webshop kon kopen.
Brengt me op het volgende:

Waar ik al een paar keer over wilde schrijven is het feit dat een weblog blijkbaar meegelezen wordt door veel meer dan alleen gewone (altijd anonieme hoor) lezers.
Maar er zijn spionnen, zal ik maar zeggen, die meelezen en die van een weblog gebruik maken om reclame te sturen. Als ik bij voorbeeld Erica noem, kan ik met bijna zekerheid voorspellen dat er reclame van een bedrijf Erica genaamd, komt, of van de VVV van de plaats Erica. Of over een timmerklusje... of elektronica... ik noem maar iets.
Als ik over mijn crème of lotion schrijf krijg ik reclame daarover. Het schijnt erbij te horen.
Dat heb ik indertijd, wie weet het nog, met het CAK gehad, toen ik per ongeluk 100 keer zoveel geld (komma gemist) aan ze had overgemaakt en zelf vreselijk in de moeilijkheden raakte... Dat ik zelfs de Nationale Ombudsman moest inschakelen om het na meer dan vier weken eindelijk terug te vinden op mijn rekening. Toen bleek dat het CAK precies wist wat ik erover geschreven had.... Ik verwonder me nergens meer over vanaf dat moment. (maar ik wil wedden dat ik zal gaan merken dat men dit meeleest;-)))
Zoals duidelijk is heb ik momenteel weinig om te vertellen. Laat ik er dus maar mee ophouden...

Het laatste weekend van augustus.

2011-08-27T02:44:00.000-07:00

Het is vrijdagochtend, bijna elf uur. Ik heb lekker uitgeslapen tijdens het voorwereldse gebeuren buiten, terwijl donder en bliksem over elkaar heen rolden. En de lucht vuilgeel was. Ik had wel mijn ochtendgroetje naar de mailgroep gestuurd, maar aangekondigd dat ik het machien weer meteen zou moeten sluiten in verband met het weer. Ergens moet het wel ingeslagen zijn te horen aan de klap. Op www.nu.nl staat een uitgebreider verslag.
En voor wie moest ik me haasten vandaag??? Dus ben ik weer in mijn bedje gekropen, heb de deken tot mijn neus opgetrokken en ben meteen weer in slaap gevallen tot 10 uur. Toen vond mijn lijf het welletjes en wist ik de energie op te brengen me uit mijn warme bedje te rollen. Poes was nergens te zien. Ik pakte mijn spulletjes en verdween meteen naar de badkamer. Mocht er vroeg gebeld worden dan zou ik in elk geval fris en gekleed zijn.
Op het moment dat ik de kraan openzette vloog Poes vanachter de wasmachine vandaan. Die had tijdens het onweer zichzelf daar verstopt. En terecht. Ik heb er nooit kinderachtig over gedaan naar mijn katjes, ze zochten zo nodig hun schuilplaats wel achter de keukengordijntjes of onder mijn dekens…. Maar achter de wasmachine had niemand haar kunnen vinden, groot gelijk hoor Pika. Sorry dat ik je er zo wreed vandaan heb laten gaan. Maar het onweer was op dat moment al voorbij, dus ik vermoed dat ze gewoon niet meer tevoorschijn durfde komen.
Op dit moment is het buiten weer vertrouwd grijs. En is de temperatuur lekker, de lucht fris en er staat een zacht briesje. De tuindeuren staan open. Het geweld is tijdelijk opgehouden. Want er wordt vandaag nog veel meer verwacht. Kom maar op, zou ik zeggen….. ;-)

Gisteren was zo’n dag van onrustig afwachten. Ik verwachtte niets of niemand, maar toch was er dat gevoel, die onrust.
Achteraf kun je zeggen dat de lucht onrustig was en dus de geest ook. Zo werkt dat nu eenmaal bij me. Vermoedelijk ben ik niet de enige die gevoelig is voor luchtdrukveranderingen.

In de krant het Parool van vandaag staat een artikel over de beloningscode voor ZORGBESTUURDERS, die van 196.000 tot 254.000 euro per jaar verdienen. (http://www.parool.nl/parool/nl/30/ECONOMIE/article/detail/2862961/2011/08/24/Beloningscode-zorgbestuurders-verplicht-stellen.dhtml )
Natuurlijk, ze zijn verantwoordelijk voor het goed verlopen van de zorg in zorginstellingen. En als die verantwoordelijkheid niet genomen wordt en de zorg in zorginstellingen een puinhoop blijkt te zijn moeten ze verdwijnen met een bonus van minstens een jaarsalaris. Dan kunne ze even vooruit nietwaar… Dan komt er een interim met minstens hetzelfde salaris onder dezelfde voorwaarden….

Verder kwam ik gisteren niet.
Vandaag is het zaterdag, totaal ander weer. Het wachten is op de orkanen in het Oosten van Noord Amerika.
Maar om nog even op gisteren door te gaan:
Ik ging na het schrijven mijn wekelijkse boodschappen doen en kwam met mijn karretje en mijn rugzak langs het Mr. Visserplein.
Daar hoorde ik opeens een gebrul van jewelste. Een gevecht tussen twee jongens. En opeens ging een zwarte jongen er op een meisjesfiets als de bliksem vandoor. Hij leek me een junk toe, maar het kan natuurlijk ook een gewone straatrover geweest zijn.
De andere jongen bleef verbijsterd achter, zijn rugzak in zijn hand... Gelukkig hoefde ik er niet naar toe, er kwamen al mensen aanlopen. Blijkbaar had de zwarte jongen geprobeerd de rugzak van de op één van de banken rustende toerist te stelen. Hij onderzocht zijn rugzak, maar zo te zien was die nog compleet en waren alle zakken nog gesloten.
In al die jaren dat ik hier woon is dit de tweede keer dat ik hier iets dergelijks meemaak. Het blijft wel een voorlopig onuitwisbaar beeld. Ik moet dan altijd denken aan de film Olivier Twist... Raar, maar ik voel dan evenveel medelijden met de dader als met het slachtoffer. Lijkt me ook geen leuk leven...

Gisteravond was ik te moe om nog veel te doen. Wel mijn vlees en mergpijpen opgezet om soep te trekken, maar toen de bouillon klaar was heb ik hem koel gezet... geen energie meer om de soep af te maken, dat gebeurt vandaag wel.
Nu, onder het genot van het vioolspel van Helena Spikova, met het vioolconcert van Meldelssohn zit ik weer geïnspireerd te schrijven. Het is een heerlijke cd voor de liefhebber.
Maar de dag moet toch eindelijk beginnen. En ik ook.
Laat ik hiermee dus ophouden, de muziek harder zetten (nu zit ik er even met mijn neus bovenop) en aan de gang gaan.
Hopelijk draait de wereld ondanks alle rampen door.... ook zonder dat ik meteen op de hoogte ben.

Met een net koppetje.

2011-08-23T12:44:00.000-07:00

Acht uur in de avond. Het regent niet gewoon, het water valt met plenzen uit de loodgrijze hemel. Af en toe klinkt de donder, maar lichtflitsen zie ik nog niet. Het doet denken aan voorwereldse tijden, de tijd voor er levende wezens op aarde rondliepen. Ik zou me zo kunnen voorstellen dat de regenwouden over niet al te lange tijd onze steden overwoekeren, want het is en blijft nog steeds warm en benauwd. Ik heb een paar foto's genomen buiten, zelf veilig staand onder het balkon boven me. Hopelijk breng ik de sfeer van vanavond goed over en kan ik me vanavond nog in december herinneren.
Beide amaryllissen bloeien nu, de eerste, de vlammende roodwitte begint wat te verflenzen, de tweede, waarvan één van de drie bloemen nu open is, is van een donkerrood dat aan oud fluweel doet denken. Ze gloeien in dit licht, zo opvallend, dat ik ook hier maar weer een foto van gemaakt heb.
Maar nu zijn de gordijnen gesloten, alle lichten aan. En mag het buiten onweren, binnen is het nog behaaglijk met 22 graden.
Poes zit weer naast het toetsenbord te soezen.

Vandaag was een dag om niet gauw te vergeten. Ik was al vroeg bij de pedicure die er dus niét was... ;-) Ik moest eerst om de hoek van de gracht geld pinnen om haar te kunnen betalen en ben toen achterom weer teruggelopen, op haar gewacht, koffie genomen om het wachten te bekorten (hoewel er thuis een volle kan koffie klaar stond ;-) ), er waren nog geen gratis krantjes.... en uiteindelijk maar gevraagd waar de pedicure bleef.... Die was dus niét gebleven, maar al vroeg weer weggegaan omdat ze geen afspraken meer had. Ik was zacht gezegd, verbaasd. maar kwam thuis inderdaad tot de ontdekking dat ik me een week vergist had. Zucht.

Omdat het weer vanmorgen net zo nat was als vanavond ;-) en het in de rest van het land al niet beter was, verwachtte ik er ook niet veel van. Maar wachten deed ik wel... Toen dochterlief belde, tot mijn grote vreugde. Ze heeft meer naweeën van de narcose voor haar operatie dan verwacht. Maar was ook boos op me geweest omdat ik altijd maar dingen wil of moet geven en zij wil dat niet. Afgezien van het feit dat haar huisje te klein is om alle cadeautjes die ik zo nodig moet geven kwijt te kunnen... voelt ze zich ook niet plezierig met het feit zelf. Ik begrijp haar wel... maar moeilijk als je als alleenstaande moeder met één dochter zoveel leuke dingen voor haar tegenkomt hoor. Ik ga mijn best maar doen. ;-) Gelukkig blijven tijdschriften, moeders' soep en zelfgebakken brood wel welkom.
Het was een gesprek dat me veel duidelijkheid gaf en ik moet zeggen, ze heeft volkomen gelijk. Willen geven is bijna een dwang. Ik had er ook een vreemde droom over. Een soort omgekeerde situatie: Niet ik was het die wilde geven, ik had een heel lieve vriend die maar wilde geven, gulzig was om te geven..... Ik verloor hem op een cruciaal moment uit het oog en verdwaalde zelf. Enfin, het eind van het liedje was dat we elkaar niet meer terug konden vinden en ik was verschrikkelijk verdrietig. Dat was dus een droom met een omgekeerde betekenis. ;-) Maar ik begrijp het nu wel.

Rond half één klaarde het toch op en ben ik richting kapper gegaan. En nu heb ik dus weer een net koppetje. Na de kapper ga ik altijd even naar de kringloopwinkel om de hoek. Zomaar. Maar in mijn achterhoofd en tot nu onbewust, met de hoop iets leuks te vinden om weg te geven. ;-)
Ik viel met mijn neus in de boter. Hartelijk ontvangen door een gezelschap dat een feestje vierde. Het vijfjarig bestaan van de winkel. Buiten op straat stonden de stoelen en de lekkere dingen. Ik kreeg appeltaart met rozijnen (eh.... rozijnen met appeltaart feitelijk) en we klonken met plastic champagneglazen met echte champagne!Op naar de volgende vijf jaar. ;-). Ik bleef niet lang maar wandelde op mijn gemak terug naar huis, een stapeltje mooie kaarten en een boeddhabeeldje op een kistje rijker. Voor zulke kleine prijsjes kun je beter naar de kringloopwinkel dan naar een gewone winkel. De kaarten noch het boeddhabeeldje heb ik nodig, maar als je naar een winkel gaat en het feestje meeviert koop je toch ook wat voor het goede doel? Ik wel tenminste. Voor mijzelf misschien dit keer? De kaarten zijn in elk geval om te versturen en ze zijn echt bijzonder...;-)

ABBA of Queen?

2011-08-21T08:23:00.000-07:00

Het is al jaren geleden. ABBA was op haar hoogtepunt. Dochterlief ging nog naar school, dacht ik. Heel precies weet ik het niet. Tijd is zo'n subjectiviteit geworden.
Maar ik weet nog dat het liedje 'Slipping through my fingers' toen een hit was.
Inmiddels is het al een paar keer teruggekomen in mijn herinnering. Als het liedje weer pijn deed. Een poos wist ik niet dat het van Abba was, maar dat vertelde dochterlief me toen en ze zocht het voor me op bij Google. Zodat ik de tekst kon overnemen. De muziek bleef wel in mijn hoofd zitten.

Nu is het weer zo'n tijd dat het liedje door mijn hoofd zeurt. En mijn hartenklop houdt gelijke tred met het ritme van het liedje...
Hetzelfde gevoel van een brok in mijn keel die maar niet weg wil...
Ik zal het altijd weer met haar blijven associëren
Zoals ik Bohemian Rapsody van Queen altijd zal associëren met mijn oudste zoon. En het gedicht ‘De Moeder’ van Geerten Gossaert met de jongste zoon… Alles heeft zijn oorsprong en zijn redenen nietwaar?

- Slipping Through My Fingers
Schoolbag in hand, she leaves home in the early morning
waving goodbye with an absent-minded smile
I watch her go with a surge of that well known sadness and I have to sit down for a while
the feeling that I'm losing her forever
and without really entering her world
I'm glad whenever I can share her laughter
that funny little girl

Slipping through my fingers all the time
I try to capture every minute
the feeling in it slipping through my fingers all the time
do I really see what's in her mind
each time I think I'm close to knowing
she keeps on growing
slipping through my fingers all the time

Sleep in our eyes, her and me at the breakfast table
barely awake I let precious time go by
then when she's gone, there's that odd melancholic feeling
and a sense of guilt I can't deny
what happened to the wonderful adventures
the places I had planned for us to go
well, some of that we did, but most we didn't
and why, I just don't know

Slipping through my fingers all the time
I try to capture every minute
the feeling in it slipping through my fingers all the time
do I really see what's in her mind
each time I think I'm close to knowing
she keeps on growing slipping through my fingers all the time
sometimes I wish that I could freeze the picture
and save it from the funny tricks of time
(slipping through my fingers)

Slipping through my fingers all the time

Schoolbag in hand, she leaves home in the early morning
waving goodbye with an absent-minded smile

Inmiddels zijn er vele jaren voorbijgegaan en ze is een lieve en mooie volwassen vrouw geworden. Maar ook bij volwassen dochters kan het voorkomen dat het liedje terugkomt en pijn doet.
Als de kaas weer melk zou kunnen worden.... dat liedje wordt nu gezongen op tv...... Maar ja, dat gaat nou eenmaal niet.
Het is vandaag een warme grijze zondag, te benauwd om naar buiten te gaan. Ik wil eigenlijk niets anders dan slapen momenteel. Misschien zit er onweer in de lucht? Misschien ben ik alleen maar onrustig? Ik weet het niet... Benauwd is het wel......
Slapen gaat prima, ik heb er vanmiddag twee uurtjes opzitten. Met Poes Pika in het holletje van mijn knie.
En nu zit ik eigenlijk alleen een beetje te rommelen in de computer, want er moet nog wat opgezocht worden ook. Ook iets van jaren geleden, maar van heel andere aard.
Zo gaat ook deze dag langzaam naar de avond toe.

De dag van vandaag

2011-08-16T15:36:00.000-07:00

Eindelijk weer een paar bijna echte zomerse dagen. Dagen die het moeilijk maken om thuis te blijven. Ondanks een weer zeurend been. Na die val een jaar of wat geleden is het eigenlijk nooit helemaal weggeweest, dat gezeur van mijn been bedoel ik. Maar goed, laat ik niet terug gaan zeuren.
Vandaag dus maar weer eens naar Oost, de trams 9 en 7 richting Onze Lieve Vrouwe Gasthuis. Daar loop ik graag met een boog omheen, want je moet er toch niet aan denken om daar weer naar binnen te moeten.
Die boog bracht me weer in de 1e Oosterparkstraat. Ik had een afspraak bij drogisterij S., waar een - ja, hoe heet dat - eh... iemand zou komen die alles wist van de huid. En omdat ik nog zo'n mooie huid heb voor mijn leeftijd vond de dame in die winkel het zinnig om mij dus uit te nodigen.
Het openbaar vervoer reed vandaag op tijd, zodat ik wat te vroeg was. Van die gelegenheid heb ik maar gebruik gemaakt om vantevoren weer eens naar de kringloopwinkel te gaan daar. En daar heb ik een schattig Thais theepotje gekocht voor 2 euro. Zo'n potje dat je in een theekopje zet.... Oranjerood, met fijne getekende bloemetjes. Natuurlijk vond ik er ook weer een boekje om door te geven...'I always get my sin', de zoveelste keer dat ik het koop... Het gaat over ' hoe Nederlanders Engels spreken' . Oergeestig.

Daarna dus naar de drogist. Een dame zat daar temidden van een tafel vol schoonheidsartikelen, puur plantaardig. Ze had daar een apparaatje dat een directfoto maakte van de huid die je daarna op een scherm kon bekijken. Die dame had dus veel aanmerkingen op mijn huid, want ja, ze moest ook verkopen nietwaar. Ik ben blij met mijn huid zoals die is, gebruik geen dure crèmes (een goedkope wel ja) en was mijn gezicht gewoon met zeep. Niet met allerlei cleansingcremes of vloeistoffen... Ze heeft me niets kunnen verkopen, en ik had een beetje katerig gevoel toen ik daar wegging met een tasje met een paar proefmonstertjes. Daar heb ik dus een hele middag voor opgeofferd. Maar in elk geval weer genoeg beweging gehad.
Ik ben maar rechtstreeks terug naar huis gegaan...en heb een groot deel van de vroege avond verslapen. En gedroomd.
Dat ik thuis moest zijn want dat ze daar op me wachtten, dat was dus de tijd dat mijn kinderen nog thuis woonden.
Maar op dat moment liep ik met medebewoners van nu van ons huis, door winterse en schemerige straten. Ik had het gevoel dat we allemaal op de vlucht waren. Zonder dat er een mogelijkheid was om alléén mijn weg en naar huis te gaan.
Plotseling werd een medebewoonster niet goed, ze kromp en kronkelde en werd door mij en een andere bewoner vastgehouden. Ze zou sterven als ze niet gauw thuis zou zijn.
Ik weet wel een beetje waar die droom van mijn medebewoners vandaan kwam. Van vroeger toen de kinderen nog kinderen waren, droomt, denk ik elke oude moeder weleens.
Maar goed... Gisteren was ik driftig op zoek naar bepaalde foto's die ik teruggevonden en net zo snel weer verloren had. Uren gezocht, zelfs zakjes met oude papieren weer overhoop gehaald, die klaar stonden voor de papierbak. Ik vond ze gelukkig wel terug in een andere map. Maar daardoor kreeg ik een ook een mapje foto's in handen van bewoners van dit huis. Uit de tijd dat Woonstichting De Key ons atrium zo prachtig had opgeknapt en een feestje gaf. En van de koffieochtenden die hier in het atrium plaatsvonden, en die ik runde met één van de Russische buurvrouwen, dezelfde waarvan ik nu droomde dat ze kromp en kronkelde en op sterven lag. Foto's van mijn oude buurman Jules en mijn vroegere buurvrouw Jetje. En met al die mensen die hier in dit huis gestorven zijn sinds ik hier woon en waarin ik zoveel herinneringen heb. Dat gaf diep van binnen een naar gevoel, alsof ik zelf een beetje kromp en kronkelde... Want de sfeer in huis is onomkeerbaar veranderd. We zijn vreemden voor elkaar geworden en gaan nog amper met elkaar om, spreken elkaar af en toe als we elkaar tegenkomen. In die tijd woonden hier ook 'andersoortige' mensen. Niet beter of slechter, maar anders met een andere geschiedenis en andere verlangens voor dit huis.
Nu is de rust in mij wel weergekeerd. En wordt het tijd de dag af te sluiten. Wat ik dan ook bij deze doe.

verslag van een halve week

2011-08-12T15:04:00.000-07:00

Afgelopen zondag was het een klein feestje. Ik had vrienden uit Rotterdam op bezoek. Die komen niet zo erg vaak, want ze moeten allebei werken. En de een werkt ver van huis, de ander met onregelmatige diensten. Maar zondag hebben we dus een goede tijd gehad samen. Eerst uitgebreid koffie gedronken in het 1e klas restaurant... en veel later bij mij thuis verder gekletst, terwijl M. lekker aan de computer zat om o.a. de gelegenheid te herstellen om te reageren op mijn blogjes.
We hebben natuurlijk bij Moeders' gegeten en de dag was eigenlijk om voor we er erg in hadden.
Maandag was uiteraard Bettydag. We hebben, merkte Betty op, die dag geen enkel verschil van mening gehad, geen discussie, waren het eindelijk eens akelig eens met elkaar...;-). Ach, kan gebeuren hè ;-) Misschien was ik nog een beetje moe van de dag ervoor...
Dinsdag zou J. komen, maar hij moest het een paar dagen uitstellen. Dat gaf mij de gelegenheid mijn normale boodschappen te halen, want de volgende dag zou ik naar dochterlief gaan... en ik wilde nog een lekker broodje voor haar bakken voor bij de moeders' soep die ik zou meebrengen.
Dus weer met een vol karretje op weg... en dat was gelukkig welkom. Maar ze is nog niet de oude en was al na een paar uurtjes te moe. Dus toen ben ik maar weer naar huis gegaan.
Donderdag kwam J. dus wel, en we hebben gezellig een paar uurtjes doorgebracht in het Joods Historisch Museum, altijd goed voor genieten van de mooie tijdelijke en blijvende tentoonstellingen. Koffie met een bolusje (Joods gebakje) en even in de museumwinkel rondgelopen en een en ander gekocht. We waren allebei jarig geweest en ik kreeg een grote fles Berenburg en J. dus, als verrassing, wat hij zelf gekocht had daar en wat ik had uitgezocht voor hem. In het café op het Waterlooplein hebben we nog even een koffie/thee genomen en een broodje gegeten. Ik heb mezelf op een cholesterolbom, ofwel een broodje halfom getrakteerd. Zo vaak doe ik dat niet en van die ene keer een ons pekelvlees en een ons gelardeerde lever op een broodje met roomboter zal ik toch niet meteen dichtgeslibde aderen krijgen hoop ik.... ;-)
Daarna heb ik J. weer op de tram gezet....
En toen was het weer vandaag. Vrijdag dus. En ben ik gaan doen wat ik me vorige week al had voorgenomen. Maar eerst medicijnen ophalen bij de apotheek. Gelukkig kon ik meteen weer de tram terug nemen en ben ik naar de Oost gevaren. Ofwel, de tram naar Oost genomen, overgestapt op een andere tram en de 1e Oosterparkstraat weer eens een bezoek gebracht. Ik vind het daar gezellig winkelen trouwens. Etos had een en ander dat ik nodig had, maar niet datgene waar ik voor kwam. Dat was een echte zelfstandige drogisterij, waar men mij kent. Het is de enige plaats waar ik alles kan vinden wat ik nodig heb. Men heet me steeds warm welkom, ze hebben tijd voor een praatje en goede raad... anders dan bij een keten-drogist. Ik ga er altijd met een goed gevoel weer weg, en dat al 12 jaar. ;-) Na bij de Turkse winkel verderop nog fruit te hebben gekocht, genoeg voor het weekend, ben ik met zware rugzak en linnen tas aan de hand weer teruggegaan naar de tram. Eigenlijk wilde ik nog een half kippetje van het spit meenemen, maar de fut om dat eindje nog te lopen had ik echt niet meer. Blij dat ik thuis was. Mijn benen zijn zo zwaar dan, vreemd hé. '-)

Thuis knipperde het antwoordapparaat.... er wachtten wat telefoontjes op me. Moe, maar blij met die telefoontjes kon ik na de andijvie met rosbief lekker wegzakken voor de tv.
Zal ik eens iets bekennen? Ik ben heel blij met mijn (oude) vrienden. En de meesten zijn al vrienden van jaren her. Met M. en B. die hier zondag waren, ben ik al, even denken, ik geloof... meer dan dertig jaar bevriend. Met P. die eergisteren die uitgebreide brief kreeg, ook al zoiets. Oude liefde roest niet.... en ook al zie je elkaar niet vaak meer... en schiet zelfs het telefoneren en het schrijven er nog weleens bij in, met echte vrienden neem je de draad weer op alsof je ze gisteren het laatst gezien hebt. Dat is geen praatje, maar ervaring. Oude vriendinnen (hebben we vaker dan eens per half jaar contact?) van vroeger zijn nog steeds vriendinnen... Dat is echt een goed gevoel. Soms voelt een oud mens zich best eenzaam, de wereld wordt kleiner, je actieradius ook... maar de telefoon, het mobieltje, de computer.... het gevoel dat je je hand maar zelf hoeft uit te steken. Je weet dat de persoon aan de andere kant dezelfde drempel heeft, maar als je die drempel overstapt is het goed. Ook de computer houdt vriendschappen in stand, vaak aangevuld met telefoontjes. Facebook of twitter of linkedin zie ik allemaal niet zo zitten. Kost me ook teveel tijd die ik liever anders besteed. Geef mij maar mijn e-mailvrienden, mijn mailgroepjes en mijn weblog. Dat is voldoende.
We zijn weer bij... geloof ik.

Brief aan een vriend.

2011-08-11T02:34:00.000-07:00

Een vriend vroeg me het volgende: ‘wat een anti-semiet is weet ik, zei hij, maar wat is een Semiet dan?’ Hij kende het begrip en het woord niet… Uitgaande van zijn eerlijke bedoelingen heb ik hem een serieus antwoord gegeven:
Om mee te beginnen:vriendin Betty gaf als terecht commentaar:
'Ik dacht dat het woord Semitisch tegenwoordig alleen nog geldt als taalaanduiding [[Semitische talen; Arabisch, Hebreews, Aramees geloof dat de Egyptische taal weer een klasse apart is]
de rassentheoriiën zijn pas ontstaan in de 19e eeuw en hebben hun tijd wel gehad [mogen we hopen].
Maar verder:
‘Als je een Bijbel had zou je het zelf kunnen lezen in Genesis, maar die heb je niet, dus laat ik je zo uitgebreid mogelijk antwoorden:
Noach, jawel, de man van de Ark, had drie zonen, Sem, Cham en Jafeth.
Uit Sem zijn alle Semieten voortgekomen, dus Joden, Arabieren en meer volkeren.
Cham heeft volgens de bijbelse verhalen zijn vader bespot toen hij naakt en dronken was.... en werd zo niet vervloekt dan toch wel het minst gezegend. Uit hem zouden de donkere en zwarte mensen zijn voortgekomen.
En Jafeth? Ja, de rest van de mensheid natuurlijk.
In de tijd van Abraham vele eeuwen later, (die toen in het land Ur woonde), bestonden er nog geen Joden. Wel Semieten... dat waren ze daar allemaal. Abraham trok zuidwaarts, richting wat nu Israel is en sloeg daar zijn tenten op. Enfin, na veel avonturen settelde hij, zijn vrouw en zijn kudden zich daar, en toen wilden hij en zijn vrouw Sarah een kind maar dat lukte maar niet, ze kwam al op leeftijd ook. Toen kwamen er drie mannen op bezoek (ik vertel het verhaal heel kort) en die vertelden Abraham dat Sara het volgende jaar om deze tijd een zoon zou hebben. Ze geloofde het niet en moest erom lachen. Omdat het ook niet meteen lukte stelde ze Abraham voor een kind te maken bij haar dienstmeisje Hagar. Hagar werd bevrucht op de schoot van Sara, vraag me niet om een levendig ooggetuigeverslag...;-), maar negen maanden later baarde ze een zoon, ook weer op Sara's schoot. Zodat ze het haar eigen kind kon noemen. Zo ging dat toen weleens..
Die zoon werd Ismaël genoemd. Korte tijd daarna werd Sara toch zwanger en haar zoon werd Izaak genoemd. Ismaël en Hagar voelden zich de meerderen van Sara en Izaak, omdat Ismaël eerder geboren was. En er waren daardoor veel spanningen en ruzies in dat gezin. Toen wilde Sara dat Hagar en haar zoon gedood zouden worden maar Abraham joeg ze de woestijn in. Waar ze bijna van dorst omkwamen. Maar ze zijn toch veilig in een ander bewoond gebied terechtgekomen. Toen Ismaël volwassen werd trouwde hij natuurlijk. En uit Ismaël zijn dus volgens alle overleveringen de Islamieten voortgekomen. Behalve dat beide volkeren dus Semieten zijn, zijn het ook broedervolken.
Izaak kreeg Jacob en Ezau . Ezau was de oudste, een beetje een primitieveling, de jager, van beiden. Er werd gezegd dat de Filistijnen uit hem voortkwamen, de Palestijnen van nu.
Zijn broer Jacob was de slimste van de twee. Na heel veel avonturen en omzwervingen en vele jaren wachten kreeg hij uiteindelijk twaalf zonen en twee dochters... en dat was het begin van het Joodse Volk. Want Jacob werd gezegend en mocht zich Israel gaan noemen.... toen nog een persoonsnaam dus. De namen van de zonen komen terug in de namen van de Joodse stammen.
Dit is volgens de overleveringen en de Bijbel (het boek Genesis) de oorsprong van het woord en begrip Semiet.
Dit is dus, heel simpel en misschien niet helemaal volgens de geschiedenis, de oorsprong van de Semieten.

Om nu met je ‘vraagstelling’ te beginnen: Semitisme is een voorkeur of voorliefde voor alles wat Joods (en/of Arabisch) is, het feitelijk stellen van semitisme boven niet-semitisme, de rest van de wereld dus. Zo simpel is dat.
Maar jij worstelt met het begrip antisemitisme, en waarom dat al eeuwen oud is. Kan ik veel antwoorden op geven.
Onder anti-semitisme verstaan we de eeuwenoude haat tegen het Joodse volk en dat is en blijft tragisch genoeg een smet op de ziel van de mensheid en een vloek voor de mensheid.
Want vergis je niet. Welk ander volk heeft als voorwaarde voor haar voortbestaan levenslange studie en geestelijke vooruitgang als levenseis? Naast het al eeuwen onderhouden van de oude wetten en de oude cultuur? Om die zo in ere te houden en door voorbeeldig voorbeeld door te geven aan de volgende generaties.

Er zijn om mee te beginnen vijf Joden die onze hele wereld een ander aanzien hebben gegeven; Je kunt er niet omheen of je er in gelooft of niet….of ze hebben bestaan of niet. Je mag ze beschouwen als urban legends… maar ze hebben stuk voor stuk onze leefwereld en onze kijk daarop veranderd. De manier waarop we naar die wereld kijken.

Mozes, die de basis heeft gelegd voor de wetgeving die nog steeds geldt.

Jezus die de wereld als opdracht geleerd heeft onze naasten lief te hebben en geen kwaad met kwaad te vergelden.

Marx, die een nieuwe invulling heeft gegeven aan het maatschappelijk en economisch denken.

Freud, die onze ideeën over het menszijn en de menselijke drijfveren totaal heeft veranderd.

En Einstein die de relativiteitstheorie heeft uitgevonden.

