Ja, vandaag wéér een blogje.

Ik heb wat in te halen nietwaar?!
Zondag 12 februari was een benauwde ochtend.
Niet alleen werd ik vanaf een uur of zes mijn bed uitgebeld… althans, er werd twee keer aangebeld, zo rond 6 uur en rond 8 uur. Ik ben er niet uitgegaan om te kijken. Als het iemand van ons huis is kan die ook bij een ander terecht. Iemand die nu pas thuiskomt en zijn sleutels mist is zelf verantwoordelijk. En voor iemand die stiekem ons huis heeft weten binnen te komen en hier niét thuishoort doe ik al helemaal niet open. Wel ben ik gewoon om negen uur opgestaan.
Maar de nacht was daardoor wel te kort, de slaap te onrustig en ook te kort. Maar goed, dat is vandaag wel in te halen.
Maar toen ik na de goedemorgenmails doorgestuurd te hebben in de badkamer wilde verdwijnen wilde de badkamer me opsluiten. Ik heb er een simpele schuifdeur vóór, gewoon omdat de gang te smal is voor een openslaande deur, die vanwege de beperkte ruimte dus ook niet naar binnen opent.
De deur zat klem toen ik hem eenmaal gesloten had om te gaan douchen. Helemaal, hartstikke klem. En wat ik ook deed, ik kreeg hem niet open.
Ik ademde eens heel diep. De badkamer was al goed warm, de douche liep al... en ik besloot mijn hoofd en hersens bij elkaar te houden en eerst maar te gaan douchen e.d., dus na het douchen me verzorgd en aangekleed. En weer van alles geprobeerd.In gedachten zag ik me al neerzijgen in die hete badkamer. En niet meer opstaan dus. Gelukkig staat die schuifdeur niet helemaal tegen de muur aan zodat er 'frisse' lucht naar binnen, en vochtige lucht naar buiten kan... Maar open ging hij niet. Heb ik een uur of langer staan modderen daar? Mezelf voorhoudend niet in paniek te raken en niet zo hard te gaan bonken dat het hele huis het zou horen? Of ze erop af gekomen zouden zijn is trouwens de vraag. Maar ik raakte gelukkig niet in paniek.
Enfin, toen ik weer 'netjes' was ben ik het nog maar eens gaan proberen. Links en rechts bovenaan zover ik kon komen, en links en rechts onderaan geprobeerd de deur weer in zijn eigen voegen te krijgen. Intussen de hulp van mijn overleden familieleden inroepend....Of dàt hielp is voor mij een weet voor ieder ander een vraag. Ik geloof van wel ja. Want plotseling schoof de schuifdeur opzij alsof er helemaal niets gebeurd was. Dank aan alle onzichtbare hulp.....

Ik ben weer vrij!! En de badkamerdeur is niet uit zijn 'voegen' geslagen.
Maar voortaan neem ik wel een telefoon mee naar de badkamer hoor.
Wat ben ik toch rijk aan hulp. Want gisteren was dochterlief hier aan de computer en ze kwam met een klein kerstpakket aan lekkers en morgen komt supersysop google afmaken.. En vandaag op deze manier hulp gekregen. En morgen komt Albert Heijn, Appie dus, alle boodschappen bezorgen.
Een dag om ondanks de grijze gladheid de vlag uit te steken.
Nouja, binnenshuis staan en hangen bij mij altijd vlaggetjes hoor.
En nu ga ik maar gauw verder...... er moet gebruncht worden.

Wat een ellende trouwens gisteren. Terwijl heel (!!) Amsterdam volgens de televisie op de schaatsen stond zat ik thuis te treuren over die storing van KPN, die twee miljoen mensen van hun digitale buitenwereld had beroofd. Niets hackers. Niets baby-dump. (wat een vreselijke naam trouwens) maar een paniekreactie van KPN zelf. Misschien begrijpelijk, maar die paniekreactie had wel een enorme impact. Ik hoop dat het een les is voor alle profiders in ons land.

Alleen over mijzelf.

Het is een te lange tijd geleden dat ik een blogje schreef.... De winter had ook mijn geest blijkbaar met sneeuw en ijs bedekt. Ik ben geen wintermens, zeker niet nu ik oud en wat krakkemikkig ben geworden. Dan kom ik amper buiten. Zelfs mijn boodschappen worden nu thuisbezorgd. De zegening van deze tijd is internet. In alle opzichten. Want niet alleen de boodschappen, maar alles wat ik moet aanschaffen kan per internet worden gekocht. Een boek, een cd, homeopathische of drogisterijartikelen.... Je hoeft nergens anders meer de deur voor uit als voor je gezondheid. Ik bedoel dus om in beweging te blijven. Daar is nu de looptherapie bij de fysiotherapeut even voor in de plaats gekomen. Maar zodra het kan wil ik weer door de stad kunnen zwerven. En schrijven over mijn mooie stad.
Vandaag was dochterlief hier en zij ontdekte waar waarschijnlijk de fout lag waardoor ik niet meer op Google kon komen. Wat ze gedaan heeft weet ik niet, behalve een back-up gemaakt van alle mails in Outlook Express. En toen ik weer opnieuw wilde beginnen was het eerste mailtje een welkom van google +. Ik zit er dus weer op, gelukkig maar. Ondanks alles toch mijn favoriete zoekmachine.
Dus behalve ikzelf zijn dochterlief en