Het is een bekende spreuk in de Engelssprekende wereld:

Five Jews who changed the way we see the World:

Moses: “Law is everything.”

Jesus: “Love is everything.”

Marx: “Money is everything.”

Freud: “Sex is everything.”

Einstein: “Everything is relative.”

Ik heb het maar even voor je omgezet in gewone mensentaal….;-)))))
Feit is dat er Joodse scholen zijn waar je je hele leven kunt studeren, zonder ooit uitgeleerd te zijn…Jeshiva’s …. Het heeft de grootste geleerden van de wereld voortgebracht. Of ze nou ‘vroom’ waren of ongelovig…. Het willen studeren zit Joden in de genen… sinds vele, vele generaties. Ook op muzikaal gebied. Ook op andere gebieden, zoals economisch gebied.
Ken je dit als gegeven in welke andere cultuur dan ook?

De Tibetaanse misschien…. Ook van oudsher een volk van studenten. Waar jongens op lagere schoolleeftijd het klooster ingingen om te leren en op volwassen leeftijd de opdracht kregen anderen te onderwijzen. Vergelijk het maar met de Rooms Katholieke kostscholen, maar dan alleen tot de wettelijke schooltijd voorbij was. Daarna kon je blijven studeren voor priester, en geloften afleggen om nooit te trouwen enzo…. Nee, nu is dat in Tibet niet meer, daarom is het volk wier geestelijke ontwikkeling we zo bewonderden, maar dat nu bij China lijkt te horen… dat Tibet wordt nu door de Chinezen als een achterlijk volk beschouwd. Anders dan veel Tibetanen in Dharamsala. Die proberen de oude waarden vast te houden.

Zoals de Oost-Europese Joden die in getto’s werden opgesloten ook niet meer konden of mochten leren en studeren en dan denk ik niet aan hier in het Westen tijdens de oorlog…. Die werden ook vervolgd, ook opgesloten in getto’s, konden toen ook niet studeren in die tijd en werden min of meer als de armsten beschouwd van de hen vijandig gezinde maatschappij, bij tijd en wijle vervolgd in progroms en in de oorlog bijna uitgeroeid dank zij de Nazies en hun helpers.
De Roma leven nog altijd zo. Worden ook nog steeds overal verjaagd.
Maar zij hadden dan ook tot voor heel kort niet eens een geschreven taal. Er zijn nu gelukkig veel Roma en Sinti (zigeuners is een scheldwoord) die wel de kans hebben gekregen om te leren en te studeren. (vooral veel advocaten, heb ik me laten vertellen ;-)) ) Maar als volk worden ze nog steeds met de nek aangekeken. Als volk hebben ze nog steeds culturele waarden die niet dezelfde waarden van de andere volken zijn. Niet de waarden van de Joods-Christelijke cultuur. Al zijn vele Roma en Sinti gelovige Christenen.

Maar waarom bestaat dan het antisemitisme? Joodse mensen doen de wereld toch geen kwaad?
Wel…. In de oudheid was het jaloezie op hun ‘ uitverkoren’ zijn, hun rijkdom, hun tempels… En werden ze nogal eens als geheel volk weggevoerd om als slaven degenen te dienen die hen hadden overwonnen. Vaak waren ze dan wel belangrijk aan de hoven. Lees daar het bijbelboek Esther maar eens op na. Komt geen God in te pas, gewoon een spannend verhaal over die Joodse koningin, echtgenote van de overwinnaar koning Ashasverus. En oom Mordechai van Esther….

Het studeren zit nou eenmaal in de genen.
Ik vermoed zelf dat antisemitisme ook voortkomt uit angst voor de vaak bovengemiddelde intelligentie van Joden. En ze zitten overal…. En overal in. Ja toch? Net als Hollanders trouwens. En Chinezen en ……..
In plaats van dat men bewondering heeft voor de studielust, de opvoeding van de kinderen, de strengheid waarmee orthodoxe Joden zich aan de oude wetten wil houden…. Voor ook de vele acteurs en musici (leren, uit het hoofd leren), de vele geleerden (idem dito)…. Het zit nou eenmaal in de genen….
Maar inderdaad, juist en ook de kwaden onder de Joden vallen op, vanwege de uitzonderlijkheid van hun verkeerde daden…
Vanuit die angst wordt er zoveel kwaad gesproken over het Joodse volk, ic. Israel…Het antisemitisme heeft een dankbaar onderwerp gevonden in de politiek van Israel waarmee ‘ men’ het niet eens is. Er worden complottentheorieën verzonnen en antisemitische toespraken gehouden en antisemitische boeken geschreven…
Allemaal angst omdat niet-Joden de Joden diep in hun hart als superieur vrezen? Daarom wordt dat miniem kleine landje Israel, dat op de wereldkaart amper te zien is, met een vergrootglas bezien. Niet vanwege dat nog kleinere volkje dat zich Palestijnen noemt. Als het daar echt om ging hadden de rijke Arabische landen (de andere Semieten dus) zich allang bemoeid met dat hele geval. Maar dat doen ze niet. Vraag je maar af waarom niet, als je het niet gelooft.
Nee….alleen maar vanwege Israel. Vanwege antisemieten die in onze tijd deze politiek van Israel, maar ook als ‘excuus’ aanvoeren dat de Joden Jezus vermoord zouden hebben, zo’n 2000 jaar geleden, van lang voor de Islam bestond dus. Afgezien van het feit dat dit feitelijk onmogelijk is (geweest) is nu zelfs door de Paus toegegeven dat dit niet kan kloppen. ;-), en dus niet waar kan zijn.

Heb ik een beetje duidelijk kunnen maken wat Semieten – Antisemieten inhoudt?
En inderdaad, ik ben ook Joodse. Niet gelovig Joods, maar van moeders’ kant van Joodse bloede. Dan wordt men aan Joodse kant ook als Joods beschouwd.
Zoals jij jezelf beschouwt als zoon van het landje waar de blanke top der duinen schittert in de zonnegloed. ;-)) En ook daar behoor ik toe, want mijn vader was zo’n zoon van Holland… ;-) En ook daar zou ik trots op willen zijn.
Zoals een halve Spaanse trots zou zijn op haar Spaanse bloed en temperament, inderdaad.
Maar in de eerste plaats ben ik een mens. En ik hoop dat men zegt, als mijn tijd gekomen is, dat ik een Mensch was. Een goed mens.

Mixed feelings

2011-08-04T16:11:00.000-07:00

Dankbaar maar ook somber.

Er zijn dagen die onvergetelijk worden. De dag dat mijn dochter werd geopereerd, dat alles naar verwachting en goed ging en dat ze al zo snel weer het ziekenhuis verlaten kon. Natuurlijk, het gold als een dagopname... en dat het een nachtje langer duurde hoorde ik pas de volgende ochtend van haar zelf toen ze wachtte om door een goede vriend opgehaald te worden voor een paar verwendagen bij haar goede vriendin. Hmmm, fluitje van een cent, maar ondertussen...
Hier in mijn eigen huisje wachtte ik op berichten, paniekerig (maar dat mocht ik niet laten blijken), als een echte Jiddische Mamma... Ik kan het niet ontkennen, dat ben ik dus wel. Zoals ik later aan een goede vriend schreef: stel je voor dat ze niet meer wakker zou worden, stel je voor dat ze bij die operatie iets ernstigs zouden vinden, kanker of zo... stel je voor dat..... enfin, duizend verschrikkelijke scenario's natuurlijk... Gelukkig allemaal voor niets.

Ondertussen ging ook het dagelijks leven verder en raakte ik verzeild in een nare situatie door een vies artikel in een gratis advertentieblaadje in België. Een smerige antisemitische column. Maar blijkbaar is antisemitisme in België niet strafbaar... Het equivalent van onze CIDI gaf tenminste de raad om rond de tafel te gaan zitten en uit te praten met de redactie van dat advertentieblaadje Ik ben Erica... een ander ben ik niet. En ik kon het niet laten om dat, het heet echt zo, Zwinkrantje (Zwijnekrantje) aan te schrijven en de gewraakte column naar ons eigen CIDI te sturen.

Vanavond heb ik eindelijk rustig tv kunnen kijken. Oprah, Dustin Hoffman in goede interviews....
Maar daarna kwam in het nieuws de volgende shock.
De verschrikkelijke beelden van de dreigende honger in Afrika. De vervuiling van Nigeria... De terugval van Zuid Afrika.
Upcoming lost continent. Het continent waar de eerste mensen vandaan kwamen is het eerste continent dat nu verloren continent heet...
Dan komen ook de beelden terug van de godsgruwelijke rijkdom van Dubai, Saoedi Arabië, Bahrein. Die landen die met die rijkdom niets beters weten te doen dan de hoogste torens te laten bouwen door de familie Bin Laden, of luxe eilanden met luxe hotels...
Ik ben geen Moslim. Maar ik weet: het is weer Ramadanmaand deze augustus. Ook en juist voor strenge Moslimlanden als Saoedi Arabië. Eén van de voornaamste voorschriften en doelen van de Ramadan is om de eigen rijkdom met armen te delen. Waarom doen die landen helemaal niets aan die hongersnood... Ze kunnen met al hun rijkdommen zelfs maken dat daar nooit meer hongersnood hoeft te zijn. Ze kunnen Nigeria weer schoonmaken. Ze kunnen in Somalië de piraterij tot staan brengen die veroorzaakt wordt door de grote armoede daar.
Maar wat doen die landen, de allerrijkste landen van de wereld? Ze bouwen torens en ze bouwen luxe eilanden midden in zee. Ze kopen half Engeland op. Ze weten zich geen raad met hun rijkdom en verspillen het op een manier die smeekt om aan de kaak gesteld te worden. Verspillen het geld dat verdiend wordt met de rijkdom van de aarde zelf, de olie. Die olie die in Nigeria voor zoveel ellende zorgt.
Wat en wie is op deze wereld nog van echt goede wil? Niet de mensen die het voor het zeggen hebben. Die onze Aarde kunnen maken en breken.
Op misschien een enkele uitzondering na... Ik heb nog steeds vertrouwen in, bij voorbeeld, President Barack Obama. Ook al heeft hij niet alles kunnen waarmaken waar hij zich sterk voor gemaakt heeft. De crisis in Amerika (en vooral degenen die daarover de touwtjes in handen houden), heeft ook zijn dromen over een betere wereld voor Amerikanen vernietigd.
Diezelfde crisis daar zal ons in Europa ook bereiken... En heeft ons al gedeeltelijk bereikt.
Dan blijven alleen die paar godsgruwelijk rijke landen over.... die niets beters weten te doen met al hun geld dan hoge torens te bouwen en eilanden in zee. En de rest van de wereld te laten stikken.....
Ik weet dat ik een oud en weerloos mens ben. Het enige wapen dat ik heb is mijn woord. En gelukkig leef ik in een democratisch land waar het vrije woord nog toegestaan is.

Heden, verleden tijd en voltooid verleden tijd.

2011-08-02T00:39:00.000-07:00

Nu de drukte van deze week een beetje voorbij is en het laatste blogje, nouja, het verhaal van Margot, in erica's dagboek er alweer een poosje staat begint de stilte in mij een beetje terug te keren.
Er staan nog dagen te wachten van spanningen en die wil ik met liefde en kracht tegemoetgaan.
Dochterlief gaat een paar moeilijke dagen tegemoet en zelf is zij sterk daarin, zegt ze. Dus dat moet ik ook zijn. Wil ik ook zijn. Hopelijk gaat het snel voorbij.
Maar ondanks de slechte maand juli zal ik blij zijn als het september is en alles goed blijkt te zijn gegaan. Mijn dochter is me zo lief... en ik gun haar alle geluk van de wereld.... maar ja, ze is de dochter van een vader en een moeder die ook zelf het geluk niet hebben uitgevonden, niet met en niet zonder elkaar.... om het maar zachtjes te zeggen. Dochter en ik hoeven niet te mopperen over onze relatie tot elkaar, dat is op onze leeftijd al bijzonder. Laten we er maar het beste van hopen.

Dezer dagen komt het verleden met kracht terug. En dat kun je willen ontkennen en dat doe ik dan ook met evenveel kracht, maar je verliest het altijd van je herinneringen.
Ik kreeg het boek van Wim Egger vanmiddag weer onder ogen: 'Surinaamse rug, Joodse buik'...geheten. Daarin beschrijft hij om te beginnen zijn ervaring als hij zeven jaar is en de Nederlandse politie in januari 1943 zijn ouderlijk huis binnenvalt en zijn familie oppakt.....
Hij is van een Surinaamse vader, maar van een Joodse moeder. En ze komen midden in de vooroorlogse recessie naar Nederland...Zijn moeder komt terug uit de oorlog, maar is geestelijk en lichamelijk nooit meer de oude geworden. Dat Wim Egger zich de dingen van zijn zevende jaar en daarvoor herinnert is een 'wonder', vind ik. Dit trauma... als zijn familie wordt weggevoerd.... Ikzelf heb die herinnering aan die tijd niet. Weggestopt, Voorgoed weggestopt. Zelfs mijn psychiater uit de tijd dat ik daarmee bezig was weigerde me te helpen die herinneringen bewust te laten worden. Te veel, te gevaarlijk. Dat ik weer in dit boek begon was niet goed. Er kwam weer zoveel onbestemde en onbekende angst en boosheid boven dat ik het maar weer snel heb weggelegd. Wie kan mij wat vertellen...?!

Dezer dagen ook de herinnering aan andere jaren.... want mijn verjaardag is nu voorbij. Ik heb het dit jaar niet gevierd en zal het ook niet meer vieren. Te vermoeiend geworden voor me. Te zwaar. Het speelt natuurlijk ook wel mee dat mijn buurman er niet meer is, maar dat is niet de oorzaak, die is echt dat het vieren van het feestje te zwaar is geworden. Bovendien is de sfeer in het atrium voorgoed veranderd sinds buurman er niet meer is en er een nieuw buur is gekomen die het atrium 'mooi' wil hebben maar de maatschappelijke functie van 100 jaar of langer, niet inziet. De geschiedenis niet kent of wil kennen. Terwijl die overal op internet te vinden is.
Andere jaren was het atrium vol en gezellig op die dag. De hele familie zat er en buren kwamen, als ze dat zagen, aanschuiven. De tafels en stoelen stonden ervoor in grote kringen. Alle schalen met lekkers en fruit, de glazen met sapjes, Lekkere hapjes..... En wie wilde aanschuiven deed dat. Mijn buurman ontbrak nooit. Ik zie hem nog met zijn stok en later met zijn rollator aankomen, hondje naast hem....... Het waren fijne dagen, die verjaardagen. Maar het gaat niet meer. Bovendien zijn er weer een hoop stoelen 'verdwenen'....
Maar gelukkig werd ik niet vergeten. Talloze felicitatiemails, veel kaarten.... dvd's, een etensbon om met dochterlief, als alles achter de rug is, gezellig bij 'Moeders', het Chinese restaurant dus, te gaan eten... En niet te vergeten een schattig houten beeldje van een uil...... ik ben dol op uilen en dat wist de vriendin die afgelopen week op bezoek was.
Ik had het ergens in mijn blogjes over het cynische wereldbeeld dat ontstaat in deze tijd. Dat SF.-boek waarin mensen in een veel te volle en verarmde wereld leefden en op hun 65ste jaar een felicitatie kregen van de regering maar tevens een oproepkaart om zich te melden bij een fabriek om vernietigd te worden, tot zegen van het algeheel... Kunstmest en zo, want de aarde was heel erg verarmd. Dat was h et boek.
Maar de film die ervan gemaakt is was nog enger. En die film kreeg ik van een goede vriend, (evenals de volledige Canon van Amsterdam, heel bijzonder) In de film werd....... nee, laat ik het niet verklappen, kijk zelf maar uit of je Soylent Green ergens te pakken kunt krijgen. Als twee mensen hem in bezit hebben zal hij nog best ergens te koop of te downloaden zijn. Dochter en ik hebben hem zondag bekeken. Hij is gemaakt in 1973, ongemeen spannend, maar wat trager dan tegenwoordig de beelden gemaakt worden. Dat laatste is goed voor een oud mens. Dan kan ik het tenminste bijhouden. ;-)

De afgelopen week was verder ook een drukke week. Met heel veel visite. En met veel actie en discussie. Dan ga ik naar mijn rust verlangen.... Want ik ben ook graag alleen. En ik merk dat mijn emoties tegenwoordig soms met me op de loop gaan. Discussie is altijd goed geweest om de geest te scherpen, je te brengen op diepere lagen van de zaken waarover je discussieerde. Maar soms blijven de zaken op de stoep liggen, gaan niet dieper, maar worden groter, als een olievlek. Dit keer ging het over de zorg in verzorgings- en verpleeghuizen die zo schandalig achteruitgaat. En als er dan iemand komt met het verwijt dat ik de rapporten niet gelezen heb.... dan ga ik dus ook de rapporten lezen en blijken de zaken nog erger te zijn dan je eerst aannam. Vervuiling, onveiligheid, slechte of geen verzorging van oude, zieke en/of demente mensen, verzorgenden die (nog steeds) liever in de koffiekamer zitten dan voor de oude mensen te zorgen dan ze bijv. op tijd naar het toilet kunnen...... liever de luier 's avonds onder veel gemopper verschonen dan de mensen hun waardigheid laten behouden.... Gisteren weer een bericht in de krant van verzorgenden die de ouderen bestelen....Dat is nooit veranderd dus. Mijn lieve stiefmoeder werd 25 jaar geleden al in h aar vuile luier gelaten en haar sieraden en zelfs haar bril met gouden montuur raakte (binnen haar kamer die ze met twee andere liggende patiënten moest delen) 'kwijt'... en werden nooit teruggevonden. Maar haar plaatsje is ook verdwenen... het oude verpleeghuis De Amstelhof is tegenwoordig de beroemde Hermitage. Zie je, nou ben ik toch weer boos en emotioneel geworden. ;-((
En zo gaan herinneringen soms met je op de loop.... En ga je er mateloos tegenop zien om zo respectabel oud te moeten worden dat je opgenomen zou moeten worden en geen respect meer krijgt van degenen die je dan moeten verzorgen en die vaak en heel graag vergeten dat zij de volgende
te verzorgen ouden zullen zijn. Dat geldt dus van hoog (directies) tot laag.

Maar oud worden heeft momenteel ook wel goede kanten. Er ' moet' niet zoveel meer. Jij zelf 'moet' niet zoveel meer. Gisteren was het bijv. 'Betty-dag' en Betty heeft me dus lang gezelschap gehouden en tevens mijn huisje voor me schoongemaakt. En de onvergelijkelijke sysop Freek heeft me een nieuw volumedingetje ;-) (ik weet niet hoe het heet) gegeven en het aangelegd. Het oude reageerde niet goed meer en kon ook niet afgezet worden. Als ik dat helemaal op 0 zetten bleef het hoorbaar en het was eigenlijk niet goed meer te sturen ook. Maar nu weer perfect. En het lawaai dat de ventilatoren blijven maken zal hij ook nog wegkrijgen. Zeker weten.
Je hoeft je ook niet meer groot te houden. Mag een pijntje hebben, mag gaan liggen als je moe bent. Mag je deur sluiten en je eigen gang gaan als je agenda leeg is.
Ja, in deze tijd, die nog van mijzelf is, is het leven wel goed. Ik weet niet wie ik daarvoor dankbaar moet zijn, maar ik ben het wel. Dat mijn lijf, ondanks opkomende klachten en klachtjes, blijft functioneren en dat mijn geest nog steeds meedoet...

Meneer Pomeroy (Gordon Sheppard)

2011-07-27T15:20:00.000-07:00

Als je oud wordt vallen er steeds meer mensen om je heen weg.
En kort geleden stierf een ooit heel dierbare vriend. We hadden elkaar een beetje uit het oog verloren. Ook al omdat hij een heel druk leven had, Hij noemde me 'zijn zusje' en ik hem ' mijn broertje'. Maar hoe lang geleden was dat??
Een goede vriendin, Margot P., vertelde bij zijn uitvaart dit verhaal. En ik ben er trots op dat ik het mag gebruiken voor mijn blogje.

Meneer Pomeroy (Gordon Sheppard)

Nog niet zo lang geleden leefde er, ergens op onze wereld, een man die meneer Pomeroy heette. Sommige mensen vonden meneer Pomeroy een beetje eigenaardig, maar dat vond hijzelf helemaal niet. Onder zijn hoge hoed droeg hij bijvoorbeeld een prisma ( “Om als ik zin heb, kleuren te zien”, vertelde hij iedereen die ernaar vroeg.) Hij droeg een paarse bril om zijn dromen te zien; een grote groene das om als tafellaken te gebruiken en, als het nodig was, een paar witte handschoenen om zijn problemen te hanteren.
Meneer Pomeroy woonde al heel lang in de stad, maar op een gegeven moment besloot hij zijn dagen te eindigen met een nieuw leven, waarin hij veel zou reizen. Hij pakte zijn boeltje en verliet de stad om alle wegen van de wereld te bewandelen. Hij had een vlieger om de lucht te plagen, een hangmat voor zijn boeken, een kleed om te bidden en te picknicken en een cello om zich in slaap te spelen.
Hij kreeg nieuwe en trouwe vrienden – de natuur, dieren en kinderen – die hem eten gaven, en, wanneer hij daar behoefte aan had, onderdak en gezelschap. Hij voelde zich heel gelukkig.
Maar op een herfstdag, toen de bladeren harder begonnen te worden, voelde meneer Pomeroy aan zijn botten en ademhaling dat hij spoedig zou sterven. Dit verontrustte hem. Hij had zoveel aan zijn nieuwe vrienden te danken gehad. Hoe kon hij hen voor zijn dood nog op de een of andere manier bedanken?
Met een ernstig gezicht deed meneer Pomeroy zijn witte handschoenen aan en dagenlang liep hij piekerend heen en weer…
Tot hij op een middag op een idee kwam: als hij stierf zou hij zichzelf en zijn bezittingen aan de natuur, de dieren en de kinderen geven. Hij wist dat stervende mensen vaak een testament maken. Dus nam hij wat papier en schreef heel zorgvuldig zijn laatste wil.
Daarna voelde hij zich een stuk beter. Hij hoefde geen besluiten meer te nemen: zijn testament vertelde hem wel wat hij doen moest.
Maar meneer Pomeroy had niet veel tijd om zich beter te gaan voelen: volgens zijn testament moest hij al gauw sterven, terwijl de herfstkleuren nog in hem leefden en voor de winter begon alles bedekten. Met het testament in zijn hand ging hij op zoek naar een geschikte plaats om te sterven. En ’s avonds, nadat hij uren gezocht had, vond hij een heel mooi plekje naast een vijver, tussen een weiland en een woud.
En de volgende dag begon meneer Pomeroy zich weg te geven. Om te beginnen gaf hij zijn knoopsgat aan de bloemen die zijn knoopsgat altijd opgefleurd hadden. Hij pakte zijn prisma, keek er nog één keer door en gaf het aan de regenboog, zodat de regenboog terug naar de zon kon. Toen er een hert aankwam dat door jagers achtervolgd werd, zette hij zijn hoed op het hertengewei, zodat het hert uit de verte op een jager leek. “Als de jagers denken dat je bij hen hoort, zijn ze vast niet zo vlug met schieten”fluisterde hij.
Zo bleef meneer Pomeroy dagenlang weggeven. Hij gaf zijn kleed aan een ziek stuk gras, dat voor de winter nodig toegedekt moest worden. Hij gaf zijn vlieger aan de lucht die hem al jarenlang had proberen af te pakken. En aan twee oude bomen – die zoveel van elkaar hielden dat ze één wilden worden – gaf hij zijn hangmat. Aan de vijver gaf hij zijn schaduw – als bescherming tegen de winterse kou en als beschutting voor de vissen in de zomer.
Meneer Pomeroy bleef zichzelf weggeven tot hij naakt was. Alleen zijn cello had hij gehouden. Die gaf hij nu aan de nacht, zodat de cello bij het ochtendgloren de nacht in slaap kon spelen.
Nu ging meneer Pomeroy zijn lichaam weggeven. Hij deed het snel, want het begon koud te worden – net als hijzelf.
Er kwam een beer langs die zijn voorpoten zo bezeerd had dat hij niet meer goed kon lopen. Meneer Pomeroy gaf hem meteen zijn armen. De beer omhelsde hem dankbaar en liep door.
De schelpen op het strand kregen zijn oren.
Vlugger en vlugger – want hij was erg zwak – gaf meneer Pomeroy de rest van zichzelf weg. Met een schreeuw van vreugde gaf hij zijn stem aan de wind, die zoveel van zijn woorden in het verleden onverstaanbaar had gemaakt. Aan de donder gaf hij de stervende, onregelmatige klop van zijn mannenhart. En aan de vogels gaf hij zijn hart, want hij had altijd al willen vliegen.
Meneer Pomeroy had nu nog maar één ding weg te geven: zijn dromen en die waren voor de kinderen.
Hierna was meneer Pomeroy niet meer dan een geest van zijn vroegere zelf. Hij dacht ‘Ik heb nooit gedacht dat sterven zo zou zijn. Zo kan ik als gelukkig mens sterven!
En toen, met een diepe zucht die door de wind overal heen gevoerd werd, ging meneer Pomeroy dood.
Maar eigenlijk is meneer Pomeroy nooit gestorven. Tot op deze dag leeft hij overal verder waar iets van hem is achtergebleven. De wind spreekt nog steeds met zijn stem (een beetje heser nog). De bloemen zijn trots op zijn knoopsgat en geven het aan elkaar door. Het hert dat ontkwam draagt alle seizoenen zijn hoed. Op warme dagen liggen de vissen in zijn schaduw. De schelpen op het strand luisteren naar de geheimen van de zee.
De twee oude bomen zijn gelukkig verenigd door zijn hangmat. De donder rolt verder met zijn hartenklop. De cello speelt nog steeds de nacht in slaap.
En de kinderen, vol van zijn dromen, kijken dikwijls naar zijn vlieger die, met zijn herinnering, door de lucht zeilt. Iedereen denkt aan hem en praat over hem. Want meneer Pomeroy leeft verder…..in wat hij van zichzelf heeft weggegeven

Is het voor ons niet precies hetzelfde?
Hoe we voortleven na de dood, is iets wat kinderen en volwassenen bezighoudt. In dit verhaal wordt benadrukt dat het belangrijk is, alle fijne ervaringen die we met iemand die gestorven is hebben gehad, in onze herinnering te bewaren. Dan zal zo iemand werkelijk voortleven door wat hij voor ons tijdens zijn leven is geweest.
Philip leeft verder. Allemaal bewaren wij een stukje van hem.

Ik blijf twijfelen.

2011-07-20T14:19:00.000-07:00

Hier in Amsterdam hoost het vanmiddag van de regen. Geen druppels, maar harde stralen water. Een reuzendouche. Ik hoop dat de planten het houden.
In elk geval, de tafel die de nieuwe buurvrouw buiten heeft neergezet en waar ze nu ook een aantal potjes en ander aardewerk heeft neergezet, houdt het ook niet bepaald droog en ik denk dat die potjes ook vollopen. Echte Ikea-schoonheid. ;-) ... Ik denk dat mijn buurvrouw daarvan houdt, want in het atrium is daar ook een en ander van neergezet. Al is het atrium daar, ook historisch gezien, niet voor bedoeld. Maar misschien dat mijn boekenkastje, waar iedereen toegang toe heeft en mag meenemen wat hij/zij wil, daartoe inspireert...
Mijn Russische buurvrouw zit nog steeds in de troep. En heeft, in het achterste deel van het atrium, veel meubels en aanverwante dingen moeten zetten, omdat ze nog steeds met de vloeren bezig is. Het arme mens. Ze ziet er slecht uit en kan amper eten van de narigheid. . En ze was al bepaald niet dik. Ze gaat er krom van lopen en krijgt er nu ook rugpijn van. Wat een narigheid allemaal. Ik help als dat kan, maar kan niet zoveel voor haar doen.

Gisteren was dochterlief jarig. We hebben het niet gevierd als verjaardag maar zijn samen bij Moeders' gaan eten. In het Chinees restaurant hier in de buurt. Zo lief, we werden omhelsd toen we binnenkwamen en dochter kreeg een fles wijn voor haar verjaardag. Op dit moment staat de 2e portie babi pangang warm te worden in de koekenpan, want we krijgen altijd zoveel dat ik het restant als doggybag meeneem naar huis. Ik weet dat ze het anders moet weggooien en daar is het te lekker voor.
We hebben daarna nog thuis wat nagepraat maar waren allebei toch errug moe. Tenslotte had mijn lieve dochter de hele dag gewoon gewerkt.

Vandaag was er een goede vriend uit de kop van Noord Holland op bezoek, die komt zo eens per twee weken hier lunchen. Altijd gezellig... We hebben na de lunch een dvd-tje gekeken... een oudje van Benny Hill... ;-)

Wat de hongersnood betreft heb ik nog steeds mijn twijfels. Ik hoor een ander verhaal: Een vroegere vluchtelinge uit Eritrea vertelde aan een vriendin van me: Ethiopië, zo vertelde zij, heeft veel water, maar verkopen het aan Egypte en laten hun eigen mensen omkomen. Eritrea heeft te weinig water, maar het land wordt goed geregeerd, ze hebben daar een goede president. In de regentijd wordt het water opgevangen in bassins en in Eritrea is geen honger.
Ik moet, vertelde die vriendin, nog altijd denken aan 1985, toen er een grote hongersnood was in Ethiopië. Er was toen een inzamelingsactie. Ik heb toen ook met gulle hand gegeven. (Ikzelf dus ook) Ze hadden daar niets te eten, maar de sperzieboontjes die wij hier kochten, kwamen uit Ethiopië en het voedsel wat daarheen gestuurd werd, lag te rotten in de haven. Die voormalige vluchtelinge vertelde dat zij dit zelf heeft meegemaakt, het was nog voor de burgeroorlog, dat zij niets te eten hadden en de rijke mensen het geld inpikten wat geschonken werd. 'Je moest het een beetje vergelijken met de verzorgingshuizen hier. Misschien een raar voorbeeld. Elk verzorgingshuis in Nederland krijgt hetzelfde budget. Het ligt aan de leiding, wat ze er mee doen. Zo komt het dat het ene verzorgingshuis beter is dan het andere' .
Staatssecretaris voor de Vluchtelingen Ben Knapen gaf als commentaar dat ' er een soort van crisis dreigt' , en de getuigen vertellen dat de vluchtelingen die de kampen bereiken, te eten hebben en verzorgd worden, maar onderweg zo moeten lijden en kunnen sterven van de honger, maar eenmaal in de kampen zelf lijkt het wel te gaan, al zijn die overvol.
Er is in ons land, denk ik, en daar niet alleen, weinig vertrouwen. Ook in de politieke kanten van de zaak en ook dat de verschrikking echt zo groot is. En meer een oproep voor de potten van de hulpverlenende organisaties is. Maar daar heb ik al eens over geschreven.
Een andere goede vriendin heeft haar twijfels weten te overwinnen en wel een bedrag op giro 555 gestort. Ze is verder dan ik... Al is bij haar de twijfel nog heel groot.

Inmiddels is de lucht een beetje lichter geworden en de regen opgehouden. Mijn straatje is wel weer schoon, letterlijk gesproken.... De bami zit er in...
Ik heb in elk geval zelf genoeg te eten, in tegenstelling tot die mensen in Afrika... Die twijfel.... die aarzelingen... Niet omdat ik het niet wil missen, maar wel of dit het juiste doel is, de politiek erachter vermoedend... Terwijl er aan de andere kant misschien, heel misschien, werkelijk levens mee gemoeid kunnen zijn.
Zoveel twijfels... zoveel goede doelen.

Een beetje naar binnen gekeken vandaag.

2011-07-18T15:07:00.000-07:00

Er is een Amsterdammer doodgegaan....
Dit keer John Kraaijkamp. Niet dat ik de man zelf kende maar hij was gewoon heel erg goed in elk ander opzicht. En wist mensen aan het lachen te krijgen en te ontroeren. Gelukkig dat we nog tv en films hebben.

Bijna een jaar geleden ging een andere echte Amsterdammer dood. Mijn buurman Jules. Ik draag een dun gouden armbandje en een dun gouden kettinkje met een paar kleine hangertjes. Die kreeg ik van hem. Mocht ik uitzoeken uit een schaaltje met fijne gouden sieraadjes en het armbandje deed hij zelf om mijn pols. Het was nog van zijn overleden vrouw geweest. Net als het kettinkje en de hangertjes. Ik heb ze nooit meer afgedaan.
Ja, dat was, voor mij, een Mensch om te missen. Het huis is anders zonder hem. Er is geen samenhang meer en veel van de mensen kennen elkaar niet eens of 'hebben niets met elkaar'.Hij was een soort schakel tussen alle mensen. Daar hing hij dan in zijn vensterbank met het bakje voor zijn hondje in een soort plantenbak. Dan zette hij zijn hondje daarin en kletste zelf met iedereen die langsliep, of juist voor een praatje daar bleef staan. De hele gracht kende hem en zijn hondje. Hij woonde dan ook aan de gracht. Voor zijn opvolgster is die rol niet weggelegd. Ten eerste woont ze hier niet al een halve mensenleeftijd en ten tweede is ze er de vrouw niet voor. En ik kan hem ook niet opvolgen, want ik woon in het achterhuis. Niet aan de gracht. Aanloop genoeg hoor, via die achterkant. Maar niet van de grachtenbewoners.
Een vriend en vaderfiguur, tot hij zelf nagelopen en bemoederd moest worden. Maar dat heeft maar heel kort geduurd.

Ja, sommige mensen blijf je missen. Natuurlijk zijn de verhoudingen binnen het huis goed met de mensen die elkaar al zoveel jaren kennen. Maar de mensen die hier nog niet zo lang wonen blijven vreemden. Dat is jammer. Maar ik heb de kracht en de energie niet meer om daar nog een keer verandering in te brengen.
Nu, na een jaar, wordt hij nog steeds gemist.

Hoe kom ik daar nou weer op? Door de foto’s die ik tegenkwam die door grachtenbewoners van hem genomen zijn terwijl hij in de vensterbank hangt te praten, hondje voor hem. Door de foto's van de gezellige koffie-uurtjes hier in het atrium die ik mocht organiseren. Zijn voorbij... Veel mensen die op de koffie-uurtjes kwamen, leven niet meer.
Ze zijn verdwenen en in hun appartementje wonen nu andere mensen. En sommigen van hen ken ik niet eens. Hoewel het gebouw toch niet zo groot is... Al die foto’s zitten nog in de computer en die kwam ik vanavond tegen.
De buurman naast me, ook in het atrium, bij voorbeeld. Die woont hier ook al heel wat jaartjes. Maar ik heb hem nooit leren kennen. Hij gaat zijn eigen weg en heeft met niemand anders contact. En zo zijn hier meer mensen. De meesten op leeftijd, die hun rust verdiend hebben en hun eigen gang willen gaan. Het is een huis voor 55+-ers.

En ach, zo langzamerhand vind ik het wel goed zo. Al zijn mijn eigen contacten met de meesten die hier al langer wonen, gewoon goed. De mensen aan de gracht zie ik amper of niet meer, omdat er geen Jules is waarvoor de mensen blijven staan om een praatje te maken. Waar hij me vaak bij riep. Ik loop nog wel elke morgen naar de voorkant van het huis, naar mijn brievenbus... net als alle afgelopen jaren kijk ik dan even om de hoek.... maar er is geen buurman meer die me roept.

Vandaag was best een goede dag trouwens. De onvergelijkelijke sysop Freek was er. De decoder van de tv was uitgevallen waardoor ik geen digitale tv kon kijken. En wat de computer betreft had ik tegen de avond het gevoel dat de computer uit elkaar kon knallen omdat de ventilator... of misschien de processor zoveel lawaai maakte. Het was dus de processor. Hij was weer een paar uurtjes bezig en ik ben vreselijk dankbaar met hem.
Betty was er vandaag en het huisje is weer pico bello... ook iets om dankbaar voor te zijn.
Een van de buren is na weken terug, ik maakte me al ongerust omdat het langer duurde dan verwacht was. Ik had voor de post gezorgd dus die kwam hij vanmiddag halen.
Gelukkig ook weer gezond terug.
De buurvrouw die overstroming heeft gehad een paar weken geleden kwam hulp zoeken, want het herstel schiet niet erg op. Ik heb contact gezocht met de woningbouw en hoop dat daar morgen een positief antwoord op komt.

En verder is er vandaag helemaal niets te vertellen.
Over 10 minuten is mijn lieve dochter jarig en zal ik haar bellen. Maar ik denk dat ze al slaapt. Want net als ik wil ze haar verjaardag niet vieren maar gaan we morgen alleen voor ons beider verjaardag uit eten, als ze van haar werk komt.
Hartelijk gefeliciteerd lieverd en ik wens je nog vele jaren in gezondheid en geluk toe. Je sliep inderdaad al.

If your heart is bitter, sugar in your mouth will not help."

2011-07-14T16:05:00.000-07:00

Een uitdrukking die ik vanavond geleerd heb.

Terwijl ik mijn toetje van stukjes meloen met vanille soyapudding zit te smikkelen (ik kan die combinatie van harte aanbevelen), staat de televisie aan. En hoor ik de reclame op de achtergrond van mijn smulpartij....
‘Slim idee van C 1000!! Als je een volle kaart met 30 spaarzegels bijeengespaard hebt - en dat betekent dat je voor 300 euro boodschappen hebt gedaan - kun je met je volle Total-Happy-Fuel-Card ' gratis' voor 10 euro tanken. Ik moest even echt goed nadenken.. Voor elke 10 euro aan boodschappen krijg je één zegel cadeau. Je moet 30 zegels op een kaart geplakt hebben, dus voor 300 euro boodschappen gehaald hebben, om dan die kaart in te leveren om (alleen maar) bij Total voor 10 euro gratis te kunnen tanken.' Maar hoeveel te tanken?
De euro95-benzine kost. 1.1729 cent per liter bij Total.* Dus voor 10 euro heb je dan 11,729, zeg 11,5 liter (euro 95 benzine) bijeengespaard. Tel uit je winst......1,7 liter extra.
Ik raak er helemaal van in de war... Klopt dat nou? Je doet voor 300 euro boodschappen, krijgt voor elke 10 euro één zegel, met 30 zegels kun je 1,7 liter benzine extra tanken... Want die 30 gratis zegels heb je dik betaald bij je boodschappen... En dat wordt dan juichend in de reclame gebracht. Nouja, pakke wat je pakke ken He....
Ik weet niet of mijn berekening klopt, maar dat hoor ik dan wel...
Mijn berekening kwam van http://www.unitedconsumers.com/tanken/informatie/brandstof-prijzen.html
* op internet opgezocht.

Wat ik vreemd vind, maar wel betaald heb, is de rekening die het CAK me tot nu aan eigen bijdragen 13,60 euro per maand liet betalen. Per 1 juli blijkt dat bedrag bijna 100% verhoogd te zijn naar 23,35 euro per maand. Nou kan ik wel gaan bellen, maar gezien de vroegere ervaringen..... ;-( Ik hoop maar dat iemand anders het me kan uitleggen, want mijn inkomen is echt niet hoger geworden dit jaar. Het bedrag zelf is niet zo hoog... maar de verhoging is niet te begrijpen.

Twee duistere kille dagen, met regen en harde windvlagen.... oktoberdagen in juli. Hoezo klimaatverandering en opwarming van de aarde? Ik heb weer een warm vest aan en de verwarming staat op 22,5 graden. De gordijnen waaien als er een windvlaag opsteekt en de nieuwe tafel van de buurvrouw is doornat.. dit is zelfs voor hardhout niet zo best, heb ik aan mijn eigen tuinbankje gezien. Morgen misschien een zonniger dag? En daarna weer dagen met oktoberstemming en lichten aan.

Gisteren was voor mij een slaapdag. De weersomslag, de veranderingen in luchtdruk.... het zijn zaken die mijn energievoorraad, die toch al niet zo groot is, laten wegsijpelen.
Als ik ooit dood ga zal het vast tijdens een heel lage of juist een heel hoge luchtdruk zijn. ;-) In elk geval, de slaap overdag was lang en diep..... en ook vannacht heb ik prima geslapen. Wat me allemaal vandaag weer ten goede kwam natuurlijk. Want vandaag was het lijf weer wat gewend aan het weer en had ik weer energie om een en ander te doen. Maar buiten ben ik weer niet geweest. Ach, dan kan ik ook geen geld uitgeven... ;-)
If your heart is bitter, sugar in your mouth will not help."
Een uitdrukking die ik vanavond geleerd heb.

In de Nieuwsbrief die ik vanavond ontving van de Chassidisch-Joodse Gemeenschap in New York stond een vreselijk verhaal van een Joods jochie van 10 jaar. Een foto... Een ernstig smal snuitje met bril en aan weerszijden de slaaplokken zichtbaar die Joodse jongetjes hebben, de zijlokken die niet geknipt of gesneden worden.
Het kind was ontvoerd en door de moordenaar in stukken gesneden die hij op verschillende plekken had bewaard. Een gruwelijk verhaal, waar de moordenaar volledig bekentenis over aflegde.... maar waarbij hij, typisch voor dit soort mensen, het kind zelf min of meer de schuld gaf omdat hij hem, onschuldig als een kind, het eerst aansprak. Hij vroeg de weg.
Dat bleek een vrijbrief te zijn om het kind eerst te ontvoeren en de volgende ochtend.........
Alle onderdelen van het lijfje, eenmaal bij elkaar gevoegd, werden de volgende dag begraven in het bijzijn van de gehele joodse wijk. Ontroerd, maar intens verdrietig om weer de moord op een kind realiseer ik me de uitspraak: wie een mens vermoordt, vermoordt een wereld. Wat had dit onschuldige kind nog kunnen betekenen in deze wereld, hoe had hij tot vreugde van ouders en leraren groter kunnen worden en tot heil van zijn wereld kunnen zijn. Vrouw en kinderen kunnen krijgen die hij ook weer tot goede medemensen had kunnen opvoeden die hadden kunnen studeren tot heil.........
Alles is weggenomen door de wellust en moordlust van één man, die alleen rekening hield met zijn eigen ingebeelde belangen.
In andere proporties en onverdraaglijk groot is de ramp in Afrika. ik kan daar niet eens mijn gedachten op concentreren. Ook om andere redenen. Dit komt voor het grote publiek een beetje uit de lucht vallen. Hoe maak je mensen week genoeg om genoeg te geven.... hoe bombardeer je hen met beelden die hen omver zullen moeten blazen, zodat er betaald en betaald en betaald gaat worden..... Al die onnoemelijke aantallen kinderen van wie even trieste verhalen verteld zouden kunnen worden als van dat ene jongetje, maar dan in 100.000-voud... Onvoorstelbaar.
Maar even onvoorstelbaar BLIJFT de ondoorzichtigheid van de besteding van de gelden.
Zolang de vergaderende directeuren van de goededoelenfirma's dure wijn drinken tijdens de vergaderingen, en in dure handgemaakte pakken met dure hemden en stropdassen lopen , stappen in dure auto's..............Zolang gezegd wordt dat gekwalificeerde krachten navenant betaald moeten worden, ook als ze zich geven voorzulke doelen, zal men terughoudend blijven met het geven van hulp. Dit heb ik al vaker geschreven realiseer ik me. Maar ik heb nu eenmaal geen invloed.

Zodra de openheid van Artsen zonder Grenzen en van Stichting Warchild geëvenaard worden zal ik weer vertrouwen krijgen. Maar als van elke euro die gedoneerd wordt maar 3 of voormijn part 30 centen of zo op de geëigende plek terechtkomt.... Begrijp me goed, ik zeg niet dat dat zo is, maar de openheid is er nog steeds niet Daar moet eerst wat aan veranderen, anders houd ik mijn hart vast.

Zou het aan de weersomslag liggen?

2011-07-12T15:19:00.000-07:00

Er staan ons een paar 'mooie' dagen te wachten. Regen en kou... Dus haal de wat warmere kleding maar weer te voorschijn.
Momenteel regent het flink, maar dat hadden we wel nodig. Het is alleen de vraag hoeveel er nog bijkomt. De leidingen in het atrium zingen al van alle regen en ik moet er niet aan denken dat hier binnen weer een overstroming komt. Gelukkig heeft mijn verleden jaar overleden buurman Jules gezorgd dat er een afvoerputje in het midden zit waar overtollig water heen kan.
Maar mijn tuintje gedijt er goed bij. Ik heb nog niet zo gek veel hoeven sproeien, veel van de planten en de bakken kon met de gieter of met dompelen afgewerkt worden. Nu krijgen ze weer eens een flinke sloot regenwater.
Het is alweer een aantal jaren geleden dat mijn tuintje werd afgesloten met een hekje. Er waren toen wat vervelende mannen die het nodig vonden om of voor de tuindeuren te gaan staan of zelfs zomaar naar binnen te lopen als die deuren open stonden. De woonstichting heeft er toen een hekje met een deurtje neergezet om mijn privacy te waarborgen met een fysieke afscheiding. Alleen, dat hielp niet... dat deurtje kon open... Sindsdien zit, als ik geen bezoek verwacht, of niet hoef te sproeien, dat hekje op slot. Mijn eigen vrije doorgang is natuurlijk niet gestremd daardoor. Dat recht is onaangetast. Alleen, ik heb als enige van het gebouw een privégebiedje met een tuintje. Daar probeer ik iedereen van te laten meegenieten door de beplanting met vooral geurende planten. Zelfs het atrium is een openbare ruimte van alle bewoners.
Mijn nieuwe buurvrouw had dat niet meteen door. Die zette een tafel voor mijn hekje, waardoor ik er niet meer in- of uitkon. En ook mijn visite niet, die graag achterom komt. Ik had die tafel dus al moeten verzetten om mijn poortje door te kunnen...Tja... Gelukkig heeft ze het gisteren zelf veranderd.
Vandaag was dochterlief even een bakkie komen doen en daarna zijn we samen richting Dappermarkt gegaan. Zij moest verder... ik ben dus eerder uitgestapt en ben de markt opgegaan. Maar eigenlijk heb ik niets gekocht. Alleen wat bandjes om de roos op te binden. En ik heb me vreselijk bezondigd vandaag. Heb bij Febo een patatje genomen, zonder mayo, maar wel met een koude chocomel erbij. Was te moe om verder te kunnen. Mijn voeten en benen zijn van mijn leeftijd, vooral mijn voeten worden sneller moe. De rest van mij is nog aardig vief, moet ik zeggen. Maar als mijn voeten en benen niet meer zo willen als ikzelf zal ik me toch moeten gaan aanpassen. In elk geval moest ik, thuisgekomen, echt een tijd gaan liggen.
Vanavond was er paniek. Er zit een ingebouwde hittebeveiliging in mijn computer, zegt de supersysop. Dus als hij door wat voor reden te warm wordt slaat hij af. Dat had ik nog nooit meegemaakt... Vanavond dus voor het eerst een hartstikke dode computer, zelfs de losse schijf had geen lichtje. En het 'kastje' van upc knipperde ook niet. Stekker derin en deruit en alles gecontroleerd. .... Omdat upc vanavond ook storingen in de tv-ontvangst had was er een kleine hoop dat het bij de profider zat... maar het duurde te lang en de paniek sloeg toch een beetje toe. Dus de onvergelijkelijke sysop gebeld.... die me vertelde dat het moest komen door de hittebeveiliging.
Zul je net zien.... precies als die kiespijn weg is als je bij de tandarts plaatsneemt, sloeg op dat moment de computer weer aan. Brandden alle lichtjes en knippertjes weer, alsof er niets aan de hand was geweest. Zou je het ding niet? Als die niet zo onmisbaar was zou je hem wat, ja....
Nu brandt het bureaulampje weer dat licht geeft op het toetsenbord. En poes heeft zich weer geïnstalleerd onder de warmte ervan. Haar lievelingsplekje. Dat is elke avond een klein gevecht, want ik heb dan niet de ruimte om met mijn muis te manoeuvreren. Dus moet ik haar steeds wegduwen, waarop ze heel rustig reageert, moet ik zeggen. Een rimpeling in de vacht van haar ruggetje is alles. Poes Pika is gelukkig. Lekker naast me en lekker onder de warme lamp.
Heel zachtjes ben ik bezig oud papier te controleren en zo nodig te verscheuren en te verwijderen. Vandaag toch weer een prullenbak vol...
Elke dag een naadje is een hemdsmouw in het jaar. Heel langzaam gaat het maar het vordert wel.
Het is trouwens een oud spreekwoord. En ik realiseer me dat jongeren het niet eens meer begrijpen. Vroeger droegen de mannen en vrouwen, vooral op het land, gebreide hemden, borstrokken geheten. Die hadden wel of geen mouwen.... en onderbroeken werden ook vaak gebreid, met pijpen, lang of kort. Later werden de hemden en broeken vaak van wollen tricot of van de stof waarvan nu de dikkere t-shirts worden gemaakt. De huisvrouwen van toen hadden naast hun drukke bezigheden dus ook nog die hemden te breien... al was het maar met een 'naadje' per dag. ;-)

Dat doet me denken aan mijn jeugd. Door de oorlog kwam ik in een kindertehuis terecht. En jarenlang moesten we sokken breien. Voor onszelf en voor de jongens, die natuurlijk niet hoefden te breien of zo. Grijze wollen sokken voor de zondag, zwarte sajetten sokken voor door-de-weeks. Even uitleggen? Sajet was een soort breiwol, extra sterk voor die tijd. Toch was ook een dagelijkse taak het sokken stoppen. Elke dag na schooltijd. En steeds weer in de rij gaan staan om te laten zien dat je het goed deed.... Als de leidster niet tevreden was moest je het uithalen en opnieuw beginnen....Jarenlang duurde dat gedwongen breien en sokken stoppen. Oja, we moesten ook borstrokken breien. In gerstekorrelsteek. Van een soort halfwol in een gore lichtbruine kleur. Gerstekorrelsteek was één recht, één averecht, en wel zo dat er een soort korrelig effect ontstond. Wee je gebeente als je dat niet goed of genoeg deed....

Nah, de gedachten gaan hun eigen gang.... ik had het over papieren verscheuren, niet over naadjes breien....

aanvulling op 'eng onderwerp'

2011-07-08T11:47:00.000-07:00

Een goede vriend schreef nav het blogje het volgende:
Even gepauzeerd met jouw blog “Eng-onderwerp”. Je verwijst daarmee naar een SF-boek dat je hebt gelezen, maar het gaat óók over de film Soylent Green. Boventallige (lees: te oude mensen, ouder dan 65 jaar) worden vriendelijk verzocht zich te melden. Krijgen een prachtige kamer toegewezen met mooie muziek en zo. Om later verwerkt te worden tot een soort koek, die de overvolle wereld van voedsel voorziet.

Eng onderwerp?

2011-07-07T15:39:00.000-07:00

Het zomert een beetje. En we mogen, zeker in de stad, niet mopperen. Het is hier heerlijk weer, niet al te warm, af en toe onderbroken door een buitje. Dan zie je de toeristen even in paniek raken en een schuilplaats zoeken, want regenkleding of een pluutje hebben ze niet bij zich. In de winkels moet de airconditioning al op volle kracht werken. Iets dat je vooral in Vroom en Dreesman node mist. Het was er warm, benauwd, en de etensgeuren van La Place, het restaurant, bederven veel van de sfeer die Vroom en Dreesman graag wil uitstralen. Jammer. Maar daardoor zie ik er wel altijd tegenop om daar te winkelen. Ja, het was weer shoptime. Hoewel alleen voor sokjes en wat noodzakelijk ondergoed. Voor die tijd heb ik me vermaakt met een beetje shoppen in de winkel van het Joods Historisch Museum en bij Xenos. Een paar cadeautjes in voorraad voor komende verjaardagen. Bij thuiskomst weer een paar uur moeten slapen, dat wel.

Een heel ander onderwerp nu, waarover ik las en wat prompt in mijn hoofd een eigen leven ging leiden.
Misschien een onderwerp dat niet prettig aankomt. Maar wel om over na te denken, of te bediscussiëren? En niemand hoeft het met me eens te zijn...

Wij mensen worden langzaamaan te oud. Dat zeg ik niet, dat lees ik uit de commentaren van jongere mensen over de zorg voor ouderen, die te duur wordt. We genieten te lang van onze pensioenen tegenwoordig, las ik gisteren nog. We moeten daardoor ook veel langer een beroep doen op de verzorgings- en verpleegkosten. En voor degenen die een beroep kunnen doen op opname in een verpleeghuis wordt zeker het PGB, het Persoons Gebonden Budget, afgeschaft.
Niettegenstaande de voortdurende onderzoeken om ons nog ouder te laten worden, de peperdure specialisten en de operaties op mensen die feitelijk al te broos en te oud zijn... de weigering van artsen, specialisten, verpleging en paraverpleging, om zich te houden aan de wensen van patiënten die willen sterven als het leven niet meer menswaardig geleefd kan worden.
Dokters hebben een eed afgelegd, De Eed van Hippocrates die zegt en ik citeer:
'Ik zweer bij Apollo de genezer, bij Asclepius, en Panacea en neem alle goden en godinnen tot getuige, om naar mijn beste oordeel en vermogen de volgende eed te houden:
Ik zal naar mijn beste oordeel en vermogen en om bestwil mijner zieken hun een leefregel voorschrijven en nooit iemand kwaad doen'.
Nooit zal ik, om iemand te gerieven, een dodelijk middel voorschrijven of een raad geven, die, als hij wordt gevolgd, de dood tot gevolg heeft
Ik denk niet, maar eerlijk gezegd weet ik dat niet, want ik ben geen dokter....dat er nog gezworen wordt bij Apollo, bij Asclepius en Panacea en alle goden en godinnen ter getuige....
Maar ik lees wel dat sinds 2003 de Eed van het KNMG wordt afgelegd:
'Ik zweer/beloof dat ik de geneeskunst zo goed als ik kan zal uitoefenen ten dienste van mijn medemens. Ik zal zorgen voor zieken, gezondheid bevorderen en lijden verlichten.
Ik stel het belang van de patiënt voorop en eerbiedig zijn opvattingen. Ik zal aan de patiënt geen schade doen. Ik luister en zal hem goed inlichten. Ik zal geheim houden wat mij is toevertrouwd.
Ik zal de geneeskundige kennis van mijzelf en anderen bevorderen. Ik erken de grenzen van mijn mogelijkheden. Ik zal mij open en toetsbaar opstellen, en ik ken mijn verantwoordelijkheid voor de samenleving. Ik zal de beschikbaarheid en toegankelijkheid van de gezondheidszorg bevorderen.
Ik maak geen misbruik van mijn medische kennis, ook niet onder druk. Ik zal zo het beroep van arts in ere houden.'
Ik lees daar niet in dat dokters tegen de wensen van een patiënt moeten ingaan. Zeker niet als tijdens de eed gezegd wordt dat de opvattingen van de patiënt geëerbiedigd moeten worden. Ik lees daar ook niet in, zoals in de eed van Hippocrates, dat artsen geen dodelijk middel zouden mogen voorschrijven.
Mensen met een bekende wens tot euthanasie, zelfs tot actieve euthanasie, zouden dus nooit in de steek gelaten hoeven te worden.
Al is het maar om te bezuinigen op de kosten van de ouderdom.. ;-))))))))))))))))))

Jaren geleden las ik een science fictionboek over dit onderwerp. Mensen werden steeds ouder en de dan regerende lieden van jongere of middelbare leeftijd vaardigden een wet uit die mensen tot hun 65e verjaardag met rust liet.... Maar op die dag ontvingen zij een brief en een kaartje van regeringswege. Niet met een felicitatie, maar met de opdracht zich binnen een maand volgend op hun 65ste verjaardag, te melden in een instelling met een mooie naam. Een instelling die een fabriek bevatte die voor hun totale destructie zou zorgen. Waardoor hun zorgvuldig gescheiden resten nog van nut zouden zijn voor de levenden. Bijv. de huid, het lichaamsvet, de botten, alles kon gerecycled worden ten nutte van het algemeen. De overgebleven as als mest voor de landbouw... 'Bij de melding gelieve de kaart mee te nemen.' (Je mocht eens vrijwillig te vroeg gaan).
Als je je dan meldde kreeg je van een vriendelijke receptioniste een kamertje toegewezen, waar aangenaam licht, zachte muziek en plezierige tijdschriften op je wachtten.
Waarmee je, terwijl een verpleegster je 'medicijnen' toediende, en een infuus gaf, langzaam kon wegzakken in de eeuwige slaap.
(Hoe het afliep in dat boek?) Een paar mensen besloten te vluchten, maar aangezien de landsgrenzen grotendeels verdwenen waren bij de globalisering van de Aarde werd het een vlucht zonder einde... Of ze het haalden weet ik niet meer).

En nu de eerbiediging van de ouderdom toch verdwenen is, durf ik op mijn leeftijd een heel cynische opmerking hieraan toe te voegen:
Misschien iets voor de regering om de tekorten mee te lijf te gaan en bezuinigingen verder door te voeren? Ik hoor niets anders dan deze woorden, op dit moment ook weer.
Nouja, het is maar een idee hoor. We hebben in de korte tijd van deze regering al zoveel meegemaakt waarvan we niet konden dromen....
Het bovenstaande zal wel weer de nodige weerstand opwekken...;-))))

Een oude column van deze tijd.

2011-07-06T05:13:00.000-07:00

Een column uit 1997, herhaald en bewerkt in verband met het nieuwe voorstel van de PVV om allochtone mensen (welke?) tot na de derde generatie nog als allochtonen te beschouwen. Na het verbod op onverdoofde slacht ging dat in Duitsland precies zo. Op 14 november 1935 verordonneerde de Duitse Nazipartij dat Joden als Joden aangemerkt zouden moeten blijven als ze drie Joodse grootouders hadden. (de derde generatie dus)
----------

Shalom - Salaam - Salem - Goeiedag - Doei
Het is een zegen te mogen wonen in een land met een grondwet die niet toestaat dat haar bewoners door medebewoners worden gediscrimineerd om het simpele feit dat zij ànders zijn dan andere medebewoners. . . .
In 1945, na de bevrijding van Nazi-Duitsland moesten Nederlanders leren omgaan met de wetenschap dat meer dan 6.000.000 andere mensen waren vermoord om de opvatting van anderen, dat zij ànders zouden zijn dan andere mensen. Minderwaardig, Untermenschen.
Het bewustwordingsproces duurt voort tot vandaag de dag. Want nu weer worden mensen binnen de Nederlandse grenzen, geconfronteerd met medemensen die vinden dat zij ànders zijn, minderwaardig. Nog net geen Untermenschen genoemd door de eerdergenoemde Alfamensen.
Vaak omdat ze het geluk hadden dat hun ouders en grootouders van oudsher in dit land gewoond hebben.
Om het simpele feit dat zij een geloof aanhangen dat niet strookt met de opvattingen van die Alfamensen. Ik bedoel daarmee natuurlijk vooral die mensen die de mening zijn toegedaan dat zij de belangrijksten zijn en dat iedereen net zo moet geloven, denken en handelen als zij. Als zij de naam waarmee ze god aanspreken de enige juiste naam vinden om god aan te spreken. De voorschriften van hun heilige boek of boeken het enige van waarde en als enige navolgbaar achten. Als zij dieren bij voorbeeld gelijkstellen aan zichzelf, moet iedereen dieren gelijkstellen aan hen. Eh… ik bedoel natuurlijk aan mensen.
Hebben we nog steeds niet leren beseffen dat mensen anders mógen zijn, dat mensen verschillend mógen zijn in kleur en cultuur en etnische afkomst? Hebben we nu nog steeds niet geleerd om als goede buren samen te wonen in ons eigen landje met zoveel mensen met zoveel kleuren, culturen en etnische verschillen. Misschien hoeft U dit zelf niet meer te leren. hebben we al een nivo van beschaving bereikt, waarop we weten en accepteren, dat alle mensen ongelijk, maar gelijkwáárdig zijn. Misschien, heel misschien, is het niet mogelijk gebleken als goede buren met elkaar te leven.
Maar we weten als beschaafde mensen dat ieders anders zijn respect verdient. Omdat het de ander tot een even uniek medemens maakt als wij zelf willen zijn.
Diegenen die niet in staat zijn het ànders zijn van hun landgenoten te respecteren hebben misschien nog niet het peil van ontwikkeling en beschaving bereikt, waarop hen duidelijk kan worden dat zij niets méér of minder zijn dan anderen. Want dat we allemaal mensen zijn.

Een deel van de nieuwe generatie volwassenen heeft geen enkele boodschap aan de geschiedenis van de generatie die de Tweede Wereld)oorlog heeft moeten meemaken. Of geen zicht op de wereld die zoveel verschillende volkeren en stadia van ontwikkeling kent. Zoveel armoede en zoveel oorlogen. Nog steeds. Dat is gewoon een feit. Het blijft m.i. daarom nodig dat we tot in lengte van dagen blijven hameren op het aambeeld van de gelijkwaardigheid van alle mensen, ongeacht afkomst, kleur of cultuur.
Zèlfs mensen die deze gelijkwaardigheid ontkennen willen toch wel tot het mensdom gerekend worden, nietwaar?

weer weekend.

2011-07-02T14:12:00.000-07:00

Dit was voor mij weer een dag van niks. Niks doen. Niks willen. Niks kunnen bedenken wat ik zou willen ook. Ondanks alle goede voornemens en een lijst van dingen die gedaan zouden moeten worden kwam er vandaag weer eens niets uit mijn handen. Heel gespannen en slaperig tegelijk. Het zal wel een oorzaak hebben.
Er moest wel nog een wasje opgehangen en een flinke vaat weggewerkt.
Toen de klok alweer over negenen aangaf heb ik eindelijk de energie kunnen opbrengen voor de bovenstaande karweitjes.
Op de tv hoor ik de nare stem van Pieter Lakeman weer snerpen. Hij zal heus wel heel veel weten over geld en pensioenen maar toch......
Laat ik maar eventjes niet over.0 politiek schrijven.

Maar goed, de week was verder goed.
Maandag was het Bettydag natuurlijk. Dat vertelde ik al.
Laten we het weer van 28 juni niet vergeten...Het KNMI had al lang vooruit gewaarschuwd voor noodweer, dus iedereen zat daarop te wachten. Toen het eenmaal losbarstte was dat voornamelijk in Brabant en met name in Vught is het bar en boos geweest. Daar stonden de kranten vol van, zelfs het Parool schreef erover.
Een klein stukje uit de email van mijn goede vriendin M. hierover:
'Een beetje verdwaasd, zo voel ik me nadat ik vanmorgen een rondje door de tuin heb gemaakt, de straat ben ik nog maar niet op gegaan, het regent nog steeds een beetje. Het is echt heel erg geweest, gisteravond. De krant staat er bol van, veel verhalen en foto's....., het centrum van het noodweer zou boven Vught-Den Bosch-Boxtel hebben gelegen. Ik stuur je een stukje krant door......Ik ben er wonderlijk goed van af gekomen, eerlijk gezegd. De tuin zit er behoorlijk aangeslagen uit, op het gras, het terras, de oprit en tussen de struiken ligt het vol grote stukken boom, echt flink dikke takken en onnoemelijk veel afgerukt blad. Grote dennennaalden zitten tegen de ruiten en de buitendeuren vastgeplakt. Het zal nog wel even duren voordat alles is opgeruimd en het er weer wat normaal uitziet.
Op drie plaatsen in huis trof ik waterplassen aan, in de kamer beneden, op de berging en in de douche, daar heeft dus het dak gelekt. Maar geen omgevallen boom door een ruit, gelukkig. En voor zover ik het kon zien ook geen afgewaaide dakpannen.
Tot zover dit eerste berichtje.'

Het bleek later dat Vught vol lag met omgewaaide bomen en grote takken. Op auto's en daken.... De stad heeft meer geleden dan de rest van het land en daar in andere delen van het land was het ook al erg. Het duurde lang voor de temperatuur ging zakken ook.... Onweer heb ik hier alleen 's nachts gehoord, daarna koelde het wel af. Maar in Vught was dat ook vreselijk.

We hebben in elk geval nu zoveel regen gehad de afgelopen weken dat het watertekort dat dreigde, is opgeheven. En de slangenwagen hoefde niet tevoorschijn te komen voor de algemene tuin, ik kon de afgelopen dagen volstaan met de gieter door mijn eigen tuintje te gaan.

de Openbaar Vervoer staking afgelopen woensdag kreeg me eindelijk weer in de benen. Want boodschappen moesten er wel gedaan worden. Dus ben ik weer met petje en karretje de bekende weg gegaan. Jammer genoeg liet ik bij Appie een koeltasje liggen dat ik er net gekocht had. En tot nu heb ik het niet kunnen ophalen, dus daar kan naar wuiven.... Een ander zal het harder nodig gehad hebben, denk ik maar.
En donderdag kon ik weer een lijstje maken van alles waar ik achteraan moest. Eerst met de tram een halte naar de apotheek mijn medicijnen en terug naar de tram voor een boodschap in de Reguliersbreestraat, via het Rembrandsplein weer op tram 9 naar de Weyttenbachstraat en daar een halte met lijn 7 mee, om bij het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis de Eerste Oosterparkstraat in te gaan.... die gezellige winkelstraat van allerlei kleine winkels buiten het grote circuit van de winkelketens om. Daar is de enige plek waar ik grote flessen Maya kan kopen...Voor onder de douche en voor na de douche en voor aan de wastafel en...... Een echte drogist met veel ouderwetse geuren en gezellige mensen. Terug met de tram had ik geen energie meer om dat nu verloren koeltasje te gaan ophalen.
Vrijdag, gisteren dus, kwam dochterlief. Ze was er al vroeg en heeft een heleboel papierwerk voor me uitgezocht en vernietigd. Twee vuilniszakken vol oud papier en dat betreft dan nog alleen maar de hangmappenkast. Maar het is een goed begin. Ze heeft zelfs overal de privé-gegevens afgescheurd en meegenomen voor verdere vernietiging.
Natuurlijk is ze blijven eten. Rösti met biefstuk en peertjes. Er bleef zelfs nog eten over...'-)
Ja, ze is mijn b.l.e.k.d.... mijn bijzonder lieve en knappe dochter. ;-)

Toch moet er ook nog wat politiek van mijn hart....

Afgelopen woensdag stond in de krant een nieuw voorstel van de PVV rechtstreeks aan minister Piet Hein Donner.
Nu was het een voorstel ook kleinkinderen van allochtonen (?) allochtoon te laten blijven. De derde generatie dus.
Volgens PVV-Kamerlid Joram van Klaveren zou dit nodig zijn om goed inzicht te krijgen in de voortgang van de integratie van deze generatie, bijvoorbeeld in de statistieken van het CBS. Tja, je moet wel met een goede reden komen nietwaar........

Of we het willen weten of niet, de Nazi's volgden dezelfde lijn en kwamen met eenzelfde voorstel een poosje na hun verbod op kosjer slachten, nu waar het Joden en Zigeuners betrof:
Een wetsvoorstel van 14 november 1935 luidde: Wie drie Joodse grootouders had zou voortaan als Joods beschouwd worden. Of als hij/zijbehoorde tot de Joodse gemeenschap en niet van Joodse bloede zou zijn. Later werd dit nog verfijnd....
En omdat buiten de Nationaal Socialisten zelf blijkbaar niemand het gevaar doorzag ging dit met weinig tegenstand door. We weten allemaal waar het toe leidde... Ik hoef niemand iets te vertellen.

Nu zijn het dus (vooral) mensen van niet-westerse afkomst die op deze manier apart gezet worden. Nadat hier nu eerst, net zoals in Duitsland indertijd, het kosjer slachten verboden gaat worden, en er een stemming virulent aan het worden is tegen de, ook rituele, besnijdenis van mannen. Zoals niet alleen bij Joodse mannen maar ook bij Moslimmannen de normaalste zaak is en voorgeschreven door de godsdienst zelf. En waarbij een stukje voorhuid wordt weggesneden als teken van het verbond tussen god en de mensen.

Anders dan de vrouwenbesnijdenis die echt verschrikkelijk en verminkend is, een puur culturele en sexuele achtergrond heeft en inderdaad verboden moet worden.

Er zijn partijen in de Tweede Kamer die mij en anderen steeds doen denken aan die angstige jaren van voor de oorlog....... al roepen ze nog zo hard dat dat niet zou mogen.

Over niets dus.

2011-06-27T09:24:00.000-07:00

Het is een rustige, zonnige en warme maandagmiddag. Betty is net weg, mijn huisje is weer spic and span.
Ooit, heel lang geleden alweer, heb ik dat spul, spic and span dus, gebruikt en ik ben benieuwd of ook anderen het nog kennen....
Nu is het een zelfstandig, of liever een bijvoeglijk naamwoord dat alleen maar uitdrukt dat iets helemaal schoon is. Leuk toch hoe de betekenis van woorden in de loop der tijd kan veranderen. Daar komen nu toch een aantal gedachten over boven!!

Ook het atrium is door de schoonmaakdienst weer gedweild en schoongemaakt. Maar mijn buurvrouw heb ik nog steeds niet gezien of gesproken.
De brief die ik in de hal had opgehangen over de verdwenen stoeltjes en tafeltjes uit het atrium lag nu bij de buurvrouw. Ik heb hem maar weggehaald voor ze kon denken dat die voor haar bedoeld zou zijn... wat niet het geval was. De meeste stoeltjes zijn trouwens inmiddels terug.

Het is dus een warme, rustige en zonnige maandagmiddag. De buitenthermometer in de tuin geeft 31 graden aan.
Ik had nog een pakje hondendrollenzakjes liggen die van buurman Jules geweest zijn. Een nieuw pakje. En ik heb het maar bij mijn nieuwe buurvrouw in de brievenbus gedaan, want zelf heb ik geen hondje immers. Als ik met Buurman’s hondje Bonny naar buiten ging had ik altijd zakjes bij me, moest van de buurman. Het laatste jaar was hij soms te ziek om het zelf te doen en ik deed het graag. Heeft me nog een leuke foto in het Parool opgeleverd. ;-)

A.s. woensdag staakt het openbaar vervoer in de drie grote steden. Van negen uur tot drie uur in de middag, staat in de nieuwsbrief van de Amsterdamse zender AT5. De bedoeling was om een aantal uren gratis te rijden, maar dat moest afgeblazen worden. Het stakingsrecht is een mooi recht. Maar of dit soort bliksemstakingen iets zal uithalen betwijfel ik. Zoals de kranten al schreven: dit beleid toont haar harde gezicht. En ik ben bang dat als Den Haag al niet luistert naar de duizenden zieke en gehandicapte pgbers, ze zeker niet zullen luisteren naar de gvber, de retters en de htmers. Ofwel de openbaar vervoerders van Amsterdam, Rotterdam en Den Haag. De regeerders zijn, zoals beschreven, niet bang om het openbaar vervoer nog schraler en minder te maken.... uit bezuiniging ja. Want zelf blijven ze natuurlijk wel in mooie (al dan niet dienst)auto's rijden immers? Zelfs de benzine, de diesel of welke brandstof dan ook, hoeven ze niet zelf te betalen.
Wie twijfelt er nog aan dat al die bezuinigingen enorme aantallen ww-uitkeringen (alleen dat al) meer gaan opleveren?
Laat ik er maar over ophouden. Goede journalisten en analisten hebben er al genoeg over geschreven. Zucht.

Bladerend in oude wordmappen kwam ik vanmiddag ook nog wat oude columns tegen. Eén daarvan gaat over 'niets' en dat wilde ik toch nog even hier ook opschrijven.
Het is geschreven op een zondagmiddag, in mijn flat in Nieuwegein..... Dat moet in eind jaren tachtig, begin jaren negentig geweest zijn.
------
' Op een stille zondagmiddag zit ik aan mijn kleurige keukentafel in mijn wit-blauwe keuken. Dit is mijn favoriete werkplek en mijn favoriete dagdeel van de week. Niemand belt dan op of aan, niemand verstoort de serene zaligheid van het lezen van de zaterdagkranten, het maken van de aantekeningen, het af en toe even opstaan en naar het aanrecht sloffen voor weer een kop kruidenthee. In deze zeer fysieke rust denk ik na het opvouwen van de kranten aan de brief die ik naar een goede vriend wil gaan schrijven. Wat heb ik te vertellen... de ander leest de kranten ook. En een schriftelijke discussie over krantenartikelen lijkt me nou niet echt aantrekkelijk. Eh.. maar de ander kan daar ook anders over denken nietwaar... politiek interesseert genoeg mensen. Mij ook, ja... Wat ik zelf zo meemaak kan voor mijzelf heel aangrijpend zijn. Maar interesseert dat de ander ook?
Dubbedubbedubbedub…. Ik wil die brief wel schrijven, maar ik heb geen idee waarover ik dan zàl schrijven...
Ik neem een nieuwe trek aan mijn shaggie (ik rookte toen nog, voor ik mijn hartinfarct kreeg), neem een slok van mijn thee. Steek dan mijn pen weer omhoog...Nouja, misschien is het ook wel een kunst om over niets te schrijven. Over het zoemen van de koelkast. Die gelukkig vol zit. Of over de oude, blauw emaille theepot, die nog van mijn overleden zoon is geweest. Die kleur blauw, bijna kobalt-blauw past zo mooi bij al die andere blauwe dingen die ik heb.
Op zo'n zondagmiddag is het leven even licht en luchtig, een zeepbel die uiteenspat zodra plotseling de stilte verstoord zal worden door bel of telefoon. Of door gerommel met pannen en potten, straks als ik ga koken... maar nu nog even niet. Nu geniet ik nog even van de rust van mijn stille gedachten en de vloeiende beweging van mijn pen over het papier dat mijn gedachten lijkt op te zuigen.
Is het mogelijk om in de andere weekdagen ook zo'n dagdeel te creëren? Ach nee, zolang de mensheid meent van maandag tot en met vrijdag zo vlijtig en gehaast te moeten leven en lawaai te maken (zo leefde ik zelf toen ook nog) zal dat wel een onmogelijkheid blijven. Tenzij ik ergens anders een stil plekje vind en daar ditzelfde plekje kan maken (dat is heel veel jaren later dus inderdaad gelukt, nu ik hier in mijn kleine appartementje woon ;-) )
Misschien zou ik dan ook kunnen schrijven over al die dingen die nu nog ergens in mijn achterhoofd vastzitten.... Is inmiddels ook gebeurd. Wat heb ik nog te wensen? ;-)
Maar ach, zolang een mens kan dromen over onhaalbare dingen is hij/zij nog niet echt ingeslapen, immers…
In de lege luchtigheid van de zonnige zondagmiddag lees ik even terug waarover ik zojuist geschreven heb.
Over niets dus.
Een heel mooi onderwerp'.

Voortzetting van Van alles wat.

2011-06-24T15:50:00.000-07:00

Wat een blamage voor dit land… de risee van de Westerse en de Moslimwereld zijn we geworden.
Ik ontvang nieuwsbrieven uit Amerika, die sarcastisch doen over ' de dierenpartij van Holland' ..... Maar ze weten niet eens van het bestaan van de clown van de PVV, Dion Graus. Joodse mensen kijken een andere kant op en zetten het geluid af als hij zijn mond opendoet. Brrr... Ggrrr... Een man die, als je hem een vinger toesteekt, je hele arm neemt....

Door enerzijds binnen 24 uur vrijspraak te geven voor de man en zijn partij voor de onafgebroken serie xenofobische uitingen en anderzijds de keuze van onze regering de godsdienstbeleving van Moslims en Joden te knevelen door een verbod op ritueel slachten. Het tenzij….. maakt niets goed in de gevoelens van de mensen die er toch een verraad in zien aan de vrijheid van beleving van godsdienst. En het zal niets goedmaken in de praktijk…. Want Moslims willen, zeker voor het Offerfeest, een Halal geslacht dier op tafel en vlees kunnen weggeven aan familie en armere mensen, zoals dat voor hen ook al sinds honderden jaren gewoon is. Een soort kerstcadeautjes, maar dan anders…
In de beginjaren toen Turken en Marokkanen hier nog niet zo heel langen woonden, deden ze die Halalslacht ook zelf. Het was een goede zaak dat daarvoor in slachterijen mogelijkheden werden gegeven.
Want het is nou niet echt hygiënisch en voor de dieren soms vreselijk wat er in de badkamers en op de balkons gebeurde in die jaren.
En juist dat is door deze regering weer in de hand gewerkt met het verbod op ritueel slachten, tenzij…
Voor Joodse mensen is het een regelrechte ramp. Terwijl juist de Joodse rituele slacht minder narigheid voor dieren betekent dan de pin door de kop. En het vlees veel hygiënischer helemaal kan uitbloeden. Maar dat telt allemaal totaal niet voor de dierenpartij. Ik las dat er in het Tweede Kamer gebouw ook geen muizen meer gedood mogen worden. En dat er stevig tekeer is gegaan over het jaarlijkse bbq-feestje van de Tweede Kamerleden. Nou hoeft dat laatste van mij ook niet echt, maar de motivatie en de intonatie van de dames van de dierenpartij was wel even anders.

Ik houd er over op. Ik had veel werk gestoken in deze onderwerpen, ook naar de Tweede Kamer toe. Het heeft me allemaal heel veel energie en zenuwen gekost en het heeft niets uitgehaald. Mijn vertrouwen in de politiek, dat toch al op een laag pitje stond, is nu wel even helemaal verdwenen... het hoekie om, zeg maar.
Dit land is niet veilig meer voor elke inwoner. En zelfs dat niet. Je moet sterk en gezond zijn, een goede baan hebben en minstens zo blijven tot je 67 jaar bent. Anders ben je nog niet gelukkig...
Het klinkt allemaal heel negatief. Maar zo voel ik me dezer dagen. Ja, dank u, ik hoop ook dat dit nachtmerrieachtige gevoel gauw voorbij is.
Laat ik maar proberen over te gaan tot de dingen van de afgelopen dagen.

In elk geval heb ik die dagen heel veel gelopen.... elke dag geprobeerd de zwaarte in mijn hoofd te laten zakken naar mijn voeten. Aan de dikke enkels te zien lukte dat aardig. De kapper heeft er weer een net koppie opgezet en de bloemenmarkt heeft vandaag weer niets te bieden gehad voor mijn tuintje. Maar met dit weer heeft het eigenlijk niets extra's aan planten nodig. Alles groeit en bloeit en kleurt en geurt... Dat is meegenomen bij dit wispelturige weer. Elk nadeel heeft zijn voordeel, zoals Johan Kruijff zo mooi heeft gezegd. Veel regen en zon en niet te lage temperaturen.... De vlinderstruik en de hortensia's staan er prachtig bij, nog even en de floxen gaan bloeien en geuren. Nee, daarover heb ik niets te klagen.

Deze week zijn Betty en ik naar het concert ter nagedachtenis van de overleden dirigent Yakov Kreizberg geweest. Veel te jong was hij. Jammerlijk, publiek en musici waren heel erg op hem gesteld. Maar de dirigent Haenchen, die dit concert dirigeerde deed het prachtig. We hebben genoten. Ik houd van Mahler en van Dvorak.... maar het pianoconcert van Schumann werd heel mooi gespeeld door Martin Helmchen.

Verder is de onvergelijkelijke sysop weer geweest voor het uploaden van dingen en de narigheid teniet doen van het blijven hangen van uitgaande mails. Die werden wel verzonden, maar kwamen niet in de verzonden map terecht, bleven hangen in de uitmap. Sysop heeft er uren aan gewerkt, een groepsgenoot heeft zijn zoon, ook een sysop, ingeschakeld....niets hielp. Tot ik aan de raad van mijn eigen onvergelijkelijke sysop dacht en mijn eigen 'verzonden' map maar eens ging schonen. Alles wat ik wilde bewaren in andere mapjes onderbrengen en de rest wegdoen.. En jawel hoor.... het euvel is verleden tijd. Hoera.... Alles komt weer op zijn plek terecht.

Ach, eigenlijk heb ik weinig fut om te schrijven...maar je moet het een beetje bijhouden hé.

Ik heb een nieuwe buurvrouw. Ze heeft twee hondjes, dat hoor ik in het voorbijgaan, maar ik heb ze nog niet gezien. Wel leuk, mijn buurman die verleden jaar gestorven is dus, had immers ook een hondje... Ik hoop dat ze zich gauw op haar gemak voelt hier. Je wordt met rust gelaten maar iedereen gaat vriendelijk met elkaar om. En als je hulp nodig hebt hoef je er maar om te vragen. Zoals verleden week weer gebleken is toen mijn Russische buurvrouw die overstroming had. En later toen de schadeformulieren moesten worden ingevuld.

De zaterdag na de vrijdag die was...

2011-06-18T15:49:00.000-07:00

Zaterdagavond...
En op de tv bijna uitsluitend lawaai... 'muziek' voor de jongeren. Soms ‘bewegen' ze zelfs op de maat van het lawaai. Op praktisch elke zender... als er geen sportverslaggever op een andere zender zit te praten tenminste.
Ik heb al eens eerder mijn grote bewondering uitgesproken voor de sportievelingen die vanuit hun luie stoel uren kunnen kijken naar sport.... en commentaar leveren. Zulke mensen leven toch maar gezond nietwaar.... vaak met een flesje in de knuisten om hun spierkracht op peil te houden. Je ziet het na verloop van tijd aan de buikspieren die de zwellende buik moedig op zijn plaats houden.

Ik ben nog steeds onrustig en moe. Heel moe. Een laatste poging gedaan om mijn eigen partij op redelijke gedachten te brengen, maar ik denk niet dat ze dat aandurft. Het is gemakkelijker met de massa mee te zwemmen... Ondanks alle tegenstand en bewijzen die in een andere richting gaan maar worden genegeerd. Ook door de kranten. Alleen het AD wist er iets over te plaatsen. .
Het heeft dan ook tot een uur of drie geduurd voor ik kans zag en de energie had om naar buiten te gaan. En ontdekte toen voor het eerst dat er tafeltjes en stoelen uit het atrium verdwenen waren.
Jaren geleden dronken de bewoners hier elke twee weken samen koffie, en ik vond het heerlijk om gastvrouw te zijn daarbij. Een van de Russische buren hielp me daarbij. Maar omdat een enkeling geen zin had om iets meer van die ochtenden te maken, behalve koffie drinken en kletsen met elkaar, kon ik niets beginnen of forceren en verliepen die koffie-ochtenden. Tot het niet meer de moeite loonde en de mensen langzaamaan wegbleven. Wat ik heel jammer vond, want de Woningcorporatie had het atrium helemaal opgeknapt en tafeltjes en stoeltjes beschikbaar gesteld, die nu een zielig leven leidden, opgestapeld in een nis van het atrium, wachtend op betere tijden. Of noodzakelijke bijeenkomsten. Maar ineens stonden er nog maar drie tafeltjes en vijf stoeltjes....
Ik heb een boze brief naar de bewoners moeten schrijven en de woningbouw ingelicht.... en tot mijn verrassing waren er vanavond een paar stoelen teruggezet. Nog niet alles.... dus er zijn nog bewoners die ze in huis hebben gezet in de veronderstelling... ja, welke veronderstelling eigenlijk? In elk geval is het niet hun eigendom....
Ik had het er echt moeilijk mee, hartkloppingen en boosheid... en die beide dingen lagen al een paar dagen op de loer vanwege de politieke zaken. Dat is een rotgevoel dat ik al heel lang niet gekend heb, rustig als mijn leven hier normaliter verloopt. Maar nu was ik echt bang dat mijn hart eronder zou lijden. Tenslotte ben ik hartpatiënt.

Enfin, na een wasje gedraaid te hebben en gehangen ben ik toch even naar mijn Turkse Super geweest..... super met een Halal-slagerij. ;-)) Jawel. Als het aan vrouwtje Thieme ligt moet deze meer dan prima slagerij, altijd druk, altijd gezellig.... ook sluiten. Ik maak me weer kwaad... Het Hannoverse onderzoek en rapport wordt uit politiek oogpunt genegeerd..... Laat ik maar ophouden.
Ik heb mijn tassen volgestouwd met goed vlees dus, met veel fruit en ook wat groente... en ben nog even over de Dappermarkt gelopen. Het zal wel aan mij liggen, maar het is hier toch heel wat plezieriger winkelen dan op de Albert Cuypmarkt. Thuisgekomen lekker een bakje hom en kuit (jawel, daar wel te koop) en een komkommertje met een grote tomaat gegeten, en weggespoeld met Ayran, die heerlijke Turkse, hartige yoghurtdrank. Maar aan uitrusten kwam ik niet toe... tot mijn plezier is een van de buren terug uit Wenen en kwam even langs. Even bijpraten. Wenen is, als mijn moederstad, nog steeds een geliefd oord, ondanks alle politieke verdriet dat er achter zit. En ja, de buurman is ook aardig. ;-)

Het is weer kindertjesbedtijd... en tijd om de laatste 7 pillen te nemen.......
Dit was dus de zaterdag na de vrijdag die was.....

Van alles wat...

2011-06-16T15:21:00.000-07:00

De afgelopen dagen heb ik expres mijn 'dagboek' niet bijgehouden. Ik had geschreven over veel politiek gevoelige zaken en ook de partijen in de Tweede Kamer daarover aangeschreven en verwezen naar mijn blogje voor mijn mening over dingen. Of het ze veel kan schelen is een andere kwestie...;-)))) maar ik vond het nodig.
Dan moet ik even wachten met verder gaan tot er geen inspraak meer mogelijk is. En dat is vandaag.
De afgelopen dagen waren wat hectisch en niet alleen op landelijk en politiek gebied. De z.g. 'Arabische lente' baart me ook zorgen.
Nou ben ik de tijd van 'baren' al een half mensenleven voorbij ;-), maar zorgen blijven komen en gaan hè.
De Golanhoogte in Syrië werd weer genoemd.... Syrië wil die nog steeds terug. En er zijn mensen die vinden dat Israel dat dan maar moet geven.
Maar ik herinnerde me een reis die ik jaren geleden, in 1994, gemaakt heb naar Israel, waar ik onder meer verbleef in wat toen nog een kibbutz was, maar nu een hotel is.
Lavie.. prachtig gelegen aan de voet van de Golanhoogte. Letterlijk. Ik schreef toen in mijn verslag:
'Als je hier zelf bent en zo dicht tegen de Golan dat je de soldaten op de hoogte boven je kunt zien, kun je dat goed begrijpen. Wie garandeert de veiligheid van deze kibbutz, die al vanaf 1949 bestaat? Vanaf de dichtstbijzijnde berg (héél dichtbij, direct aan de achterkant van het hoofdgebouw) kan de gehele kibbutz vernietigd en uitgemoord worden. En half Israel bereikt worden.'
Wat we weten is dat heel Israel vandaaruit bereikt zou kunnen worden. Dus begrijpen doe ik de standpunten van Israel prima.

Enfin, die Arabische lente wordt, zoals we weten, steeds wreder en harder.
Het is helemaal zo'n harde tijd. Ook in ons eigen land zien we nu het harde en onverbiddelijke gezicht van deze regering. Laat ik er maar niet op ingaan. Er zit veel pijn in me over dit regeringsbeleid. En dat betreft niet alléén te bezuinigingen. De pensioenen, de zorg, het openbaar vervoer, de kunsten.... het leven gaat schraal en armoedig worden. Zeker voor de komende generatie. Terwijl ik me maar blijf afvragen of dit nou echt nodig is, lijken onze bestuurders er steeds meer plezier in te krijgen en inventiever te worden in het vinden van weer nieuwe mogelijkheden tot bezuinigen.
In de nrc van vrijdag de 10e was een hele pagina (ingelijst en wel) vrijgemaakt voor een ingezonden brief aan Mark Rutte van de journalist en tv-maker Frènk van der Linden. Een prima stuk: 'Trek je kleren weer aan, Mark' ... m.a.w. hij gedraagt zich als de keizer met de onzichtbare kleding. Trots op.... ja, op wat? Een compliment van mij Frènk... ik ben een fan van hem, en dat weet hij.

Goed, we gaan door met leven. Ik kreeg bericht dat 29 juni a.s. in de drie grote steden het openbaar vervoer de hele dag staakt. Het stadsvervoer ligt buiten de spits stil (dus niet even naar de stad gaan), maar tijdens de spits kunnen de mensen gratis reizen. En in Den Haag zal weer een grote protestdemonstratie zijn.. Ik deel het maar even mee.
En eindelijk hebben we regen. Het was heel hard nodig en er is nog lang niet genoeg gevallen. Dus laten we niet mopperen en gewoon een extra plastic cape of een paraplu mee naar buiten nemen........

Ik kan nog niet helemaal zonder politiek.
Las van de week dat Geert Wilders in werktijd een bedrijf heeft opgericht. En het adres van dat bedrijf (Onliberty) is het Tweede Kamergebouw. Wilders, die de enige bestuurder van het bedrijf is, benut zijn B.V. ook voor beleggingen, kredieten, investeringen en andere commerciële activiteiten.
Nu begrijp ik ook waarom hij zich altijd verzet heeft tegen openbaarheid van zijn financiën of die van zijn partij. Het bedrijf is al in 2010 opgericht.
Het vreemde is dat ik er wel een artikel over gelezen heb in een paar kranten, maar niemand heeft hierover kritiek geuit. Mag een partijleider met een fulltime job in de regering zo handelen? Ik vind nergens een antwoord...

De Pinksterdagen zijn weer achter de rug. Net als de Joodse feestdagen. Voorlopig is alles rustig op het feestmenu. De weersomslag heeft voor weer een paar slapeloze nachten gezorgd maar nu het weer wat stabiel is, is dat gelukkig ook voorbij.
Dacht ik dinsdag lekker even naar de Albert Cuypmarkt te gaan. Belde mijn Russische buurvrouw. De heetwaterleiding was lek en ze had een overstroming van heet water in haar keuken en kamer. Helemaal in paniek... Ik heb mijn sleutels gepakt en ben er heen gegaan in de hoop iets te kunnen doen. De kamer stond vol damp, het hete water bleef stromen. Het enige dat ik kon doen was door het water gaan en de stekker uit het stopcontact van de verwarmings- en heetwaterketel trekken. Het duurde wel even voor het water afkoelde. De woningbouw gebeld en één van de andere buren gebeld om assistentie. Die goede man is in het water gaan liggen om als een Hansje Brinkers met zijn vinger in het lekgat van de leiding te proberen het water tegen te houden. Dat lukte wel, maar hij was drijfnat en dat duurde tot eindelijk de loodgieter van de woningbouw kwam. Toen kon buurman naar boven om droge kleren aan te trekken. We konden nergens een hoofdkraan vinden, ook de loodgieter niet. Waternet was zo slim geweest om de watermeter voor de hoofdkraan te plaatsen zodat die niet te zien was..... Ik moet er aan denken de woningbouw hierover ook te contacten, zodat ze kunnen kijken waar in dit huis met 34 appartementen de hoofdkraan zit en de hoofdkraan van het et gebouw voor als er weer calamiteiten zijn. Want dit was echt een calamiteit.
En ik maar heen en weer lopen voor telefoontjes en voor tangen en dergelijke. Later de verzekering en nogmaals de woningbouw gebeld, de laatste stuurde een schoonmaakploeg. De eerste een schadeformulier en een expert.
Na ongeveer vijf uur kon ik eindelijk afhaken en de buurvrouw alleen laten en toen was ik zelf zo moe dat ik de rest van de nog zonnige dag verslapen heb. Dat laatste is wel erg als je ouder wordt, zoveel rusten en slapen.
De volgende ochtend had ze weer een lekkage, nu in de badkamer. Maar nu heeft ze zelf dingen kunnen regelen en de loodgieter kunnen bellen gelukkig. Ik merkte op dat ze alle ramen dicht hield zodat het vocht in huis bleef.... ja, dat 'moest' ze wel want anders liep haar katje misschien weg. Ik zou zelf mijn katje in de slaapkamer hebben opgesloten en de ramen en deur openzetten, maar ik ben de buurvrouw niet...
En toen kon ik eindelijk naar de Albert Cuypmarkt. Tjee, wat was het benauwd. Ik had even een bui afgewacht en dacht mijn regenjas en -pet te moeten aantrekken. Maar de temperatuur moet rond de 23 graden zijn geweest en de markt was heel rustig. Ook merkte ik dat de mensen niet kooplustig waren. Maar dat was ik ook niet. Wat fruit gekocht, dat wel. Maar de kleertjes waren voornamelijk erg Aziatisch, wat ik wel mooi vind maar niet zo om zelf te dragen. En er was veel verse vis, maar ik had trek in hom en kuit en dat zag ik niet. Bovendien was ik toch wat huiverig om vis of kip te kopen met dit weer want het zou nog wel even duren voor ik weer thuis was.
Jammer, maar het viel me erg tegen. De volgende keer maar weer naar de Dappermarkt. Maar er is toch weer een flink eind gelopen en dat was hard nodig.
Vandaag is weer een dag geweest van de ene stoel naar de andere... En vanavond een slaapje (om uit te rusten ;-) ). Maar de hele dag zitten tikken. Het is het einde van mijn strijd tegen het verbod op kosjer slachten. En ik heb gedaan wat in mijn macht lag.
Het is niet leuk, het doet de adrenaline soms stromen, maar het houdt wel wakker en waakzaam. Niet vanwege dat kosjer slachten alleen, maar omdat het voor mij en voor heel veel Joodse mensen een teken aan de wand is. Voor deze generatie, de generatie van Thieme en -genoten misschien onbegrijpelijk, voor de oude generatie is het echt een zaak om tegen in opstand te komen.
En nu houd ik ermee op want het is weer kindertjesbedtijd.

Positiever kon ik het niet...

2011-06-08T12:07:00.000-07:00

Dit is geen positief blogje geworden... het spijt me.

Ik heb de luxe de tijd te hebben om beschouwelijk te leven, te lezen en het gelezene te overdenken. Soms jaagt het me allemaal angst aan, al die dingen die ik lees en die ik om me heen zie gebeuren. Iedereen is weleens bang, maar wat ik ooit met vertrouwen tegemoetging, of wist te gebeuren, gebeurt nu in mijn tijd onder zoveel valse voorwendselen. Ver weg en dichtbij... En ik ben geen complotdenker hoor.

In mijn blogje van 30 mei jl. ging ik uitgebreid in op de motieven van de Partij Voor De Dieren om een wetsontwerp, in te dienen teneinde een slachtverbod af te dwingen op de rituele slacht volgens Joodse en Islamitische Wetgeving. Ik betwijfelde die motieven, maar was nog zo netjes om te schrijven over hun eigen motieven in het licht van de Getuigenispartij, die de PVDD feitelijk is. En de persoonlijke overtuigingen van de fractieleden.

Uit een uitgebreid artikel, te lezen op http://christenenvoorisrael.nl/actueel/nieuws/94-nieuws/2587-pvdd-geeft-toe-slachtverbod-politieke-zet kunnen we nu de ware motieven lezen. Toegegeven op een discussieavond door Leo de Groot, werkgroepvoorzitter van de Partij voor de Dieren in Gelderland en kandidaat Statenlid voor Gelderland. Het artikel is echt lezenswaard.
Ik schrijf hiermee de PVDD helemaal af als geloofwaardige politieke partij. Het is een gevaarlijk partijtje gebleken. Gevaarlijk voor de democratie, gevaarlijk voor de tolerantie van de diverse entiteiten en godsdiensten. Die hun z.g. doelstelling gebruikt om discriminatie nog meer salonfähig te maken dan de PVV al doet. Dat is, erg genoeg, niet alleen het werk van de PVDD, denk ik. Is dit de politieke tijdgeest? De regering handelt niet meer als een goed huisvader voor het land... maar dat hoef ik niet uit te leggen, denk ik. En de noodzaak van zuinig leven wordt, net als in begin tachtiger jaren, met oneigenlijke motieven, op een heel rigide manier afgewenteld op de zieken, de zwakken en de armen, dat kun je toch niet zien als een goed beleid? Juist de mensen die zich geen auto kunnen veroorloven (of er, in de stad, geen willen gebruiken) worden gestraft met een ongelooflijke bezuiniging op het openbaar vervoer. Bijna een kwart van de lijnen verdwijnt, er komen mateloos veel werklozen bij, alleen al bij mensen van het openbaar vervoer. Veel trams en bussen gaan half zo vaak of nog minder vaak rijden, wachttijden en drukte bij trams en bussen worden twee tot drie keer zo groot....Mensen die niet kunnen fietsen of geen auto kunnen rijden (vooral ouderen en armere mensen dus) zullen ook hieronder extra lijden. Dit is een regering van mensen die zelf buiten deze dagelijkse zorgen leven.
Gisteren staakte het Openbaar Vervoer in Amsterdam. Vandaag in Den Haag. Maar het zal niets uithalen, denk ik.
Ach, ik wil er niet verder over uitweiden, maar mijn vertrouwen in de politiek heeft echt een dieptepunt bereikt.
Daarover mogen we gelukkig nog wel van mening verschillen. Ik wil hier geen ruzie met andersdenkende vrienden over hebben. Maar dit vind ik werkelijk. Dit is mijn gevoel en mijn mening.

veel later:
Overgaan tot de orde van de dag kostte me een hele tijd. Geëmotioneerd als ik ben. Als ik, zoals in het begin van de 80-jaren, nog zoveel jonger was zou ik weer actief geworden zijn. Maar oud en moe als ik ben moet ik maar hopen dat anderen het overgenomen hebben.

Gisteren ben ik helemaal nergens toe gekomen. En heb heel veel tijd slapend doorgebracht. Vandaag kwam de grote sysop, mijn goede neef Freek. En die onmisbare grootheid heeft zowel de tv als de computer weer optimaal gemaakt. Verleden week hadden we een grote storing aan zowel internet, telefoon als televisie. En sindsdien waren heel veel zenders van de tv onbereikbaar voor me. Dus Freek heeft alles opnieuw ingesteld en ook de computer gecontroleerd, dus alles loopt weer als een zonnetje.
Ik had zelfs weer trek en heb een heerlijk maaltje reuzentortellini met - jawel - komkommersla gegeten.
Maar helemaal rustig ben ik toch niet na de nieuwsberichten
Hopelijk heb ik morgen weer een beetje mijn evenwicht terug en kan er deze week weer een positief bericht verzonden worden.

Beetje rommelig verhaal...

2011-06-06T13:37:00.001-07:00

Vandaag is een zachtgrijze, lauwe maandagmiddag. Alles geurt en bloeit, en er is één vogeltje te horen, waarschijnlijk een koolmeesje.
Ik kijk uit op de bloeiende ouderwetse witroze rozen aan het rozenhek.
En heb de tijd om aan een nieuw blogje te denken.
Betty is vandaag geweest en mijn huisje voelt weer 'lekker' om me heen. Wat zou ik zonder Betty moeten beginnen...?

Gisteren was een prima dag. Met Lea en dochterlief naar een concert van Haimisch Zain geweest. Het Jiddische koor dat zo aanstekelijk zingt. De wiegenliedjes, maar ook de partizanenliederen die ik nog van oudsher ken. We hebben na het concert lekker nog even een terrasje genomen voor we terugliepen naar de tramhalte. Dochter ging mee naar mijn huisje, Lea naar haar eigen woning. Het was plezierig en ontspannen en ik had Lea graag ook mee naar huis genomen om mee te eten, maar ik weet hoe Jessica die paar uurtjes samen ervaart...
Gelukkig heb ik altijd eten in huis, en de kant-en-klare zuurkoolstamp was snel opgevrolijkt met geruld gehakt. Er was zelfs nog over. De kant-en-klare stoofpeertjes kwamen ook goed van pas. ;-)

Dit wordt een rommelig blogje, zie ik al. Want er zijn wat onderdeeltjes die onderling niets met elkaar gemeen hebben.
Bij voorbeeld de Hongaarse (?) vrachtauto die ik zaterdag zag toen ik het Mr.Visserplein overstak. Langs de Snoge, de Portugese Synagoge dus, richting de Jodenbreestraat... Die auto reed met grote snelheid voorbij en op de zijkanten stond met grote trotse letters de naam van de eigenaar of van de firma: Kiss-Kont... Ja, als je met zo'n naam door Nederland moet rijden, moet je wel hard rijden. ;-)

Ik had verleden week een blouse gekocht, meer een wijde bloemetjestuniek, die lekker ruim zit. Maar toen ik een paar dagen later, het was behoorlijk warm zaterdag, het ding aantrok en boodschappen ging doen, ging bij Kruidvat het alarm af. Ik schonk er geen aandacht aan, had niet door dat het om mij ging. Ik ging immers naar binnen, had nog niets in mijn mandje.... Maar bij de volgende poort ging het alarm weer af en daar was de jongen van de beveiliging al. Aardige knaap hoor, maar, zei hij: als ik u nu niet pak moet ik u pakken als u naar buiten gaat. En tja, er zat in de zijnaad een kaartje tussen twee witte lapjes stof, op dat kaartje zat een microchip.....Die had ik er nog niet uitgehaald..... Dus midden in de winkel deed die jongen van de beveiliging dat even. ;-) Dat voelt wel een beetje eh..... raar hoor. Maar in elk geval ging er geen alarm meer af als ik ergens langs liep.

Laat ik mijn lamp aansteken, zei de ster..

2011-06-02T15:34:00.000-07:00

Mijn oude lijfspreuk wil ik hier nog een keertje neertikken, misschien heeft iemand er iets aan:
'Laat ik mijn lamp aansteken'
zei de ster.
'En in het midden laten of het zal helpen de duisternis te verdrijven.'
---------
Een nieuwe maand en hopelijk nu voorlopig wat blijvend gelijke luchtdruk. Dat gemeander van hoog naar laag en terug is een kriem... daar wordt een mens beroerd van. Geestelijk en lichamelijk. Vandaag was er gelukkig weer wat energie, waardoor ik zowel in mijn tuintje heb kunnen werken maar ook boodschapjes heb kunnen doen. Ik had heel hard verse tuinaarde nodig, maar ook een grote Page. ;-) Met andere woorden, ik moest een groot reclamepak kopen van iets dat oproept lief te zijn voor de billen. ;-) Dat pak was zo groot dat ik er geen verpakking of tas omheen kon doen, dus de hele weg van de winkel naar huis liep ik met een oproep om lief te zijn...
Enfin, we zijn thuisgekomen, het enorme pak en ik. Samen met de zak tuinaarde en nog wat boodschapjes was het toch behoorlijk sjouwen. En het heeft een paar uur geduurd voor ik weer in staat was te doen of ik actief was. En de boodschapjes op te ruimen.
Achteraf was het maar goed dat ik die boodschap heb gedaan... Want een paar uur later, ik at sla met honingtijmsaus en geitenkaas... en een biefstukje, bleek voor de zoveelste keer mijn eigenwijsheid wat rauwkost betreft. Ik kan er gewoon niet tegen, mijn lijf accepteert het niet en doet direct alles, maar dan ook alles, om het weer kwijt te raken... En dat duurde een paar uur. Enfin, ik hoefde geen plaspil te slikken, want alle overtollige vocht heeft in die paar uur mijn lichaam verlaten. Tegelijk met de sla en de biefstuk. ;-) En een rol papier. ;-)) Daarna was het over en kon ik weer een witte boterham eten, voor even maar droog gehouden.

Even in de rust tussen twee gangen naar het nieuws op google gekeken. En behalve de (on)nodige oorlogen, vreselijke moorden en onzinnige, waanzinnige en bijna misdadige bezuinigingen was er nog een bericht dat me opviel. Is een hoogte van 600 meter eigenlijk hoog in Oost-Frankrijk? Daar is vandaag 30 cm sneeuw gevallen en 15.000 gezinnen zonder stroom gezet. Op dit moment is het bericht alweer van Google verwijderd, want er was, denk ik, belangrijker nieuws. Toch is het wel heel bijzonder, vind ik. Toch... tegelijk met de absurde droogte in onze contreien en de vele tornado's in Amerika moet het ons wel aan het denken zetten over de opwarming van de aarde. Maar ook als je daarover nadenkt... wat kunnen we doen om het tij te keren? Ik denk niets. Niemand vertelt ook of het een blijvende en doorzettende tendens is.
De Ehec-coli bacterie, een heel ander onderwerp, is een roofdier, tien keer zo erg als de vroegere Echerichia Colibacterie waar ik vroeger mee werkte, toen ik als heel jonge vrouw op het betreffende laboratorium (zoönosen) van het Rijks Instituut voor de Volksgezondheid werkte. Toen was het een nare diareeziekte die voornamelijk bij heel jonge kinderen voorkwam. Die dronken voornamelijk melk.... zowel moedermelk als koemelk.
Nu komt deze inmiddels voor alle medicijnen resistente en heel gevaarlijke bacterie bij volwassenen voor. En onwillekeurig gingen mijn gedachten toch terug. En vraag ik me af waarom in groente wordt gezocht. Nou ben ik geen deskundige nee. Maar die gedachten van mij gingen naar vlees, vet, melk, boter en aanverwante soorten. Het zou me niet verwonderen als de top van de oorzaak bijv. mede in de geliefde Duitse worsten wordt gevonden. Waar men dan de bodem van die oorzaak gaat vinden???

Inmiddels is het de avond van de tweede dag van de zesde maand, 2 juni dus. En vandaag heb ik doorgebracht in het gezelschap van twee goede vrienden. Uit voorzichtigheid heb ik niet meegedaan aan het gebak bij de koffie, lekker op het zonnige terras aan het water. We hebben een rondvaartje door de haven en de grachten gedaan, altijd heel plezierig en ontspannen, en bijzonder voor niet echte Amsterdammers.... En na terugkomst op ons gemak gelopen door de warme buurt, die lang zo warm niet meer is. Om op de Nieuwmarkt te eindigen. De terrassen zaten vol, veel toeristen die het troffen met het weer in dit lange weekend. We vonden buiten de Nieuwmarkt een klein terras aan het water op een heel mooi plekje.
Dat we vandaag voor het allereerst dit jaar de schaduw moesten opzoeken is wel vermeldenswaard denk ik.
Terug naar de Nieuwmarkt hebben we bij de Thai gegeten. Lekker hoor. Gelukkig had één van de vrienden geen moeite met de rode pepers, dus die kon ik bij hem kwijt;-)
maar het bleef allemaal pittig genoeg. Gelukkig geen last meer gehad van het boven beschrevene. Maar ik kreeg maar de helft op dus heb voor de grote rest een doggybag gevraagd. Dan wordt het overgelatene keurig in een doosje verpakt en in een tasje meegegeven. Ik gooi niet graag eten weg. Jaja, ik weet dat het voor veelmensen toch schaamte oproept en ik herinner me de mopjes erover. Dat vader vraagt of de serveerster of ober het overgelate wil verpakken, dat is zo lekker voor de hond immers. Waarop de kinderen juichten:' Hoihoi, we krijgen een hond...' Maar dat is allang verleden tijd. Als ik bij Moeders' eet, in mijn Chinees restaurant, verpakken ze het automatisch al na een wederzijdse blik. Verleden jaar, toen mijn buurman nog leefde, maakte ik hem er altijd blij mee, want hij kwam niet meer zo ver. Nu moet ik het zelf opeten ja.

Oja, nog even over een uitvinding waar ik heel enthousiast over ben. De polypil, een capsule.... daar zitten dus gecombineerde medicijnen in, behalve asperine ook medicijnen tegen verhoogd cholesterol en hoge bloeddruk. Van de site haal ik deze zin: bij de proefpersonen de bloeddruk en het cholesterolgehalte daalt na 12 weken gebruik van de polypil. Deze combinatie van factoren betekent omgerekend een halvering van de kans op hart- en vaatziekten. Mensen lopen minder risico op bijvoorbeeld een hersen- of hartinfarct of verkalking van de kransslagaders. Is dat geen goed nieuws?? Nu maar wachten tot ik die grote doos met pillen kan gaan inruilen voor één doos met polypillen...

Het beloofde onweer is nog steeds niet gekomen.

2011-05-30T13:51:00.001-07:00

Het is vreemd weer... ik heb vanavond alles, ook de algemene tuin, goed nat gesproeid... en nu valt er een zacht regentje. Je kunt het eigenlijk nog geen regen noemen, het is meer vallende vochtige lucht, want de tegels in mijn tuintje worden niet eens echt nat.
Het is half duister, windstil, twee fluitende merels zowel in de boom hier vlakbij als in de tuinen verderop. Verder doodstil. Ik zeg mijn tuintje welterusten, pluk de laatste rijpe aardbeien, rol de tuinslang netjes op en ga dan maar weer naar binnen.
Er moeten nog brieven geschreven worden. Meer dan een week geleden kreeg ik een lange lieve brief van een goede oude vriend - ik heb hem nog niet beantwoord. Eigenlijk weet ik ook niet goed wat ik kan schrijven, want op een blogje zit hij niet te wachten en emails kan hij niet lezen. En zelf heb ik bijna verleerd een normale brief te schrijven... want zo gaat dat als je maar lang genoeg met de computer werkt. Dan wordt de stijl van schrijven ook anders. Vaak tegen wil en dank.
Ook naar mensen waar ik veel van houd of die ik minstens erg graag mag.

Laat ik maar overgaan tot de orde van de afgelopen dagen. De zaterdag en de zondag waren rustige dagen, eigenlijk niets over te melden dus. ;-)
Er is dus niets gebeurd vandaag. Behalve dat het Bettydag was en dat ze jarig geweest is en dat ik eindelijk die cadeautjes aan Betty kwijt kon waarvan ze altijd zei dat ik die alleen op haar verjaardag mocht geven... Dus heb ik alles bewaard tot vandaag. ;-) en had ze een grote tas nodig toen ze hier weer vandaan ging. Na mijn kleine huisje brandschoon te hebben achtergelaten. ;-) waarvoor ik altijd heel dankbaar ben.

Ik ben op zoek gegaan naar de oorzaak van dat vreemde optreden van vrouwtje Thieme van de PVDD. Waarom ze zonder ooit van argumentatie te veranderen, zo fel op rituele slacht tegen is, terwijl toch bewezen mag worden geacht dat de 'gewone', zo vreselijk massale slacht, veel wreder is. Zowel voor het leven als voor het sterven van de dieren die we eten als niet vegetariërs. En ik kwam op Wikipedia terecht, weer een acacadabrawoord voor niet-computeraars. Goed, het is een soort wie-is-wie-en-wat-doet-ie... maar dan in de computer. Daar las ik dat zij, een toegewijd Zevendedagsadventist, ervan uitgaat dat Adam en Eva (jawel) vegetariërs waren... Al lezend kwam ik tot de conclusie dat Thieme en haar volgelingen een gewone getuigenispartij zijn met maar één item of onderwerp. Getuigen dat de door haar verdedigde dierenrechten van heden ten dage uitstijgen boven de duizenden jaren oude geboden en riten van gelovigen van een andere 'soort' . En je daar ver boven verheven voelen dus.
Mijn eigen overtuiging is zeer versterkt door mijn onderzoek: zij doet dat m.i. niet uit liefde voor de dieren, maar uit godsdienstige overtuiging en de uit ijdelheid bestaande hoop dat het naar haar vernoemde wetsontwerp tegen de rituele slacht erdoor komt en haar eigen naam 'onsterfelijk' zal maken. Zowel politiek alsook kerkelijk. Mijn protesten, hoe ook verwoord naar de partij, worden met een ritueel antwoord afgedaan... altijd dezelfde bewoordingen. Dat vraagt een andere bestudering en benadering.
Vandaar: http://nl.wikipedia.org/wiki/Marianne_Thieme
Ik schrijf dit niet uit persoonlijke godsdienstige overtuiging. Die heb ik niet.
Omdat ik vind dat respect voor mensen en menselijke overtuigingen nog altijd gaat boven respect voor dieren. Er wordt zonder enig respect voor mensen gewalst over de eeuwenoude overtuigingen van andere mensen. En ik kan dit niet anders invullen dan ik hierboven deed.
En dat is mijn persoonlijke overtuiging.

Kijk, dat is geen onderwerp waarover je in een vriendschappelijke brief aan een goede oude lieve vriend schrijft. Want daar komt de politiek actieve Erica weer tevoorschijn die hij al zoveel jaren kent. Niks nieuws dus.
Maar, mijn lieve P., zo ben ik nou eenmaal... De ene keer het oude vrouwtje dat de dagelijkse zorg kent om overeind te blijven en dat boodschappen doet met een karretje achter haar aan en een vlotte pet op haar hoofd... Een andere keer maak ik me vreselijk druk om zaken zoals het bovenstaande. Terwijl ik zelf niet eens vlees eet van ritueel geslachte dieren, maar alleen respect eis voor mijn medemensen die anders denken en leven. Zoals ik respect voor mezelf eis. En die ook geef aan anderen.

Poes zit weer haar kopje te poetsen tegen mijn mouw en probeert mijn vingers van het toetsenbord te duwen. Als ik daarover zachtjes tegen haar mopper krijg ik een 'kopje' en een neusje.... maar ze laat zich niet wegjagen. Ik heb respect voor haar, maar moet mijn handen wel vrij zien te krijgen. Dus ik pak haar op en zet haar een eindje verder van me vandaan... voor zolang als het duurt. Duurt het te kort dan pak ik haar nogmaals op en zet haar op de grond, waar ze verontwaardigd en met opgestoken staart het kattenluik opzoekt en haar heil buiten zoekt. ;-) Rustig doen Pika..... je komt zo wel terug.
Inmiddels is het half elf en ik wil nog even tv kijken. Bram M., ik mag het dan wel oneens zijn met zijn pleidooi, ik bewonder hem wel om de manier waarop hij ons leken duidelijk kan maken hoe ons rechtssysteem werkt. ;-)
Dus sluit ik maar weer af...
Inmiddels is het donker. Het regent nu echt zachtjes. Natuurlijk, ik heb immers uitgebreid gesproeid…. ;-))
Maar het beloofde onweer is nog niet gekomen.

Laatste zaterdag van mei 2011 alweer.

2011-05-28T09:11:00.000-07:00

De zaterdag begon al goed, het was nog halfdonker toen ik door een enorm lawaai gewekt werd en een zwarte schim laag langs de vloer naar de tuindeur vloog....
Ik schrok natuurlijk met een luide schreeuw op.... je zult zo maar wakker gemaakt worden. De zwarte kat van de woonboot op de hoek zat angstig ineengedoken voor het kattenluik. En in de keuken lagen alle pannen over de vloer, uit het kastje gegooid door de indringer, die zich daar waarschijnlijk verstopt had. Kennelijk had ik het deurtje van het kattenluik, in een poging Pika nog een nacht en een dag binnen te houden, op zo'n manier afgesloten dat ze inderdaad niet naar buiten kon, maar een indringer dus wel naar binnen kon.
De etensbakjes waren weer helemaal leeggelikt, iets wat Pika, deftig als ze is, nooit zal doen. Die laat er altijd iets in zitten.
Met een flink kloppend hart nog van de schrik heb ik poes maar opnieuw eten gegeven en ben weer onder het dek geschoven om nog wat te slapen. De pannen kwamen later wel, die liepen niet weg.... Gelukkig ben ik een goede slaper. Mede dank zij een pilletje hoor. ;-)
Nu ligt Poes achter me op de stoel, haar antipijnpilletje is keurig naar binnen gegleden.

Gisteravond vond ik het tekstje terug op mijn webmail dat ik vroeger een tijdje gebruik, als ik door moeilijkheden mijn mail via de profider, dus via webmail, moet schrijven. Een mooi tekstje vind ik zelf:
'Laat ik mijn lamp aansteken' zei de ster. En in het midden laten of het zal helpen de duisternis te verdrijven.'
Het is eigenlijk een soort levensmotto geworden hè. ;-)

Aan de overkant van het atrium is leven gekomen. Mijn a.s. buurvrouw is bezig met zich in te richten. Het werd wel tijd ... het huis staat al maanden leeg en dat in deze tijd van woningnood in het Centrum van Amsterdam.

Buiten is het niet echt plezierig. Het waait heel hard, maar het blijft maar droog. Een paar flinke buien zouden wonderen doen.
Hadden we ooit gedacht dat we konden snakken naar een paar flinke buien? Verzoek de duvel niet, want het zal je maar gebeuren dat we de hele zomer laten verzuipen in buien. ;-)
Een paar uur later, en de boodschappen zijn binnen. Poes begroet me hartelijk en gaat voor mij uit de stoel die we voor elkaar warm houden. Sinds ze het eindelijk begrepen heeft staat ze eindelijk op als ze merkt dat ik wil zitten. Wie is hier tenslotte de baas in huis hè?!
Ja Pika natuurlijk, laat ze me meteen weten, als ze naast mijn hand op de bureautafel gaat zitten en door flink kopjes te geven mij het tikken onmogelijk wil maken
;-))))))).

Mijn a.s. buurvrouw maakt eindelijk ernst met de verhuizing. Er wordt momenteel flink gewerkt aan de overkant van het atrium. En de derde week van juni hoopt ze 'over te gaan' .... Klinkt wat dubbel, realiseer ik me. Ik bedoel natuurlijk hierheen te verhuizen.
Nu moet ik nodig de boodschappen gaan uitpakken. Maar eerst maar even een bak koffie en wat tikken.
Onderweg kwam ik een paar toeristen tegen die duidelijk liepen te zoeken. En dan ben ik nou eenmaal zo'n type dat meteen vraagt: 'Can I help you?'
Waarop het antwoord prompt kwam: 'Sprechen Sie Deutsch?' ' Nah ja, probieren Sie mal...' Dat was even omschakelen, want in 95% van de gevallen moet je in het Engels antwoorden. Maar deze buslading was dus niet-Engels sprekend. Ik heb me goed gered. Tenslotte is Duits de taal van mijn moeder geweest. Mijn Moedertaal dus. En heb ik ooit tweetalig praten geleerd. ;-) Vreemd hoe snel een mens dan kan schakelen. Tja, je woont in het centrum van deze stad en je staat DUS toeristen te woord.
Nu ga ik de boodschappen opruimen. De vis en de andijvie blijven in de keuken, de rest gaat in de koeling en de kasten.
En dan - rusten...

Geen tijd om me te vervelen.....

2011-05-25T14:11:00.000-07:00

Het is een rustige avond. Zojuist mijn avondslaapje gedaan en nu weer fit om er tegenaan te gaan. Mijn uitsteeksels (handen en voeten) geven al even aan dat het weer gaat veranderen ;-( dus heb ik ze vandaag in beweging gehouden. Mijn voeten om naar de kapper te gaan en even, hoewel vergeefs, de stad in. Mijn handen om dit te tikken. ;-)
Bij de kapper is een flinke tijd gerust om er met een keurig kapsel vandaan te komen en weer een stuk te kunnen gaan lopen. Eenmaal thuis gekomen bleek het toch ietsje teveel te zijn geweest en moest ik na de kant-en-klaarmaaltijd van krieltjes, worteltjes en gehaktballen, echt even slapen. Maar nu de week tot nu evalueren...
De afgelopen dagen waren best druk. Nadat zondag dochterlief was geweest en we weer uren gekletst hadden was de maandag weer Bettydag.
Ik was al een paar dagen nogal bezorgd over Poes Pika. Al een poosje 'verliest' ze al haar drolletjes, zomaar overal... maar de laatste dagen verloor ze ook druppeltjes helder bloed. Bovendien zijn haar tandjes niet vlekkeloos en tikt ze met een nageltje van haar achterpootje op de grond, een katje onwaardig. Maar ik kan haar nageltjes niet knippen. Alle reden dus om de dierenarts te bellen en ik kon maandagavond al bij haar terecht. Een vriendelijke buurman hielp bij het gevecht om haar in het mandje te krijgen. Hij hield het mandje op en ik frommelde katje erin. Dat is niet zoals bij mijn andere katten, dat je ze erin kunt laten zakken... Pika verzet zich met poten en tanden. Maar goed, de tweede poging was raak. Ik ben er met een taxi heengegaan, het was te doen... Tenslotte weet ik nu ook wat ik met een eventueel surplus aan inkomsten kan doen. ;-)... het vakantiegeld is binnengekomen en met vakantie ga ik niet. Bij de dierenarts bleek dat ze in haar stress nogal wat bloed verloren had dat tegen de wand en op de bodem en natuurlijk op Pika zelf zat gesmeerd. Maar net als bij de tandarts was er niets uit te krijgen toen ze er eenmaal was. Ik was benauwd dat ze helemaal in de stress en onhandelbaar zou zijn, maar daar was geen sprake van. Ze liet zich helemaal onderzoeken, ik hoefde haar alleen maar vast te houden en ze hield voortdurend haar kopje onder mijn arm. Het blijft toch een bijzonder katje. Enfin, morgenochtend moet ik met haar terug en wordt ze opgenomen en helemaal onderzocht onder narcose, de ontstoken tandjes worden getrokken en de nageltjes geknipt. Hopelijk heeft ze niets ernstigs en kan ik haar na één nachtje weer ophalen.
Enfin... spanning genoeg natuurlijk.
En dinsdag kreeg ik een vrind op visite die bleef lunchen... dan haal ik altijd verse broodjes bij de warme bakker om de hoek.
's Avonds belde een kennisje van heel vroeger. Door de oorlog heb ik mijn jeugd in een kindertehuis doorgebracht, de Martha Stichting. Daar heb ik weleens iets over geschreven. En Josje had daar ook gezeten met haar zusje en broertje. En had al eens eerder contact gezocht. Josje was een lieve meid die erg geliefd was in de meisjesgroep waarin ik zat. Maar we hebben een totaal verschillend beeld van onze jeugd. Waar ik met heel veel moeite een paar positieve beelden uit die tijd kan oproepen heeft zij over haar jeugd geen negatief beeld. Ondanks de vele slaag en straf en meer nare dingen. We hebben wat foto's gewisseld. Jammer dat dit via een familielid van Josje moest gebeuren want zij heeft nooit iets met computers gehad en kan er ook niets mee. Dat is in deze tijd bijna een sociale handicap en geeft dezelfde afstand die we vroeger ook hadden, toen ik wel naar de Mulo mocht en Josje niet. Echt niet iets dat je zelf kiest. Maar er zijn weer wat herinneringen opgehaald, hoewel 'vroeger' voor mij ver weggezakt is en het leven voor mij nog vandaag en morgen betekent. Misschien om niet te hoeven herinneren???? Hoewel.....
Van de week stond er een stukje in de krant dat au pair meisjes zo slecht behandeld werden. Huisslaafjes. Maar dat was al zo toen ik zelf nog een jong meisje was, zoals ik aan L. schreef:
' Ik las over de au-pairs, die als huisslaven worden behandeld en veel te hard moeten werken terwijl ze daar niet voor aangenomen worden.... Wel, toen ik jong was was dat precies hetzelfde. Ik ging werken in een gezin met 8 kinderen, en mijn taak was over de kinderen te waken. Maar de praktijk was dat ik het hele huishouden moest doen, alleen in de keuken mocht eten, en dienstjes draaide van 's morgens 7 tot 's avonds laat. Als de heer en vrouw des huizes 's avonds een 'feestje' hadden werd ik geacht te bedienen. En in de keuken te wachten tot het belletje ging en dan mocht ik pas naar bed als iedereen weg was, de boel was opgeruimd en afgewassen.... Ik geloof dat ik zes gulden per week (of per maand) kreeg... tenslotte had ik ook kost en inwoning. Hij was rechter...
Toen ik daar weg was kwam ik in een zakengezin met twee kinderen. En omdat de ouders de hele dag weg waren was ik nog meer verantwoordelijk en het was nooit goed genoeg. Was het ook niet, want ik was een au pair, ik weet niet hoe het toen heette....... Maar na drie maanden was ik zo overspannen dat ik in een gastenverblijf van een klooster (ik was toen nog R.K.) terecht kwam voor nog eens drie maanden. En mijn levensangst en angst voor de maatschappij was nog veel groter geworden dan voorheen.
Au pair, jaja... Een mens kan wat meemaken.

En omdat ik morgen een senuwedag tegemoet ga met Pika had ik me voorgenomen vandaag dus naar de kapper te gaan en de stad in. Ik vind het leuk om wat mee te nemen dan en dit keer was het een campanulaplantje en een bus jodenkoeken. Moet ik toch zelf weten? Vind ik nou eenmaal leuk om te doen. Ik kom er altijd keurig vandaan en het is niet te duur en je hoeft nooit een afspraak te maken en kunt er altijd terecht... behalve op maandag dan istie gesloten en op donderdag, dan staat de baas er in zijn eentje voor. ;-))) Een flinke wandeling gemaakt zodat mijn benen weer zwaar en mijn hoofd weer leeg was..... maar morgen dreigt nog steeds.

Bij de spellingscontrole merkte ik hoe het woordje 'dat' verreweg het meest gebruikte woordje in mijn blogje is.....Ik heb het maar laten staan, wie zich verveelt kan het aantal datten misschien tellen. ;-))

Domweg gelukkig maar meer dan dat alleen...

2011-05-20T08:00:00.000-07:00

Vier uitgebloeide goudsbloemplantjes voor noppes, die mag ik weer proberen op te peppen, vier donkerblauwe petunia's en een blauwe campanula, Oja, en nog twee felrode geraniums, die mooi afsteken. De tuinman had veel blauw gebruikt in vergeetmijnietjes, ereprijs, blauwgrijze sedium en ceanothusboompjes.
Eenmaal toch op de Dappermarkt heb ik meteen maar wat vis meegenomen, en vers fruit. De eerste kersen... een pondje moest toch kunnen? En pruimen en Max Havelaar bananen...
Ik ben doodmoe thuisgekomen van de markt. Was met de verwachting van 19 graden en een grijze lucht van huis gegaan... maar eenmaal buiten was het wel heeel erg warm. Met mijn zwarte jasje en grijze petje, mijn karretje en de rugzak vol, ben ik zojuist met een rood opgeblazen gezicht en vrij 'vochtige' huid thuisgekomen...En moe is weer eens echt moe. Maar voor ik ga liggen, eerst even opschrijven .
Gelukkig was de tram terug redelijk snel in zicht en had ik zelfs een zitplaats.
Er was geen kracht meer voor de Turkse super (mooi vlees en verse groenten) of voor Appie (tenminste kattenvoer).....dus morgen maar gewoon naar mijn eigen Albert Hein.
Het leuke van de Dappermarkt blijft het veelvoud aan talen en culturen en kleuren. En daardoor een groot aanbod van voorheen vreemde zaken. Een nadeel is er ook. Het kledingaanbod is groot, maar zo duidelijk niet van Nederlandse afkomst. Ik ga het niet wagen op straat te winkelen met een witte harembroek waarover een prachtig geborduurde, maar nylon jurk erboven. Om maar wat te noemen. Nu is niet alle kleding zo hoor, en er zijn ook 'Hollandser' kledingverkopers, maar over het algemeen zijn de kleertjes en vooral de maten aangepast aan de kleurrijke samenleving in Oost. Wel mooi, maar niet voor een vrouw van mijn postuur en leeftijd. ;-)))))
De markt is voor mij wel een warm bad. Vandaag dus letterlijk ja. ;-) De mensen zijn er opgewekt en vriendelijker dan elders, is mijn overtuiging. Niet voor niets is de terechte titel van het boek: Domweg gelukkig in de Dapperstraat... Als ik jong en gezond was had ik best in die wijk willen wonen. (vooral zo dicht bij de markt ja ;-) )

De eerste grote bromvlieg heeft zich binnen aangemeld. En ik houd niet van bromvliegen. Dus ligt de electronische vliegenmepper weer klaar. Ik hoor Thieme al zeuren dat zo'n bromvlieg toch ook recht op leven heeft en dat zo'n vliegenmepper zoveel pijn doet....Ammehoela, denk ik dan. Een bromvliegenleven hoort alleen buiten en als hij binnen wil zijn is het zijn eigen risico. Een bij of een hommel wil ik nog weleens voorzichtig naar buiten gidsen, maar probeer dat maar eens met een vlieg.

Poes Pika doet momenteel een middagslaapje, in haar mandje onder de computertafel.... Ik denk dat ik haar voorbeeld even ga volgen. Nee, niet onder de computertafel maar op de bedbank.
---
Van rusten is niet veel gekomen omdat Lea me een heel interessante site stuurde, die mij zelf ook weer op andere sites bracht. En waarover ik ook wil schrijven... Sterker nog, ik kan het niet laten....

Zet je schrap... Het gaat over al dan niet onverdoofd slachten.....
Bij alle tumult over kosjer slachten of niet worden de waarheid en de oorsprong nogal eens uit het oog verloren en worden alleen sentimenten te berde gebracht over het al dan niet meer of minder lijden van het te slachten dier. De Torah verbiedt om een dier onnodig te laten lijden.
Kosjer slachten is natuurlijk niet gelijk aan, zelfs heel anders dan Halal slachten, maar de kern is hetzelfde. Onverdoofd slachten van dieren is voorschrift. En ook in de Koran mag een dier niet onnodig lijden. En dat gaat in beide godsdiensten echt heel ver.
Als er al iets fout zou gaan bij het doorsnijden van de halsslagader is een dier niet meer kosjer of halal (maar haram, onrein) en mag het vlees niet door vrome Joden en Islamieten gegeten worden. Elk dier wordt gecontroleerd, elke slacht beoordeeld.

In de loop der eeuwen is de kunst van het onverdoofd slachten zo groot geworden dat ook een groot dier als een koe of zelfs een stier in principe zo snel wordt geslacht dat het dier amper de tijd krijgt om pijn te lijden.
Want niet alleen is het financiële verlies groot als een dier wordt afgekeurd en het vlees niet als kosjer of halal verkocht kan worden... ook de schande voor een slachter die daaruit voortkomt, is aanzienlijk.

Nu is er een nieuwe Joodse website http://www.nik.nl/oempro/tl.php?p=te/ta/rs/1jd/rt/rs//http%3A%2F%2Fwww.kosjerslachten.nl%2F over het onderwerp. En net als de Islamitische versie is die nieuwe site heel erg de moeite waard zijn om te lezen,met name voor diegenen die zich zonder vooroordelen echt willen verdiepen in het onderwerp.
De Islamitische site is http://kandigol.wordpress.com/2011/02/25/onbedwelmd-slachten-iii-de-islamitische-dhabihah/ .
De Joodse website is zo uitgebreid dat er naar mijn mening na lezing geen vragen meer overblijven. Zodat u zelfs verleid wordt voortaan het vlees maar liever kosjer of halal (ligt aan je achtergrond en instelling, natuurlijk) te kopen. Want dan weet je zeker dat het goed vlees is wat je krijgt, van een dier dat een goed leven gehad heeft en wiens vlees op de goede manier op tafel kan komen.

Doe er uw voordeel mee, zou ik zeggen

Ruim een week later.....

2011-05-18T13:53:00.000-07:00

Er zijn nogal wat dagen voorbijgegaan... Ik vond zelf de oude stukjes die ik geplaatst had, wel leuk. Maar niet iedereen was het daarmee eens.
Eigenlijk had ik geen fut om meteen door te gaan....
9 Mei was dus het laatste gewone blogje. Wat gebeurde er met me op 10 mei..? Niets eigenlijk. Druk geweest, dat wel, het was nog erg droog, dus de tuinslang bleef de afgelopen dagen buiten liggen de buitendeur op de kierstand. Dus druk met water geven, e-mailen, boodschappen doen. Een beetje veel narigheden bij vriendinnen.....
En vooral, vriend Jelle belde af, had last van evenwichtsstoring, duizeligheid..... Hij was er al mee bij de dokter geweest.. Maar zo kon hij niet op reis gaan en dat zou ik ook niet gewild hebben. Bezoek is dus uitgesteld tot betere tijden.
Woensdag ben ik met dochterlief wat door de stad gaan zwerven, de buurt Utrechtse straat en zijstraatje. Ze komt bijna nooit in die buurt en was blij verrast van al die leuke winkeltjes. Voor mijzelf is die straat ook altijd even plezierig en als ik naar de kapper in die straat ga wil ik ook altijd even naar de kringloopwinkel in de Kerkstraat, waar ik zoals gewoonlijk hartelijk werd begroet. ;-) Dit keer kon ik niets van mijn gading vinden.... dat is heel uitzonderlijk. Na wat gedronken te hebben in een van de vele cafés daar zijn we tenslotte gaan eten in the Golden Temple, een vegetarisch restaurantje met een Nederlandse, roodharige, Sikh met zo'n speciale tulband, als chef. Het was er gezellig gewoon, hoewel de maaltijden Indiaas waren. Lekker en niet al te spicy. We werden er ontvangen met een drankje (natuurlijk alcoholvrij) van het huis, een speciaal mengsel van kruiden en thee.
Donderdag heb ik me voornamelijk beziggehouden met politieke onderwerpen. Via email en telefoon. Het bloed blijft kruipen waar het niet gaan kan en ik kan me nog steeds boos maken over zaken waar anderen verbaasd op reageren. Laat ik er hier maar niet verder op ingaan... En de grote boodschappen gedaan..
Kennelijk waren er twee vliegtuigen vol Chinezen geland, want bij mijn Appie leek het wel China. De winkel was er vol mee. Ik heb genoten van alleen maar toe te kijken. In kleine groepjes schuifelden ze langs de groenten, het fruit en langs de paden. Overal aan snuffelend (we hebben hier blijkbaar heel veel voor hen onbekende dingen in de schappen....) en alle prijzen bekijkend en vergelijkend met hun eigen munteenheid. Uiteindelijk liep iedereen met flessen water en tomaten (die kennelijk wel bekend waren). Voorbij de kassa stond een groepje mensen van die dunne kaaswafels te knabbelen... niet gewoon te eten, echt te knabbelen. Even verderop stond een ander groepje druk te praten. Toen kwam een oudere man naar me toe en liet me een fles zien...helder vocht daarin. 'Can you eat this'? Eat???? Nee, dat kun je niet eten, hooguit drinken. But you'd better not do that... Dit is azijn, geen water. 'But can I eat it'? vroeg hij weer. No, of course not, you pour it over your salade and sometimes a bit over your meal. But drink het alsjeblieft not.... Enfin, hij leek me niet te begrijpen en ik stuurde ze naar de counter, de helpdesk.... waar ze hem hopelijk aan eetbaar water konden helpen. ;-))))
Ik liep nog te grinniken toen ik een kilometer verderop mijn gracht opging....
Erg dat er in zo'n grote groep mensen niemand was die zich verstaanbaar kon maken.

Maar op vrijdag de dertiende was The Great Sysop Freek hier om een stopcontact te repareren in de badkamer en de computer te controleren nu hij er toch was. En niet te vergeten de verjaarscadeautjes in ontvangst te nemen. Hij is tegelijk met mijn zoon jarig, dus dat kan ik niet vergeten. Ben daarna nog een paar boodschappen gaan doen die ik donderdag niet had kunnen meenemen. Dus eigenlijk een week waarover verder weinig te vertellen was.
Maar zaterdag was de tuinman hier. Ik heb wat geld gekregen om o.a. dat tuintje van me te laten opknappen en om acht uur was de tuinman met al zijn spullen hier. Alle struiken en planten gesnoeid waar nodig en een paar nieuwe bakken met veel nieuwe planten neergezet.... Het was een enorme verandering waar ik maar niet genoeg van kon krijgen. (Hier neem ik een stukje over van wat ik al geschreven had):
Omdat ik al om 7 uur moest opslaan, de tuinman zou na 8 uur komen, was mijn hele biologische klok in de war. Ik heb die nacht niet of bijna niet geslapen, Poes was onrustig en enfin, ik stond even moe op als ik naar bed was gegaan. ;-) Poes heeft de lieve gewoonte ontwikkeld om, net op het punt dat ik inslaap, met veel lawaai van het kattendeurtje, binnen te komen. Dan is ze geschrokken dat het licht en de televisie uit zijn en dat alles stil is.... denk ik.
Dus toen de tuinman tegen 11 uur weg was ben ik weer gaan slapen. Bijna de hele rest van de dag....

En zondagmorgen? Ik was wat later op, dat wel.... En ik wilde graag tegen de middag nog even weg, maar dat mocht niet. Ik had de weekendkranten (van een buur op de gracht gekregen) uit de brievenbus gehaald en bij het ontbijt wat gelezen. Maar toen ik wilde weggaan kon ik mijn sleutels nergens vinden. Echt helemaal nergens. Ze moesten wel in huis zijn. Ik legde me er maar bij neer dat ik niet naar buiten mocht (van hierboven ;-) of van mijzelf, dat weet ik niet) en ging verder met zoeken. Uiteindelijk, na uren en na herhaald zoeken op dezelfde plaatsen, vond ik ze op het keukenbuffet achter de knappertjes. Goed verstopt, dus ikzelf of iemand van hierboven of hierna ;-), vond dat ik vandaag ook maar moest thuisblijven.... Niet zo erg, maar ik moet wel beweging hebben.
En maandag was Bettydag. Dan discussiëren we tot het voor een buitenstaander lijkt of we ruzie maken.... op politiek gebied zijn we het nooit met elkaar eens, en ondertussen wordt mijn huisje spic and span. (kennen jullie dat schoonmaakmiddel nog??) Daarna eigenlijk weinig meer gedaan.

Maar gisteren ben ik dan toch de stad ingegaan. Mijn flodderige regenjasjes zijn tot op de draad versleten (nouja, wel erg oud en versleten...) en er moest nodig een nieuw komen. Daar was ik al weken naar op zoek maar kon nergens iets passends vinden. Na V&D ben ik dus maar doorgegaan naar C&A en tot mijn blijde verbazing ben ik daar geslaagd. Twee jasjes zelfs. Een zwarte en een met zwart-witte lijntjes en blokjes, korte jasjes, maar geen jacks dus en ze pasten me goed en stonden leuk.

En om de week verder af te maken: vandaag ben ik dus ook weggeweest en nu echt even over de bloemenmarkt.
Hoewel ik geslaagd ben met drie jasmijnplanten om ook de geur van de tuin niet achter te stellen bij de kleuren, is op de bloemenmarkt momenteel weinig leuks te vinden.
Bulbs..... bloembollen in alle soorten en maten, het hele Singel lang. Bloemenbossen, vooral vroege voorjaarsbloemen zijn er nog te kust en te keur. Maar waar andere jaren altijd twee grote stands met perkplanten stonden om deze tijd, zijn ook dat nu alleen bloembollen. Niets aan.... niks om van te genieten. Gelukkig vond ik nog een mevrouw die wel planten verkocht en waar ik de laatste drie jasmijnplanten weghaalde. Zij vertelde me dat de oude man van de perkplanten ermee was opgehouden en aangezien hij geen opvolgers had is de boel overgedaan aan een grote bloembollenhandelaar.... Weer een schilderachtige figuur minder. Hoewel wel druk (er was vandaag een vliegtuiglading uit Rusland of uit een van de aan Rusland grenzende landen geland) zag je weinig Nederlanders op zoek.. Die gaan waarschijnlijk van narigheid naar de tuincentra of de markt.... En dan gaat het hier van slecht naar slechter met het Singel.
Dat was dus wat er de afgelopen tijd gepasseerd is...
Elke dag wat anders en vele dagen iets goeds...
Mijn leven is, hoe klein ook, nooit saai te noemen geweest en is het nog steeds niet. ;-)

twee verhaaltjes...columns eigenlijk.

2011-05-13T14:24:00.000-07:00

Omdat ik om een andere reden zocht in mijn oude columns kwam ik nog een paar leuke verhaaltjes tegen, waarvan eentje een beetje duidelijk makt dat ik voorheen in Nieuwegein woonde en daar ook een taak vervulde. O.a. het maken van columns dus met de onderstaande inhoud.
Ik hoop maar dat ze nog met plezier gelezen worden, want ze zijn al een paar jaar oud ;-).
-----

Een column?

Als er weer een column gemaakt moet gaan worden tuimelen er soms zó veel mogelijke onderwerpen door mijn hoofd dat ik geen keuze kan maken. Als ik nu eens een stukje zou maken over de onmogelijkheid een keuze te maken, de moeilijkheid om een onderwerp voor een column te kiezen? Is dat een onderwerp, om over te schrijven in een eventueel te maken column?

Onderwerp: keuzes maken voor een column dus. Zoals daar zijn: de nakende lente, die overwegend grauw en grijs en koud is. Of de heerlijkheid van weer gezond te worden, nadat het leven je bijna was afgepikt. Of het genieten van goed gezelschap, van schone taal die je hardop leest uit een gedichtenbundel, die zomaar op je keuken- of je salontafel ligt. Over politiek zijn ook talloze columns te maken, over natuur en milieu, over de omgang met mensen met elkaar. Vertel mij nooit dat er geen onderwerpen zijn, er zijn er te veel. Zo veel, dat ik er geen keuze uit kan maken. Daarom heb ik deze keer een column gemaakt over het niet weten waarover een column te maken. Here-me-tijd, wat een onderwerp. Of, om in de stijl van het literaire onderwerp voor dit jaar te blijven : Mijn God, wat een onderwerp.

Het hangt van het doel van een column af, waarover je kunt schrijven. Als het bij voorbeeld de bedoeling is mensen te motiveren om zich bewust te durven worden van het feit dat zij medeverantwoordelijke aardbewoners zijn, schrijf je anders dan voor een literaire kring. Voor die laatste doelgroep schrijf je een stukje dat inspeelt op het pure plezier van literair bezig zijn. Daar is geen waardeoordeel aan verbonden. Het eerste is niet per definitie politiek maken, het tweede niet persé literatuur. Het is de kunst met een heel kleine ka om een column te maken die mensen met plezier lezen. Een stukje tekst, dat een bepaalde, vooraf afgesproken grootte kent en regelmatig en herkenbaar als zodanig wordt gedrukt. Een stukje over één onderwerp, met een begin en een logisch einde.

Ik denk dat ik hiermee een column gemaakt heb over het onderwerp column. En dat het de volgende keer wat gemakkelijker gemaakt wordt een stukje te schrijven voor een blad als Opspraak van Beeldspraak of de Nieuwsbrief van onze Literaire Kring.

-------------

Wereldwerk.
Laten we er even van uitgaan dat Nieuwegein geen “Remy” heet: “Alleen op de wereld”, kent U nog het beroemde boek van die naam?
Remy gaat van hand tot hand, heeft vrienden bij mensen en dieren, maakt vreselijke, maar ook mooie dingen en mensen mee en komt uiteindelijk toch goed terecht. Alleen op de wereld was Remy zeker niet -net zo min zijn wij mensen alleen op de wereld en dat geldt ook voor Nieuwegein. En zonder medeaardbewoners bestáát Nieuwegein zelfs niet. Evenzo kon de troupe van Remy niet overleven zonder de mensen waarvoor ze moesten aantreden.
Het is dus belangrijk dat de groep mensen waaruit de stad Nieuwegein bestaat samenwerkt met de rest van de maatschappij die wereld heet. Wil Nieuwegein althans haar goede plaats behouden of haar goede plaats van bestemming bereiken in deze wereld. En geen “Remy “gaan worden
.
Zoals “Remy en zijn troupe” moeten wij mensen ook nog een lange weg gaan en veel nieuwe dingen leren. Die lijken soms moeilijk, en vragen soms offers. Maar zij zijn noodzakelijk om ons te laten overleven. Als mensen, als stad, als land en als wereld. Zij zijn noodzakelijk voor de gehele global village.
Daarvoor zijn wereldwijd plannen gemaakt en agenda’s opgesteld. Lokale actiepunten opgesteld die een mondiale uitwerking krijgen. “Act locally, think globally”: handel plaatselijk, denk wereldwijd”, het is geen loze kreet gebleken… Het is een overlevingsstrategie geworden.
Hoe die plannen en agenda’s eruitzien en wat wij moeten doen om die uit te voeren, willen we proberen in deze Mondiaal in beginsel duidelijk te maken
Veel ervan is gemeentelijk beleid dat moet worden uitgevoerd. Maar aan ons is er erop toe te zien dat dit ook gebeuren zal. Een klein deel moeten wij als burgers zelf doen, wil Nieuwegein ‘bij de wereld blijven horen’ en geen Remy gaan worden in deze maatschappij. Dat vraagt om een: Radicale Evolutie van Maatschappelijke Inspanningen.
Wereldburger

p.s. Het blad ‘ Mondiaal’ was een maandelijkse ondersteunende uitgave van een blad voor ‘Mondiaal Platform’ in Nieuwegein. En Wereldburger was mijn pseudoniem.

Eén dag later alweer

2011-05-09T13:22:00.000-07:00

Er zijn een paar karweien waar ik een gloeiende hekel aan heb. Hmm, er zijn tegenwoordig veel karweien waar ik een gloeiende hekel aan heb.....
En één van die vele karweien is papieren sorteren. Dozen vol heb ik inmiddels gespaard. Allemaal papier dat me indertijd, soms meer dan 30 jaar geleden, mateloos boeide en daarom apart gelegd werd, of stukken die ik zelf geschreven heb of papieren die ik apart legde over hetzelfde onderwerp, of zaken waarover ik me druk maakte. Of artikelen en columns geschreven door een journalist met wie ik jaren geleden bevriend was.
Zoals ik ook boeken spaarde om die reden. Dus veel Joodse boeken, die ik, zeker op het Waterlooplein, niet kon laten liggen verpieteren en dus kocht voor een prikje.

Maar nu zit ik ermee. Het leven loopt op z'n einde...en ik heb teveel papier in huis. En zal er mijn nabestaanden mee moeten opschepen.
Vandaag heb ik een bescheiden begin gemaakt bij de inspirerende nabijheid van Betty. Ja, het was vandaag weer Bettydag. ;-)
Ik heb de hele grote doos vol papieren onaangeraakt gelaten, die had ik dacht ik al eens uitgezocht..;-) Maar op mijn bureau stonden vier mappen met papieren en die heb ik weer eens allemaal bekeken. Gesorteerd op verschillende stapeltjes...
En ik heb me weten in te houden om alles weer wanhopig bij elkaar te gooien en zo in een doos te 'pleuren' en de boel de boel te laten..
Dus wat er nu overgebleven is, is één stapeltje tikwerk van jaren her. En een stapeltje krantenknipsels dat ik kan bewaren voor de vrouw van bovengenoemde, nu al lange tijd gepensioneerde, journalist. Zij was er indertijd niet aan toe gekomen om dingen van hem te lezen en zou (na telefonisch overleg) zijn artikelen graag nog eens zien.
De rest kan weggegooid worden. En wordt dat ook. Het ligt klaar om verscheurd te worden. En zo is het goed.
Er is echter een hele grote mààr bij. Er liggen nog zoveel papieren te wachten, wel 10 x zo veel.....;-(((( En die zouden ook allemaal..... Je moet er toch niet aan denken?
Daar zou ik nachtmerries van krijgen.... bedolven worden onder papier misschien of dat ik alleen nog maar omringd was door papier dat moest worden uitgezocht... of misschien wel erger.

Over dromen gesproken... De afgelopen tijd heb ik inderdaad veel nare dromen gehad. Wanhopige en verdrietige dromen. En het bijzondere is dat dit echt iets van de laatste paar weken is. Daarvoor kon ik vaker schaterend of in ieder geval grijnzend wakker worden. Ik schrijf een paar dromen hier op.

5-6 mei. Vannacht ongelooflijk verdrietig en boos gedroomd. Iedereen liep maar in en uit bij me. Sleutels hielpen niet. Vreemde kinderen, verpleegkundigen, dokters, ik moest ze af en toe met geweld buiten de deur zetten, maar het hielp niet. Mijn kind liep in en uit, at en dronk, maar zag me niet. De asperges die ik voor mijzelf kookte werden door andere opgegeten. De zee kwam op. En al mijn boeken en mijn geliefde papieren en spullen kwamen steeds dieper in het water te staan. Twee jongemannen sleepten ze van de ene kant naar de andere kant. Ik kwam In een vreemde ruimte meubels tegen die ooit van me geweest waren, een heel oud dressoir o.a., een antieke kast... Ik heb wanhopig gehuild, maar er was niets meer te redden van alle mooie boeken en verzamelde papieren en andere dingen en het water steeg maar.....
(een verwijzing naar het naderende einde als ik zelf niets meer heb in te brengen?)
Misschien dus wel de aanmoediging om te zorgen dat alles op tijd is opgeruimd....
3-4 mei.
3-4 mei. Ik droomde dat ik te maken had met vluchtelingen in dit land. Die zo bang waren dat ze onbereikbaar waren. Ik zat samen met een arts, een maatschappelijk werkende en een psychiater om de tafel en probeerde wanhopig en aan de hand van papieren duidelijk te maken dat er heel erg veel hulp nodig was. Dat zij wisten hoe ik kon helpen maar niets deden. Dat die mensen vaak te bang waren om hun oude korsten brood buiten aan de vogels te voeren, laat staan dat ze zonder hulp konden inburgeren. Mijn pleidooi om gecoördineerde hulp werd tamelijk koel ontvangen. maar bij het afscheid gaf die psychiater me een hand en schoof me daarbij wat kleingeld toe. Mijn verontwaardigde: 'wat doet u nu?! ' werd beantwoord met: neem nou maar aan je kunt het nog gebruiken'. Ik keerde terug naar mijn armoedige straat maar durfde het fooitje zelfs niet aan een asielzoeker te geven. Want dat zou hem ook niet helpen.
Dit werd door een lieve vriendin uitgelegd als: Ben je daar nog steeds mee bezig? Met hulpverlening dus. Maar dat is al meer dan 15 jaar geleden. Ik maak me nog wel heel druk om deze zaken... Maar of dat de reden van deze droom is?
Oja, ik heb er nog zo eentje:
Ik droomde: Dat het de Laatste Dag was.
De dagen waren op. Het leven voorbij. En alles was stil en rustig om mij heen en binnenin mij.
Er was geen angst. Sterker nog: ik wilde me bewust realiseren dat het De Laatste Dag was en zei dat hardop in mijn droom. Waardoor ik wakker werd. En me bleef realiseren: het was de laatste dag.
Maar hoe ik ook denk... al de hele dag... ik ben er nog steeds niet uit waarvan en waarom dit de laatste dag zou zijn.
Van mijzelf? Geen bezwaar, al ben ik het leven nog niet zat.
Van de wereld? Dan zou het in één klap afgelopen zijn met alle narigheid in Japan in Libië en in Kongo en Birma en overal waar geleden wordt.
Het lijkt achteraf allemaal om me op te jutten nou eens te gaan opruimen... ;-)) voor het te laat is.

Enfin, de avond wordt weer oud, net als Witteman.. Ik ga zo maar kijken naar P&W.
Daar komt tenminste geen papier bij te pas.

Week 1 van Mei, altijd emotioneel.

2011-05-08T12:23:00.000-07:00

In de laatste regel van mijn laatste blogje staat een typefout. Ik schrijf over iepenzaag... Dat moet natuurlijk iepenzaad zijn. Maar dat zal de lezer duidelijk geweest zijn, hoop ik.

Er zijn weer een paar dagen verlopen en de grootste emoties van die afgelopen tijd heb ik er nu wel weer uitgelopen. Je weet wel, benen zwaar en hoofd leeg. ;-)
Het waren zoals elk jaar heel emotionele dagen. In één week drie keer de Hollandse Schouwburg bezocht. Eerst voor de afsluiting van het schrijfproject met de Rotterdamse scholieren, dan op 1 mei de herdenking van de Holocaust, en gisteravond de nationale dodenherdenking.
Van de viering van de Bevrijdingsdag heb ik niet zoveel meegekregen, behalve op tv dan. De festivals in het land en natuurlijk het bevrijdingsconcert op de Amstel Vandaag is het ander weer en mijn lijf heeft moeite met de opeens hoge temperaturen.
Vanmorgen wel lekker druk geweest, de tuin gesproeid en binnenshuis bezig geweest. Maar daarna ben ik omgevallen en moest gaan liggen. Voor mij met dit mooie weer dus niks lekker buiten zijn. Maar op bed liggen en slapen. En wakker geworden van een telefoongesprek ging ik daar in mijn droom mee door. Gelukkig had ik toen al lang opgelegd.

De afgelopen paar dagen waren best zwaar. Met vandaag, met prachtig warm weer, als apotheose, want de eerste allergienarigheid sloeg in alle hevigheid toe. Mijn ogen zitten half dicht en ik heb de zwaarste neusspray moeten gebruiken om niet alle lichaamsvocht via mijn neus te verliezen ;-). Ik voel me gezwollen, heb vannacht weinig, maar vandaag met dit mooie warme weer, des te meer geslapen. Kijk ik echter op de allergiewijzer van www.weerdirect.nl dan zie ik daar geen aanwijzing voor. Dus voor het eerst heb ik me maar aangemeld voor de pollenkalender van Dr.Vogel en voor anderen geef ik hem maar hier weer: http://www.avogel.nl/images/other/Pollenkalender.pdf .

4 Mei heb ik, voor de derde keer in één week, doorgebracht in de Hollandse Schouwburg. Net als de internationale herdenking van de Holocaust op 1 mei, Jom ha-Sjo'a. De nationale herdenking was niet alleen op De Dam, maar ook op andere plaatsen in de stad zoals in de Hollandse Schouwburg. Meer dan overvol was het daar, en alleen staande door te brengen. Dus blij dat ik weer mijn mooie bloemetjesstok bij me had. Die gaf voldoende steun om de tijd door te komen. De twee minuten stilte werden dit keer weer onderbroken door de halsbandparkieten, maar ik ervaar het niet als storend, maar met een grijnsje. Onschuldige dieren. Onschuldiger dan wat ik las over Greetje D., die geen twee minuten stil kon zijn maar heel obstinaat de stilte moest verstoren. Maar Greetje D. is Greetje D. hè... Hoewel, Gretta pas beter bij haar persoonlijkheid en zo heet ze nou eenmaal.
Van 5 mei heb ik weinig gemerkt aan deze kant van de stad. Er hingen drie vlaggen op de gracht. Waar die van ons huis is gebleven???? Ik heb mijn boodschapjes gehaald en daarna geslapen. En 6 mei kwam een oude vriend op bezoek. Jammer dat we zo ver uit elkaar zijn gegroeid. Maar dat gebeurt in het leven. Vrienden blijven in je hart dezelfde warme band houden, maar in het gewone leven vervreemd je toch vaak van elkaar. We zijn gezellig gaan eten, dat wel. Maar ik was daarna wel toe aan een paar rustige dagen.
7 mei. Twee jarigen, maar geen energie meer om verjaardagen te vieren. Mijn zoon Leo is jarig maar ik denk niet dat hij visite krijgt of wil. En dat geldt ook voor de beste sysop ter wereld, mijn neef Freek, die niet thuis was voor een telefonische felicitatie. Uit met echtgenote, mijn nichtje Elly dus. want ze houden niet zo van verjaarsvisite...
Nou, ik hoop dat beiden een plezierige verjaardag meemaken.

En die heb ik nu gehad. Gisteren en vandaag. Maar gisteren sloeg de pollennarigheid toe Gelukkig kon ik vandaag binnenblijven en kwamen neus en ogen weer een beetje tot rust. Dan heb ik ook meteen weer wat energie. En dat kon ik in huis best gebruiken. Moederdag deden we maar niet aan. Dochterlief komt van de week een middag hierheen. Komt ons allebei beter uit ook.

Dit was de week die was.
En morgen is het weer maandag en komt Betty. Ze doet zoveel meer dan mijn huisje schoonmaken hè. Betty is een ontwikkelde vrouw, met een afgeronde universitaire opleiding zelfs. Toch kiest ze hiervoor. En zo profiteren we wekelijks en via de email van elkaar........

en zo werd het weer meimaand.

2011-05-02T16:53:00.000-07:00

Vandaag is het de tweede mei. Het is een enorm beladen week. Maar dat ik dit schrijf kun je beschouwen als een open deur die ingetrapt wordt. Want dat is bij iedereen wel bekend.
Op 28 april was er een bijeenkomst in de Hollandse Schouwburg
Om half elf al moest ik daar al zijn voor de afsluiting van een schrijfproject met leerlingen van een Islamitische Havo in Rotterdam, het Ibn Ghaldoun met 6 of 8 Joodse ouderen, die ieder een korte correspondentie met twee leerlingen hadden. 2 brieven heen, 2 brieven terug en een gezamenlijke afsluiting.
Elk jaar is er zo'n project van de Joodse Gemeenschap met een school in het land. Ik ben de laatste twee jaar uitgenodigd geweest. Vorig jaar met een MBO-school in Deventer (of Zwolle, dat ben ik even kwijt), en toen had ik ook twee Islamitisch meisjes, zij het zonder sluier. Dit keer was het dus een Islamitische school, met bijna alle meisjes gesluierd met witte, zwarte of beige sluiers maar er zitten ook jongens bij, het is dus gemengd, maar allemaal van afkomst gelovige Marokkaanse jongelui. Ik heb respect voor elk en ieders geloof, ze mogen van mij weet ik wat zijn... De leraren waren ook gemengd. Behalve de Directeur, dat was een Nederlander. Welke godsdienst doet niet ter zake.
Het was officieel, met toespraken en cadeaus. We kregen een leuk, handzaam en leerzaam boek over de 2e generatie Marokkanen geschreven door, onthoudt het maar, Salah Eddine, met de spannende titel WAAJOOOW!!! EEN ECHTE MAROKKAAN, over de tweede generatie Marokkanen, (Uitgave Bulaaq, isbn 978 905460 150 0 en NUR 300,372, dit voor de geïnteresseerde) en een pennenset met de naam van de school, Ibn Galdioen.
Ik heb de directeur mijn boek en het verhaal Olga gegeven voor de school en Joods Maatschappelijk Werk deelde voor iedereen een boek uit met de foto's en de correspondentie. Ik heb ' mijn' leerlingen, Dikra en Najwa, rondgeleid in het museum De Hollandse Schouwburg, we zijn met zijn allen en samen op de foto gezet, maar toen was ik te moe en heb van iedereen afscheid genomen en ben weggegaan. De bedoeling was dat de ouderen samen nog een broodje zouden gaan eten, maar dat konden de meesten niet meer opbrengen. Thuis ben ik al snel op bed gevallen en heb de hele verdere middag, tot bij zevenen, geslapen.
De 29e even naar de huisarts geweest. Anders weet ze niet meer hoe ik eruit zie. ;-) Nee hoor, ook even voor controle laten luisteren naar hart en longen ;-)
Nou, en 30 april is een jaarlijks terugkeren evenement dat we kennen.
Ik werd gewekt door gezang in het verzorgingshuis hiernaast. Nederlandse oude liedjes. Die lijken voor heel veel oude mensen favoriet te zijn. Eenmaal actief begon het bonken dat blijkbaar bij Koninginnedag hoort, pas goed op gang te komen. Bonken is het enige goede woord. Muziek hoor je hier amper, lawaai van juichende mensen en het ritmisch bonken van keihard aanstaande boxen, begeleid door het aanhoudende geluid van vuvuzula's die weer erg populair waren. Op de hele gracht wapperden drie vlaggen. De vrijmarkten waren door de hele stad verspreid, dus ook in onze buurt. ' BEZET' (sic) stond er overal op straat op deze dag...En dat betekende in dit geval dat er een stukje straat omlijnd werd waar mensen hun vrijmarktspulletjes hadden uitgestald. Ook in de Jodenbreestraat stond het vol. Ik verdenk kooplieden van oud spul van het Waterlooplein ervan dat ze tijdelijk hun plek verruild hadden.... Het vuilnis stapelde zich inderdaad op in de straten, maar een weddenschap met het vuilnis van het iepenzaad zou ik niet willen maken, zo erg is het daarmee gesteld dit jaar. Onze gang ligt vol, en in het portiek ligt het opgestapeld voor de buitendeur. De wind staat er pal op, dus zodra de deur opengaat waait er een grote hoeveelheid naar binnen. Toch ben ik met karretje en rugzak naar Albert Heijn gegaan. De enige winkel die gewoon open was. En waar vooral allochtone jongeren vandaag werkten. Hopelijk op vrijwillige basis. Ik dacht dat het rustig zou zijn, maar vergiste me deerlijk. Het was razend druk. En omdat er een alcoholregel was voor vandaag dat er maar één biertje tegelijk langs de kassa mocht was het buiten druk met drinkende jongelui die om de haverklap naar binnen gingen voor weer een drankje. ;-) Op dagen als deze kom je alleen maar jonge mensen tegen. Ik werd dus van alle kanten aangesproken. In elk geval heb ik mijn boodschapjes in huis en mijn wandelingetje gemaakt. Morgen is alles in de binnenstad open en is alles ingericht op de 1e mei, die dit jaar dus geen vrije dag is, want op zondag valt.
Thuisgekomen was ik weer zo moe dat ik, nog voor alle boodschappen waren opgeruimd, moest gaan liggen en meer dan twee uur geslapen heb.
En op 1 mei was het Jom Ashoah, de internationale, Holocaustherdenkingsdag. Het was een indrukwekkende plechtigheid in een meer dan overvolle Hollandse Schouwburg, de plek waar alle Joodse mensen 'verzameld' werden alvorens via Westerbork naar de vernietigingskampen vervoerd te worden. Er waren toespraken van de burgemeester en van de Israelische ambassadeur en de heer Heymans. Er was muziek en er werd gebeden en gezongen. En er werden tranen weggeveegd en gelachen. Op 4 mei herdenken we alle slechtoffers en gevallenen in deze oorlog en andere oorlogen, maar dit was een speciale bijeenkomst en ik ben blij erheen gegaan te zijn. Al was het bij thuiskomst weer raak. Liggen! Slapen! Maar ik verwonderde me er wel over dat geen krant er met een woord over geschreven heb. Ook niet het Parool, dat veel moeite en geld heeft gespendeerd aan een speciale bijlage over de vervolgingen. Het is tenslotte een verzetskrant...
Vandaag was het weer Bettydag. Ik ben dankbaar voor haar en dat verdient ze volop. Verleden week was het 2e Paasdag, een verplichte vrije dag, dus vandaag was het exra veel werk. En aangezien ik eerst mijn voetjes ging laten verwennen bij de pedicure begon ze ook nog later.
Maar Osama Bin Laden is nu eindelijk niet meer. Gênant hoe vaak de naam van Osama (zijn voornaam) werd verwisseld met die van Obama (achternaam) bij het geven van het nieuws. Het is groot nieuws maar ik wacht af of we er blij mee kunnen zijn........
Maar nu is het alweer drie mei en mijn dagboek is bijgewerkt denk ik. Wat ik weggelaten heb wilde ik niet opschrijven. En morgen komt er weer een dag.
p.s. Op AT5 staat een filmpje over het in een vorig blogje beschreven iepenzaag. Kijk maar eens zelf: http://www.at5.nl/artikelen/61116/iepenzaad-is-de-confetti-van-de-stad

Een moeilijk verhaal.

2011-04-30T03:29:00.000-07:00

Ditmaal geen vriendelijk gesteld verhaaltje.
Er vertrekken de laatste tijd nogal wat Tweede Kamerleden, zomaar, midden in het 'seizoen' . Nu weer André Rouvoet. Hiervoor Femke Halsema. En met elk vertrek vraag ik me af: ' kan dat nou zomaar'? Hebben bijv. de voorzitters zich niet voor een regeerperiode vastgelegd toen ze na de verkiezingen een voorzitterschap of Kamerzetel aanvaardden? En kunnen ze nu zomaar, zonder meer, opstappen als het hen uitkomt? ' Het gezin roept' of 'de partij vaart geen goede koers' of wat voor andere reden dan ook behalve een ziekte of gebleken misdadigheid.... Zijn dat goede en aanvaardbare redenen om plotseling op te stappen, terwijl je een eed van trouw hebt afgelegd aan het begin van je loopbaan als Kamerlid?
' Met het einde van zijn loopbaan in zicht... was ook Camiel Eurlings de Hollandse overmoed zat....' en begon voor zichzelf.
Ik lees net op internet in de Volkskrant dat 18 Tweede Kamerleden er de afgelopen tijd midden in hun tijd de brui aan gegeven hebben, na toch niet al te lang de regering gecontroleerd te hebben. Het ligt mogelijk ook in de sfeer in de Kamer en een Kamerlid gaat maar 5 jaar mee, lees ik. Maar toch zou het niet moeten mogen en zouden er maatregelen bedacht moeten worden die motiveren om niet weg te lopen. Ze zijn gekozen door de kiezer om die kiezer te vertegenwoordigen in de Tweede Kamer en deze regering te controleren zolang deze daar zit en ik blijf het zacht gezegd bedrog vinden om dan op te stappen als je er geen zin meer in hebt of een andere toekomst voor ogen krijgt, die meer oplevert ook. Wat betekent democratie in dit geval?
Of we het eens zijn met een te vormen regering en met het uitdelen van de stoeltjes in de Tweede Kamer is niet de kwestie.
De zaak is dat er democratisch gekozen is voor de regering die er nu zit en voor de Tweede Kamerleden die de mooie blauwfluwelen stoeltjes bezet houden. Dan kan het toch niet zo zijn dat de mensen die daar zitten zomaar opstappen, omdat 'ze het zat zijn' , 'omdat ze weleens iets anders willen' of omdat de partij het niet zo goed heeft gedaan met de verkiezingen? Ze zijn door hun partij op die plek gezet, de partij is dus verantwoordelijk en die partij moet zien de gekozene op zijn of haar plek te houden tot er nieuwe verkiezingen komen. Er gaat anders te veel kritisch toezicht op de democratie verloren.
Niet-democratisch gekozenen in de Kamer kunnen dan de maatschappij naar hun hand zetten. En er is niemand onder de gekozenen die dat wil.
Toch plegen ze dit kiezersbedrog, en gaan gewoon weg als het hen uitkomt. Nouja, Rouvoet en Halsema en Marijnissen zaten al heen lang in de politiek. Toch... het zal misschien wel geregeld zijn binnen de politieke partijen, maar voor de buitenwacht gaan die mensen er van het ene op andere moment vandoor. In de 'gewone' maatschappij moet er een opzegtermijn van minstens een maand in acht genomen worden.
Nu is er weer, volgens de kranten, een 'clash' binnen de Partij van de Arbeid betreffende de 'onverdoofde' slacht. Die gaat dus over het slachten volgens de riten van het geloof. En brengt, naar wat ieder had kunnen leren in deze tijd, zelfs minder pijn en lijden aan een te slachten dier, als het (vaak mis-)schieten van een pin in de kop van een dier.
Ik heb er al eerder over geschreven, ook aan de landelijke partijen zelf. ... Zie de varkens en de kippen spartelen terwijl ze leegbloeden aan de haken.... Soms nog als ze geplukt en opengesneden worden. Zie hoor er met pasgeboren kuikentjes wordt omgegaan. Op de schop ermee en levend invriezen. Dit zijn maar enkele voorbeelden van hoe er met dieren wordt omgegaan...

'Natuurlijk', zegt men dan,' het kan weleens misgaan' ...
Maar ik kan u vertellen dat het bij rituele slacht nooit mis kan gaan en dat de te slachten dieren binnen de kortste tijd echt dood zijn. Bovendien gaat het altijd om dieren die een goed leven hebben gehad, dit in tegenstelling tot dieren van de ' gewone' slacht. In donkere volle schuren, met amper of geen leefruimte.... maak jezelf een voorstelling, dan hoef ik het niet allemaal te beschrijven. Zijn ze de ruimingen van duizenden levende dieren vergeten die daaraan het slachtoffer waren?
Natuurlijk, schrijven de politieke partijen, moet ook aan deze martelingen een einde komen. Maar ondertussen pakken ze met een ongelooflijke ijver de godsdienstvrijheid aan.
En laten het eigen falen , dat oneindig veel groter is, meer dan oogluikend toe. De verschrikkingen van de mega varkensstallen en varkensflats, de schuren volgestouwd met kippen en kuiken.. Want die komen voort uit een christelijke cultuur nietwaar?! Bovendien gaat het hier om geld..... heel veel geld. Veel meer dan we beseffen willen.
Hoe die 'christelijk' geslachte dieren moeten sterven? Dat durft men niet eens tot het bewustzijn te laten doordringen.

Ik probeerde hier objectief te blijven. Tenslotte ben ik zelf niet gelovig, noch Christelijk, noch Mohammedaans, noch Joods van geloof.
Toch kies ik partij. Maar om andere gronden dan de PvdD pretendeert te kiezen.
Inmiddels weet zelfs deze partij hoe verschrikkelijk oneerlijk ze is. En hoe ze met meer dan twee maten meet.
Zo, ik heb mijn mening ook gegeven en ik ben benieuwd of dit helemaal
tot het einde gelezen wordt.

Pasen, Pesach en veel meer.

2011-04-25T13:23:00.001-07:00

Dit is dus de avond van eerste paasdag. Ik ken de geschiedenis, weet alle teksten die op het paasfeest betrekking hebben. Maar verder heb ik er niets mee. Ook niet met de Pesach, al heb ik matzes in huis gehaald. Het is een gewone zondag, met alleen bijzondere tv-verhalen op tv. En ondanks de religieuze betekenis van het 'psafeest' (zoals de paus het uitsprak toen hij Nederland bedankte voor de 'fraa' bloeme ) gaat het leven zijn gewone gang en gaat alles gewoon door Alleen de winkels zijn vandaag gesloten.

De wereld draait dus gewoon verder, ondanks de feestdagen gaan de verschrikkingen van oorlogen gewoon door. Onze kleine aardbol staat weer eens in brand, zoals meestal. En in de Noord-Afrikaanse landen en in Jemen en Syrië is het voornamelijk de generatie jongemannen die het slachtoffer wordt van hun terechte vrijheidsdrang. Het gruwelijke beeld van een jongeman bloedend en met ontbloot bovenlijf, de armen in de lucht, ongewapend wachtend op de dodelijke kogels die hij als martelaar tegemoet zag... en die ook kwamen. Het staat net zo in mijn ziel gekerfd als dat beeld van die jongeman met zijn plastic tasje, die de enorme Chinese tank uitdaagde. Er zijn beelden die je de rest van je leven bijblijven. De dood uitdagen je leven te nemen. Want de vrijheid is ze liever dan hun leven. En de dood neemt de uitdaging aan en wint die...
Daarmee wil ik de woede om de onvrijheid van deze mensen niet kleineren. Die is echt. En vrijheid is het hoogste goed.
Er is echter veel testosteron nodig om de wereld in brand te zetten, denk ik. Jonge mannenbloed vooral.
Maar de spreuk van ' onze' verzetsstrijder Henk van Randwijk, op de herdenkingsmuur aan de Weteringschans is ook op hen van toepassing en ze brengen het in praktijk zoals dat in ons land onvoorstelbaar is en was: 'Een volk dat voor tirannen zwicht, zal meer dan lijf en goed verliezen, dan dooft het licht'.
Ze moeten dus wel doorgaan. Tot het bittere einde. Zo verschrikkelijk bitter dat het onvoorstelbaar is.

De tweede paasdag was voor dochterlief. Ik ben weer met een karretje vol met de tram naar haar toegegaan en kwam na veel vijven en zessen bijna 30 minuten te laat bij haar aan. De lieverd heeft een ' zweepslag' in haar kuit en we konden dus niet echt uitgaan vandaag. We hebben lekker in het zonnetje gezeten (wat waardeer ik dat nog steeds) bij de waterkant en heel zondig een patatje mèt en een kroketje gegeten in een buurtpatatzaak. En gekletst. Wat kunnen een moeder en een dochter toch eindeloos kletsen met elkaar. Vandaag ging het o.a. over onze stamboom en ik heb geprobeerd uit te tekenen hoe die van mijn kant in elkaar stak. Maar dat was niet alles. Over moeder's verre verleden is ook nog niet alles verteld... Het is heel emotioneel allemaal, en eigenlijk daardoor ook heel vermoeiend. Maar om woorden te vinden voor gebeurtenissen en gevoelens is ook verrijkend voor beiden.
Thuisgekomen eerst maar even gebeld dat ik veilig terug was, dat doen wij altijd.... en daarna de tuinen gesproeid. Mijn eigen tuintje en de grote algemene tuin van het huis. Dat is ook mijn werk. Er is dit jaar nog steeds geen tuinman geweest dus de grote tuin bloeit als een gek maar ziet er toch heel verwaarloosd uit.
Over bloeien gesproken.... De gracht is bedekt met iepenzaad, op het water lijkt het alsof er overal kroos ligt en op de straat ligt het opgestapeld, door de wind opgewaaid tot heuveltjes. Wat een verloren vruchtbaarheid, zulke iepen-ejaculaties, het verbaast me ieder jaar weer. De wind waait het de portieken in en als de deuren opengaan waait het naar binnen, leuk voor de schoonmakers, maar niet echt.

Even tussendoor: Ik zag zojuist op google een leuke tweet van ene Kaaieem: Rozen verwelken, schepen vergaan, dus koop geen rozen en neem 't vliegtuig voortaan. ;-))
Als ik de computer open na thuiskomst kijk ik altijd even naar het nieuws.... daar vond ik het.
En nog iets: http://www.nu.nl/media/2500440/wilders-weer-in-clinch-met-blog.html Kijk, ik mag van der Dunk als persoon ook niet, maar een toespraak van een deskundige verbieden omdat hij te politiek getint is... en dat voor de partij voor de vrijheid??? Dat vertelt meer over die partij dan over van der Dunk, dunkt mij. Meer wil ik er niet over zeggen.

En tot slot dit nog.
Dit huis, met haar lange en zware geschiedenis, gaat weer de herdenkingen tegemoet. Een reden om een oud blogje tevoorschijn te halen, het blogje van 18 april 2009. Met de titel ' het vroegere Rosenthal-May Zusterhuis' . Wie meer over dit gebouw, een gemeentelijk monument, wil weten kan ik daarheen verwijzen. In het zoekvakje links bovenin kun je gewoon Rosenthal-May Zusterhuis intikken en dan op enter klikken. In de afgelopen jaren heeft Woonstichting De Key enorm haar best gedaan om dit huis, niet alleen wat de bewoners betreft, maar ook het gebouw zelf de status te geven die het verdient. Waar mogelijk zijn de woninkjes en galerijen gerenoveerd. Er is een mooi fries met de naam op de gevel gezet, en in de hal een gedenkteken in de vorm van een muurmozaïek met een tekst over de geschiedenis. Het atrium heeft een grote opknapbeurt gekregen en gemeubileerd met tafels en stoeltjes. De bedoeling was , en dat ik ook een paar zomers gelukt, om de bewoners daar bijeen te krijgen voor gezellige koffie-uurtjes. Maar op den duur bleek de individualiteit van de bewoners sterker dan de behoefte aan samenzijn en is het verwaterd. Nu staan de stoeltjes opgestapeld en zijn de tafeltjes versiering geworden. Er staan nog wat planten, maar die gaan binnenkort ook weer naar buiten. Maar het atrium is nog steeds van alle bewoners en toegankelijk voor alle bewoners. Het is dus geen pleintje voor de toevallige bewoners aan het atrium. Zoals de algemene tuin ook voor alle bewoners is.
Dat wilde ik toch even vertellen.

Zomerse dagen in April.

2011-04-21T12:50:00.000-07:00

Op mijn tafel staat een standaardje met teksten. Speciaal voor ouderen. Eén van die teksten luidt: “Tekenen van ouderdom? Er zijn er DRIE: GEHEUGENVERLIES en.... die andere twee kan ik me even niet herinneren.”
Prachtig! Dat is het dus. En ik ben niet de enige, merkte ik.
Gisteren legde ik ‘ iets’ (?) ‘ergens in de boekenkast’ . En ik dacht heel bewust: ‘ dit is dus... weet ik niet meer... en ik leg het heel bewust hiér neer’.
Vandaag weet ik niet meer wat ik waar neerlegde. En waarom ik het daar neerlegde.
Dat is dus een teken van ouderdom.
Trouwens, wat gisteren zo belangrijk leek om ‘daar’ neer te leggen, blijkt helemaal niet belangrijk te zijn, want ik mis het nog niet.
Ik heb me erbij neergelegd. Ik ben oud en ik ben vergeetachtig. Gelukkig heb ik nog altijd het AHA-gevoel als ik iets terugvind of weer weet wat ik vergeten was. Dat AHA-gevoel is het belangrijkst. Vergeetachtig worden mag best, er blijkt zoveel minder van groot belang als je vroeger gedacht had. Maar als het niet meer herkend wordt, als je woorden of begrippen echt kwijt bent en geen OJA - of AHAgevoel meer krijgt, moet je denken aan erger zaken dan gewoon vergeetachtigheid.
Dat is gelukkig hier niet het geval.
Dus mag ik gelukkig zijn dat ik met dit prachtige weer dagelijks kan gaan wandelen en geen sleutels of portemonnaie of zo vergeet of kwijtraak. Ik ben een gelukkig mens. Mijn benen doen het nog en met mijn hoofd is niets mis. Nouja, ik heb geen sterk hart, diabetes, een pijnlijke heup als ik langer loop en lichte reuma... maar dat zijn zaken die erbij horen. En met dit zonnige en prachtige weer komt er zelfs weer een beetje geestelijke en lichamelijke energie terug. Wie zou dan over wat vergeetachtigheid willen zeuren? ;-)
Een koud pilsje naast me, even uitblazen van een heel lange wandeling. Het is ‘heet’ in de stad. Mensen lopen zo bloot mogelijk en zo mogelijk nog bloter. Ik niet nee. Een T-shirt met een losse blouse en mijn superdunne zomerjasje. Een extra lichte rugzak om ongeveer in de kleur van dat jasje.
Ik had me voorgenomen na jaren weer eens de Haarlemmerstraat ‘ te doen’. Ine mine mutte gedaan of ik niet naar het Waterlooplein, naar Jos, zou gaan. Maar het werd het eerste dus.
Dat viel niet mee. Druk, ja inderdaad. Heel veel mensen die daar net als ik wilden lopen. Heel veel fietsers en scooters ook. De straat heeft bestemmingsverkeer wat auto’s betreft, denk ik. Want dat soort verkeer viel mee. Veel auto’s bij de winkels, dat wel.
De Haarlemmerstraat is een smalle winkelstraat. Gezellig maar niet van de allure van de Kalverstraat. Heel veel koffieshops en dus heel veel jonge toeristen. Vooral Engelse. Nederlanders moeten immers werken overdag ;-) Ik had gehoopt wat leuke kleertjes tegen te komen, want er zijn ook veel kledingwinkeltjes. Mijn maatje 48-50 komt altijd zo slecht aan bod. Maar vandaag ook. Nergens iets naar mijn maat en smaak te vinden. Alles is afgestemd op jonge mensen tot maat 42.
Veel eettentjes van allerlei allure. En er werd weer ijs verkocht uit bakken. Ik heb een bekertje ijs genomen, bolletje vanille met bolletje mango en ben even op een bankje neergezegen. Mijn oude heup en knie speelden vreselijk op en ik kon amper nog lopen. Maar na een poosje zitten ging het wel weer. Er is een oud electronicawinkeltje, waar ik altijd graag electrische snuisterijen kocht, maar een poos niet geweest was. Een mevrouw hielp me. Electrische herdenkingslampjes voor Joodse en niet-Joodse mensen (een lampje in de vorm van een kruis). Ik zag aan haar een enorm verdriet en vroeg hoe het met haar ging. Haar zoon was kort geleden gestorven en haar vader al wat langer geleden. Ik heb beide gekend. En ik zag dat ze niet of te weinig gehuild had en zei dat ook. ‘ Dat komt nog’, zei ze verbaasd. ‘We gaan de winkel opheffen, want er is geen opvolger meer en nu zien we het niet meer zitten’. Even wist ik niet goed wat ik moest zeggen... maar ik kon haar alleen condoleren en de hoop uitspreken dat ze na de winkel toch nog een leven zou hebben. Ze kon alleen maar knikken, haar keel zat dicht. Ik had haar graag even laten huilen op dat moment, maar het was het verkeerde moment. En er kwam een andere klant binnen. Wat een verdriet voelde ik in die ogenblikken....
De zon was heet in die smalle straat. En mijn knie en mijn heup deden pijn. Ik ben doorgelopen tot het einde van de straat, toch nog genietend van al die zomerse mensen en geluiden en terrasjes... tot het Haarlemmerplein, waar een biologisch marktje was op dat moment. Maar na even gekeken te hebben ben ik toch de lange weg teruggegaan, want ik had er niets te zoeken of te vinden. Helemaal aan het einde van de terugweg is een Albert Hein. Er zijn er twee in die straat, de ander is halverwege. Maar ik moest dus die vlak bij de Martelaarsgracht hebben. Een smalle deur geeft vanaf de Haarlemmerstraat toegang, er is een invalidenliftje, waar ik graag gebruik van maakte, anders moest ik een trapje op en dat ging niet meer. De winkel is smal maar heel diep en heeft een bijna volledig assortiment, zodat ik alle boodschapjes kon meenemen. Aan de andere kant, aan de Prins Hendrikkade, vlak bij het Centraal Station, is de andere (ditmaal nogal monumentale) in- cq uitgang. Met een trappetje, maar alleen naar beneden en met een leuning. Wat dat gebouw van origine was moet ik maar eens nakijken.
En nu zit ik dus thuis en moet nodig gaan eten. Sla? Met een biefstukje? Ja, laat ik dat maar doen.
Dat was gisteren. Vandaag wilde ik thuisblijven en alles ging dan ook op mijn dooie akkertje, hier in huis. Tot de onrust toesloeg. Weer mijn ultralichte rugzakje omgedaan en naar de metro, naar de Nieuwmarkt.... Dat is één halte met de sneltram, maar te ver geworden om helemaal te lopen. Het was er zomers...Alle terrasjes waren vol en alle toeristen liepen te zweten. Tja, dat hadden ze niet verwacht hè...Zomer in april. ;-) Het was platenmarkt, het plein stond vol stalletjes met oude grammofoonplaten, cd’s, dvd’s, muziekposters etc..... Daar kwam ik niet voor, maar nu ik er toch was wilde ik wel even scharrelen tussen de platen en kwam terecht bij een forse vrouw met net zo’n buikje als ikzelf. Met een lachje zei ik, kloppend op mijn dikke buik: we zijn van hetzelfde soort maar ik heb nog een beetje meer dan jij’. Dat vond ze leuk en we praatten nog even verder. Over Pasen, dat zij ook niet viert. Toen vertelde ze dat ze een met het Christendom grootgebrachte Joodse vrouw was..... en dat bleek ik dus ook te zijn. Dat was leuk....we bleven er even door aan het praten en toen ik drie cd’s had uitgezocht van de stapel van 1 euro per stuk, deed ze er vier bij voor samen vijf euro..... Handelsvrouwtje hoor. Maar ik had er zo’n schik in dat ik het pikte en met een grote knipoog verder ging. Even pinnen bij Appie en toen naar Jacob Hooy, de natuurwinkel. Ik had twee flesjes jasmijnolie nodig..... en een bepaalde kruidenthee. Mariadistel. Vanavond maar voorzichtig een eerste kopje genomen, niet te sterk. Valt goed, is niet al te vies. Dus morgen maar een eerste potje zetten, want ik wil een reinigingskuurtje nemen. Kan ik Berry Blaster kopen voor veel geld, maar dat is alleen veel te dure groene thee met nog wat. En die thee van mij was maar 3,95 euro. En veel gezonder......
Laat ik maar ophouden.. er is nog zoveel dat ik zou willen schrijven. Maar ik had geleerd mij grenzen te stellen..... Moet ik me dan ook aan houden, nietwaar?

Herinneringen aan herinneringen.

2011-04-16T15:19:00.000-07:00

Ik leerde ze kennen in café Schiller, meer dan 12 jaar geleden. De zusjes B., Joodse overlevenden. We kwamen daar maandelijks met een aantal andere oudere Joodse mensen bij elkaar voor een gezellige middag. De middagen werden georganiseerd door Joods Maatschappelijk Werk. Loes, Dorine en een collegaatje leidden die middagen. Af en toe werd er iets voorgedragen, heel af en toe gezongen of gemusiceerd, maar bovenal was het een samenzijn van Joodse mensen die de oorlog hadden overleefd. En die warmte zochten bij andere oudere Joodse mensen met wie ze een verleden deelden. Niet helemaal en allemaal en dat zorgde ervoor dat de gesprekken nooit vervelend waren, want iedereen had veel te vertellen.
Deze gezellige middagen bestaan niet meer. We zijn waarschijnlijk uitverteld en uitgepraat en te oud geworden om de verhalen nog een keer te vertellen. De nummers, getatoeëerd op de oude armen, spreken en spraken voor zichzelf en wie die tatoeage niet had, had de eigen verhalen ook al minstens één keer verteld.

Ik herinner me de zusters B., waarvan de oudste ook altijd verhalen vertelde. Ze woonde, als weduwe, op het Merwedeplein in Amsterdam Zuid, waar de Familie Frank voor de oorlog ook gewoond had. In goeden doen dus. En dat liet ze ook graag zien. Daar mocht ze ook best trots op zijn.
Soms vertelde ze over haar kindertijd. En die was van een onvoorstelbare armoede.
Er was ook een rijke tak van de familie, maar dat wist ze alleen van horen vertellen. Dokters en dergelijke, en die woonden onder meer in de rijke Sarphatistraat.

Ergens tussen de Rapenburgerstraat en de Valkenburgerstraat, vertelde ze, waar de huizen aan de begane grond net niet tegen elkaar aan gebouwd waren, was een smalle, ongeveer een meter brede gang ontstaan. Wel overdekt, omdat de eerste verdiepingen wel in elkaar overgingen. De gang had zelfs een naam, de Rode Leeuwengang. Aan weerszijden van de gang werd 'gewoond'. Door gezinnen. Boven woonden middenstanders, beneden aan de begane grond, het armste van het armste deel van de bevolking.
Ze wist niet of die gang zo genoemd was omdat de kinderen B. rood haar hadden... Maar ze wist ook niet meer hoeveel kinderen daar leefden en of ze wel allemaal rood haar hadden... Zijzelf wel in elk geval. Ze was nog klein toen de oorlog begon en maar een paar kinderen hebben de oorlog overleefd. Als ik het goed heb onthouden waren dat er drie. Misschien vier.

Er was geen stromend water, geen toilet, er waren geen slaapkamers. Het hele gezin sliep in wat een kamer werd genoemd, een overdekte ruimte waar de vloer altijd nat was en de familie op matrassen en 'dekens' bij elkaar op de grond sliepen. Zo vertelde ook dat er wel een tafel in huis stond, maar slechts twee stoelen. En hoe ze, toen ze groter werden, hun eten bij elkaar zochten op het Waterlooplein tussen het vuilnis dat de kooplieden daar 's avonds achterlieten. Omdat er ook geen geld was voor luiers, liepen alle kleine kinderen alleen in een hemdje. Daglicht zagen ze pas als ze erop uitgestuurd werden om eten te zoeken. De gang liep aan één kant dood en aan de andere kant stond een hek, dacht ze. Vader werkte op het Waterlooplein, als iemand hem aannam voor een klus, maar verdronk het meeste van wat hij verdiende op datzelfde plein.
Hoe moeder het toch altijd voor elkaar kreeg om de grotere kinderen 'netjes' naar school te laten gaan? Dat wist ze niet, maar dat ze allemaal luizen en vlooien hadden was een ding wat zeker was.

Het waren de verhalen die zij me vertelde. Ik sta dus niet in voor de volle waarheid, maar kan me die heel goed voorstellen.
Zo groot was de armoede in die dertiger jaren, de crisisjaren van die tijd, wel degelijk. We kunnen het ons niet meer voorstellen. En die Rodeleeuwgang of Rode Leeuwgang bestaat niet meer. Kon ik op de oude kaarten ook niet meer terugvinden.
Maar ik kan me goed indenken dat die op de plek was waar nu de Anne Frankstraat ligt.
De Valkenburgerstraat met in het verlengde de Foeliestraat is een snelweg naar de IJtunnel geworden, doorgaand verkeer naar en naar buiten de binnenstad. Ook de Rapenburgerstraat is, hoewel grotendeels opgeknapt en in de oude staat teruggebracht, heel erg veranderd. Ik noemde (halverwege ongeveer) al de Anne Frankstraat. Maar het gebouw van het vooroorlogse Joodse Meisjesweeshuis in die straat staat er nog, al doet het nu dienst als appartementengebouw. De straathoeken worden verbonden door de foeilelijke gevel van het gebouw van de Nederlandse Film- en Televisie Academie.

Een stukje geschiedenis is nooit weg, vind ik. Mijn herinneringen aan haar zijn nog levendig in elk geval.

Toch een beetje piekeren...

2011-04-14T08:26:00.000-07:00

Het is een dag zoals we die de afgelopen maanden talloze keren hebben meegemaakt. Kil en grijs. Het verschil, dat me toch gelukkig maakt is, dat het buiten groen is. Dat de rozemarijn voor mijn raam nog steeds bloeit en bezocht wordt door gezellig zoemende hommels. Dat de pas aangekochte nieuwe jasmijn geurt dat het een lieve lust is. En dat alles wat groen moest worden, groen is geworden. Maar het is stil buiten. Eén enkel vogeltje klinkt als een metalen hamertje op metaal.
De eeuwenoude kastanje bij de buren is gestorven en gekapt, de tweede kastanje is zo doodziek dat ik bang ben dat die ook zijn laatste zomer beleeft. Wie zal ons dan schaduw geven en waar moeten de boomkruipertjes dan heen en de andere vogeltjes? Nee, er worden geen nieuwe bomen teruggeplant, alleen wat heesterachtige planten. Die ook mooi zijn hoor...maar geen bomen. ;-(
Vandaag ben ik nog niet buiten geweest. Eigenlijk zou ik wel moeten gaan maar er was binnen zoveel te doen. Bovendien loopt mijn hoofd weer om van alle geweld en narigheid van de afgelopen dagen.....
Er zingt constant een oud lied door mijn hoofd: Guess it's gonna be a cold lonely summer... Eigenlijk is dat alleen maar een heel mooi liefdeslied. ;-) ik weet het.

Er valt zoveel te denken en te praten over de gepleegde moorden van de laatste dagen. Geen conclusies wil ik trekken. Oké, dit keer is de dader een uitgeprocedeerde asielzoeker, iemand die al het nodige heeft meegemaakt voor hij door het lint ging (hoop ik eigenlijk). Zijn slachtoffers zijn, net als in Alphen aan de Rijn, gewone Nederlandse mensen, geen wraak- of misdaadslachtoffers, maar slachtoffers van zieke geesten. De moordenaar in Alphen aan de Rijn was een ' gewone' Nederlandse jongen. Joran van der Sloot is ook een ' gewone' Nederlandse jongen.
We kunnen dus niet toestaan dat hier met een racistische vinger gewezen gaat worden naar de moordenaar in Baflo. Ondanks het feit dat er een politieman is doodgeschoten. De vriendin van de dader was vrijwilliger en werkte in het Zeehondencentrum. Verder kennen we nog geen achtergronden.
Het is allemaal erg dichtbij gekomen voor veel mensen. En het gebeurt zo vaak tegenwoordig. We zijn onze onschuld weer verloren, nu in dit opzicht. Want er moet wel iets mankeren aan deze maatschappij, Zou er anders zoveel zo verschrikkelijk misgaan? Ook daar valt niet met een vinger te wijzen. Is het onze liefdeloze maatschappij? Is het een oplossing om daders ' keihard aan te pakken' , zoals ik vandaag weer een paar keer hoorde zeggen? Wat een onzin. Dat helpt niet. Er moet een andere manier bestaan. Een geweten vormen, (zelf)discipline aanleren, zelfbeheersing en vooral positief denken. In welke vorm weet ik niet.
Of zou her-invoering van (militaire of burgerlijke) dienstplicht de oplossing kunnen vormen? Voor dat laatste heb ik al vaker een pleidooi gehouden.
Nouja, ik wil hier niet verder over piekeren. Ben te oud om zelf over oplossingen na te denken.

Even een paar pakjes op de bus doen. En dan aan het eten beginnen. En maar even niet aan blogjes denken.

Pappa's laatste maanden.

2011-04-12T16:11:00.001-07:00

Een heel ander verhaal.

Pappa's laatste dagen...
Er kwam een dag dat mijn vader besefte hoe hij lichamelijk en geestelijk achteruit ging. Hij kon Moeder ( zijn partner noemde ik moeder dus) niet meer afdoende helpen bij alles wat een huishouden met een inmiddels volkomen invalide vrouw vraagt.
Haar zoon Henk (nog steeds een vriend) kwam in het weekend zo goed mogelijk de dingen doen die bleven liggen....

Dit even voor de duidelijkheid. Pappa liet zich inschrijven in een verpleeghuis in Utrecht, om dichter bij mij te zijn.
Dat moet na 30 jaar samenzijn toch een verschrikking voor de beide mensen zijn geweest. Maar hoe goed ze ook met elkaar overweg konden, het leek voor beiden toch ook een opluchting. Het ging in vriendschappelijk overleg, ze gingen als vrienden uit elkaar...

Wij, mijn man en ik, haalden hem elk weekend op van het Van Koningsbruggenhuis. Hij leefde daar zonder enige privacy...want ook zonder lichamelijke of geestelijke handicap moest je daar in een groep leven. Zijn laatste paar levensjaren waren net zo triest als de rest van zijn leven...
In ons gezin was hij graag. Toen onze auto het opgaf, kreeg R., mijn man, een goede, zware tweedehands auto van pappa.
Maar na verloop van enkele maanden gingen we toch veranderingen opmerken. Pappa werd humeurig, veeleisend... veel aandacht vragend. Maar nog altijd die lieverd die hij altijd geweest was.

Toen, op een avond die ik nooit meer vergeten zal, aten we spinazie.
En pappa smakte!!! En kwijlde, terwijl hij zijn gebit bijna uit zijn mond verloor...
Jacob, mijn oudste, draaide zich walgend en kokhalzend om... wij zaten verstijfd van schrik en narigheid te kijken hoe pappa onhandig, met vieze handen van de gemorste spinazie, zijn gebit weer goed in zijn mond probeerde te krijgen.
En in plaats van dat ik meteen als een goede dochter te hulp schoot...liet ik hem van schrik eerst aanknoeien.

Toen ik eindelijk reageerde was dat bestraffend... en kwam ik met een natte doek om hem, alsof hij een kind was, schoon te maken.
Pappa was furieus. En terecht, denk ik achteraf. Hij moet zich doodgeschaamd hebben toen het hem duidelijk werd wat hij zelf deed. En om zijn geliefde kleinzoon, die zich zó walgend van hem had afgekeerd...En om zijn enige dochter, die mopperde dat hij boos deed tegen ons, maar zelf zo de boel vervuilde en het plezier in het eten bedierf....
Hij wilde stande pede terug naar het verzorgingshuis en we waren zo goed niet of we brachten hem inderdaad meteen terug.
-------
Daarna wilde hij de weekends niet meer bij ons doorbrengen. Ik ben er zeker van dat hij zich van zijn achteruitgang bewust was en ook òns niet tot last wilde zijn...wat nog zijn contact met moeder was bleef een raadsel. Telefonisch? Hij wilde ook niet naar háár toe.

Na de oorlog was hij met een zware tbc teruggekomen uit de Duitse kampen had hij, voor hij naar huis mocht of mij mocht zien, lang moeten kuren.... ergens in Noord Brabant.
Pappa had in de jaren daarna vaak in het ziekenhuis Berg en Bos in Bilthoven gelegen vanwege zijn zieke longen.
Natuurlijk heeft hij nooit meer sterke longen gehad en nog jarenlang gerookt ook....Maar na een chemisch ongeluk in de Zwavelzuurfabriek Ketjen in Amsterdam-Noord was hij echt invalide. Jarenlange opnames in diverse ziekenhuizen in het land volgden daarop. O.a. dus in Berg en Bos.
En pappa had daarna altijd gezegd, dat hij nergens anders wilde sterven dan in Berg en Bos.
-------
Op een avond werden we gebeld.
We hadden niet beseft dat pappa op het laatst ging drinken.
Hij was jarenlang eerst Mormoon en later Jehova's Getuige geweest en dus had hij altijd droog gestaan. Dronk bij feestelijkheden de laatste tijd wel een glaasje mee, meer voor de gezelligheid... Maar toen hij zo veranderde en ook zijn vaste geloof verdween...
We werden gebeld door het hoofd van de afdeling van het verpleeghuis.

Mijnheer van Beek was gevallen. Lelijk gevallen. Hij had gedronken...'Foei toch zuster, hoe kan dat nou, mijn vader drinkt niet'.
Nou, dan bent u verkeerd ingelicht...hoe hij eraan komt weet ik niet, maar hij drinkt wel en is daardoor in de gang gevallen............
Nu eist hij naar Berg en Bosch gebracht te worden... maar dat willen we niet. Hij kan hier in het verzorgingshuis blijven, op zaal liggen...

Met een schok realiseerde ik me dat pappa wilde sterven... als hij eiste daarheen, naar ziekenhuis Berg en Bosch gebracht te worden, dan moesten we die wens inwilligen, wat ook de consequenties waren.
R., mijn man en ik gingen dus naar het verpleeghuis, lieten een en ander inpakken en brachten hem zelf, na de nodige telefoontjes en na de nodige woorden met de hoofdverpleging van het verpleeghuis naar Bilthoven. 'Hij kon hoogstens veertien dagen wegblijven. Was hij voor die tijd niet terug dan zou zijn plaatsje in het verpleeghuis weg zijn', zo werd er gedreigd....
Maar wij wisten, op dat moment nog onbewust, dat hij niet terug zou gaan.....

We leverden pappa af in het ziekenhuis, bleven nog even in afwachting van een gesprekje en een onderzoek met en door zijn (oude) longarts. Daarna wachtten we tot hij gewassen was en met een schone pyama in bed was gelegd...

Dit is even een moeilijk deel....
Toen we terugkwamen bij zijn bed om gedag te zeggen en zijn vuile goed mee te nemen keek ons vanuit dat bed een oud, stralend jongetje aan... en dat jongetje vroeg met een blijde blik: 'Wie zijn jullie?'
Dat was een enorme schok. Zomaar ineens bleek hij helemaal 'dement' (?) geworden en herkende zijn eigen kinderen niet meer.... Gelukkig vond ik vrij snel mijn tegenwoordigheid van geest terug en vertelde hem dat ik Erica was... en dàt, naast me, was R.... O ja...maar heel duidelijk wist hij niks meer.
De verpleging vond het beter dat we niet bleven....Wat er gebeurd was in dat uurtje? Ik weet het niet en nam maar aan dat het goed was.
In vol vertrouwen dat zijn specialist het juiste had gedaan……

Vroeg in de nacht ging de telefoon. 'Meteen komen, want het loopt op zijn eind'.
R. bracht me zo snel mogelijk. Pappa lag al in coma in een z.g. sterfkamertje.
Ik heb de hele nacht gewaakt bij hem, zachtjes voor hem gezongen, liedjes van vroeger, vrome liedjes van toen hij nog geloofde... ik vertelde hem zachtjes dat hij ging sterven, maar dat er helemaal niets was om bang voor te zijn. Ik vertelde mooie kleine verhaaltjes en zong nog meer liedjes... heel zachtjes...
Op zeker ogenblik gebeurde er iets dat me mijn leven lang bij zal blijven. Hoewel diep in coma, opende pappa één oog...en dat ene oog keek wild en woest en heel kwaadaardig om zich heen...zonder mij te zien.... Maar de schrik die zijn blik teweeg bracht heeft me voor altijd aan het twijfelen gezet hoewel de verpleging me verzekerde dat het een louter fysieke reactie was en niets met evt. gevoelens te maken kon hebben. 'Het kwam zo vaak voor dat zoiets gebeurde vanuit een stervenscoma'...

Even later werd ik liefdevol opgehaald en naar een kamer gebracht waar een bed voor me klaarstond. Ik wàs ook uitgeput van alle emoties....kende mijn eigen lieve vader niet meer en wist dat hij stervend was.... en ik was zo erg alléén op dat moment.
Na een hazenslaapje werd ik geroepen. Het liep nu echt af. Toen ik in het sterfkamertje terug was blies hij de laatste adem uit, met een beetje rochelend geluid... Zijn ogen waren nog open. Ik wilde zijn ogen sluiten, wilde dat zèlf doen, een laatste gebaar.... maar zijn oogleden veerden terug. De dienstdoende arts constateerde zijn dood en sloot met een routineus gebaar zijn ogen... dat was AU ja...
Zo leefde hij zijn laatste maanden en stierf mijn vader, zonder dat ik hem ooit echt heel goed gekend heb. Hij was een lieve vader. Die nooit de kans heeft gehad echt een vader voor zijn dochter te zijn, zoals zijn dochter ook nooit dichter bij haar vader kon komen...hoe beiden daar ook naar verlangden.

Erica

Een zaterdag om niet gauw te vergeten.

2011-04-09T14:49:00.000-07:00

Heerlijk weer vandaag. Een afspraakje met M. om samen naar de tentoonstelling Passie voor Perfectie te gaan. Die is in de Nieuwe Kerk, op de Dam in Amsterdam. Dus ze moet een lange reis maken. Die, zoals het De Spoorwegen betaamt, voor 100% in het 100 loopt. Een reisje via Den Bosch, over Utrecht naar Amsterdam bleek ineens over Nijmegen en Arnhem te moeten gaan. Om maar meteen naar de terugreis te gaan: die moest niet via Utrecht naar Den Bosch, maar over Rotterdam en Dordrecht. De Spoorwegen hadden dit heerlijke weekend uitgezocht om werkzaamheden aan het spoor te verrichten, waardoor weer eens heel veel mensen in paniek door de hallen van het Centraal Station liepen. M. vond gelukkig zelf uit dat ze niet met de metro eerst naar de Arena moest trammen om daar een trein te kunnen pakken. Met een flinke omweg zou ze toch nog thuis kunnen komen vanavond. Maar toen ik haar bij de trein had afgezet kreeg ik buiten met een paar oudere mensen te maken, die iedereen in paniek aanhielden om te vragen hoe ze bij de metro moesten komen want ze moesten met die metro naar de Arena om daar een trein naar huis te kunnen nemen. Ik moest ook met de metro naar huis, gelukkig maar een paar haltes, dus kon ik die mensen op sleeptouw nemen. En ze op het perron van de metro aan een paar controleurs over te dragen die zouden zorgen dat ze in de goede metrotrein zouden stappen.

Maar een schande!!! blijf ik het vinden dat de Spoorwegen op zo'n manier met haar klanten omgaat. De treinen vertrokken niet van C.S, dus zoek maar uit hoe je thuis komt. Ze willen je nog wel vertellen dat je bij halte Arena van de metro wel een trein zult vinden, maar daar blijft het bij.
Ik was zelf om acht uur thuis vanavond, maar ben benieuwd hoe laat M. thuis zal zijn. Het is nu kwart over tien geweest....
Rond half elf belde M. dat ze in Eindhoven zat te wachten op de trein naar Vught.... Ik zou jullie het lijden van M. graag besparen, maar door werkzaamheden aan het spoor ging de trein maar over Haarlem, Leiden, de stations van Den Haag..........
Als ze tegen half twaalf thuis is dan is ze sinds vanmorgen negen uur onderweg geweest. Normaliter een reisje van heen en terug zo 1,5 uur van huis uit.
Die zal nooit meer vertrouwen in de Spoorwegen hebben.

Overigens, het was wel een gezellige dag hier. De tentoonstelling, over de schoonheid van de Islamitische Kunst, was werkelijk van grote schoonheid. En de plaats voor die tentoonstelling was perfect. De Nieuwe Kerk op de Dam. Wilders is knettergek als hij werkelijk denkt dat de Islam geen kunst heeft voortgebracht. Het is anders dan onze Westerse kunst... maar waar in het westen schilders en beeldhouwers de mooiste portretten maakten specialiseerden Moslims zich in portretloze schitterende kunst. Jammer dat de mensen van de Partij voor de Vrijheid niet van Kunst houden (Linkse hobby immers), want hier hadden ze kunnen leren hoe prachtig Islamitische Kunst kan zijn. En hoe mooi de muziek kan klinken, hoewel er ook alweer uit diezelfde hoek geponeerd, geen grote componisten uit de hoek van de Islam komen. Het is een totaal andere tonatie, dat wel... maar in zo'n kerk hoor je hoe mooi ook deze muziek in een christelijke kerk kan klinken. Trouwens, de museumwinkel is bepaald niet te vesmaden. Daar kun je ook heel veel tijd in doorbrengen om alle Islamitische kunst en alle boeken op dat gebied te bewonderen. En te kopen natuurlijk. ;-)

Bij De Slegte, waar we daarna heengingen, moet je je hand op je beurs houden. Er zijn teveel verleidelijke zaken te koop tegen heel kleine prijsjes. Ik ben over een heel klein boekje gestruikeld, Historische Nederlandse Spreekwoorden. Ook iets, maar dan in het Nederlands, om van te smullen.
En nadat ik aan de overkant bij Blokker een nieuw koffiezetapparaat had gekocht (het (heel) oude apparaat heeft het eergisteren begeven) hebben we tot slot pasta, cq pizza gegeten bij een Italiaanse pizzeria. Een echte ja, met Italianen in de zaak. ;-)))))

Maar toen was het toch echt tijd om weer naar het Centraal Station te gaan.... Met het bovenstaande verhaal als uitkomst.
Het is nu kwart over elf....M. heeft nog niet gebeld dat ze veilig thuisgekomen is...
Half twaalf...eindelijk het verlossende telefoontje... M. is thuisgekomen na zelfs op het laatste traject nog tegenslag te hebben gehad.
Dit was een zaterdag om niet gauw te vergeten.

WASSEN. Zo ging dat vroeger.

2011-04-06T15:48:00.001-07:00

Mijn leven begon met natte luiers en doeken, met babyhemdjes die ook nat werden, net als de wiegenlakentjes. Er lag waarschijnlijk een zeiltje in mijn bedje. Plastic broekjes en weggooiluiers bestonden nog niet. Rompertjes ook niet. Die zijn gemakkelijk omdat ze alleen losgemaakt hoeven te worden als een baby verschoond moet worden, maar die kledingstukjes blijven zelf meestal wel schoon en droog. Leve de Pampers die zelfs de plastic broekjes overbodig gemaakt hebben.
We kunnen onze baby's nu met recht pamperen, dat is een werkwoord geworden dat in mijn tijd ook nog niet bestond. Ja, baby's hebben het nu goed hoor.... geen koude natte katoenen luiers meer en geen luieruitslag meer, dat is nu niet nodig.

Maar zoals gezegd, toen ik een baby was bestond dat allemaal niet. En trouwens ook niet toen mijn kinderen baby's waren, zelfs begin zestiger jaren had niemand nog ooit gehoord van dit soort zaken.
Als een luier nat of vuil was, werd de baby verschoond, de billetjes gewassen en gepoederd en dan kwam er weer zo'n katoenen luier om. Als het weer het toeliet lag zo'n kindje in een enkele luier al of niet met een katoenen broekje, tot alles weer nat was. En verschoond moest worden....

In mijn tijd als jonge moeder, de tijd van de grote woningnood, wasten we 'op de hand' . Een generatie eerder zal mijn moeder het net zo gedaan hebben als ik. 's Avonds werd de was in teilen water voorgespoeld, daarna ging de ketel op het gasstel en werd gevuld met wasgoed en met water en geklopte zeep (heerlijk al die wasmiddelen en wasverzachters tegenwoordig) op het gas. In het geïmproviseerde keukentje op zolder waar geen waterleiding was. Dus elke emmer water werd van beneden naar boven gesjouwd en er gingen wat emmers in de wasketel! Je gebruikte dan een grote wasklopper, een soort metaalgazen doosje waarin de zeep gedaan werd en met een lange steel. Die 'zeepdoos' werd net zolang door het water geslagen tot er een zepig melkwit sop ontstond waarin de voorgespoelde was dus gedaan werd. Dat stond de hele nacht op het gas zachtjes te koken en 's morgens ging het gas (nog geen aardgas maar kolengas) dan uit. Als de wasketel genoeg was afgekoeld werden beneden, waar de enige kraan was, teilen met water gevuld en werd de witte was uitgewrongen, maar pas nadat ze waar nodig geschrobd was met een grote schrobber over een wasbord waar het kledingstuk of de luier overheen gelegd was. Daarna werd alles beneden gebracht en stuk voor stuk en van teil naar teil uitgespoeld tot het water helder bleef. (Je moet er met je oude rug niet meer aan denken..). Intussen zaten mijn kindertjes heerlijk met de armen door het koude spoelwater te slaan onder het uiten van vreugdekreten: 'Lekke fies he mamma, Fijn fies he'. De jongste brabbelde de oudste braaf na. (Ze bedoelden natuurlijk: ' lekker fris', want je werkte alleen met koud water... Maar ze genoten ervan, werden drijfnat en het zeil van dat kamertje ook.
Er kwam gelukkig een moment dat alle was uitgewrongen en wel in de inmiddels goed uitgespoelde wasketel zat. De teilen waren leeggegooid in de metalen wasbak, de vloeren drooggedweild, de kindertjes hadden weer droge kleertjes aangekregen (voor de volgende wasketel was weer een bodem gemaakt) en lagen heerlijk rustig in hun bedjes. In dezelfde ruimte waar ik urenlang 'met ze samen' de was had gedaan. Ze hadden inmiddels hun middagmaaltje, dat ook niet kant-en-klaar in de winkel gekocht kon worden, naar binnen... en de jongste had weer een schone luier aangekregen. Die voor hij in de luieremmer ging, even werd uitgespoeld...... En toen kon mamma de was gaan ophangen. Op zolder. Emmer voor emmer uitgewrongen was (er was geen ruimte voor een wringer in het piepkleine appartementje) werd trap op - trap af - naar boven gebracht, waar een peertje van misschien 60 watt brandde dat de metalen lijnen liet zien waar de was aan werd opgehangen. Er hing (heel luxueus) een zakje met houten wasknijpers aan de lijn waar elke luier en elk lakentje (en dat waren er nogal wat) met knijpers aan werd opgehangen. Dat scheelde ruimte en dan kon er meer was aan de lijnen. Dat zoldertje hing dagelijks bijna vol natte was, alleen bij het vierpits gasstel was ruimte (er moest dagelijks een paar keer gekookt kunnen worden) tot aan de onbeschermde zoldertrap. De kindertjes kwamen toch nog niet boven.
Zo ging dat vroeger... toen woon- en leefruimte een grote luxe waren alleen weggelegd voor mensen met veel geld. En ik woonde echt niet in een arme buurt, maar aan een grote doorgaande weg, de Amsterdamse Straatweg in Utrecht, boven een winkel.

Radijs.

2011-04-06T12:41:00.000-07:00

Ik schijn ooit tegen Lea gezegd te hebben dat ik van een radijsje nog een column zou maken. Dat zou ik wel willen..... Maar kan ik dat ook?
Want eigenlijk valt er best een en ander over te vertellen.

Als ik nu aan radijsjes denk, denk ik ook aan Erica Terpstra, die haar volle gewicht weer waard is, ondanks zakken vol radijs. Ze heeft zelfs een voorraad op haar verre reizen meegesjouwd... Je zou zeggen dat alleen al het sjouwen toch ervan moet hebben geholpen. ;-) Maar net zoals bij mij de rauwe worteltjes niet geholpen hebben, hebben bij die andere Erica de radijsjes maar tijdelijk soelaas gebracht.
Vroeger waren ze trouwens veel pittiger. Of zou dan aan mijn leeftijd liggen dat ik het pittige ervan niet meer zo meekrijg? Tegenwoordig smaken ze voor mij naar weinig meer dan te kauwen water eigenlijk. En dan kun je er heel veel van eten. Vinden anderen dat ook? Daar ben ik toch wel benieuwd naar.
Een tijdlang had ik de hele dag een schaaltje op tafel staan, gevuld met geschrapte worteltjes en schoongewassen radijsjes. En later nog van die kleine snoepkomkommertjes. Grote komkommers verdraag ik niet goed, die herkauw ik bij wijze van spreken de volgende dag nog steeds. Naar goed, behalve dat het er fris uitzag, was het misschien ook een lekker voorbeeld voor anderen.
En dan blijft nu het liedje door mijn hoofd spelen: 'k heb witte en rooie radijs, geen voze maar mooie radijs, Loop ik langs de grachten en straten, heeft iedereen me zo in de gaten....' Enzovoort....
Het is een liedje van Louis Davids, maar het wordt gezongen in Bleeke Bet.....dus al heel oud.
Vroeger had je dus ook witte radijs. Die herinner ik me nog, ja. Waarom zou de witte radijs verdwenen zijn? Was die misschien eerder voos en bedorven dan de rode? Mmm, zou kunnen. Ja, voze radijs is vies. Niet alleen helemaal zacht en bruinig van binnen, maar het rook ook slecht, bedorven. Dat gebeurt tegenwoordig als je het loof er te lang aan laat zitten. Dan is het groene blad ook bedorven. Dat blad hoort frisgroen te zijn.
Als je radijsjes koopt moet je ze eigenlijk, als je ze niet in de koeling bewaart (niet te lang), meteen schoonmaken. Met een scherp mesje aan de ene kant al het loof (het blad dus) eraf snijden, aan de andere kant dat ene dunne worteltje dat aan het radijsje zit. En direct wassen. Nou zat er vroeger aan die (witte en rode) radijs altijd wel een klomp klei, tenminste waar ik ze kocht.... tegenwoordig zijn de bosjes om te zien al schoon en is het wassen dus snel gebeurd. Wij aten ze nog met wat zout, maar als je oud wordt moet je daarmee uitkijken.
Als ik op youtube voor de aardigheid zoek naar Bleeke Bet merk ik wel dat de bosjes radijs niet alleen groter zijn dan tegenwoordig, maar Jopie Koopman, die de rol van Bleeke Bet speelde in 1934 - je moet het echt eens opzoeken - verkocht ze voor drie centen de bos. Moet je nu eens voor komen! Daar koop je zelfs niets meer voor bij de Hema. ;-)
Ik heb trouwens een enorme bewondering voor de mensen die van een radijsje een klein kunstwerk weten te maken. Het is me nooit gelukt er een mooie bloem of iets anders moois uit te snijden of zoiets. Bij de Chinees kunnen ze dat ook zo goed. Ook van worteltjes... Dan moet je toch wel een beetje kunstzinnige geest hebben, vind ik.

Wel, misschien is er nog meer te vertellen over ons radijsje, maar dit is alles wat ik op dit moment weet te zeggen. Is het me gelukt een blogje te schrijven over radijsjes?
Ik dacht het zo...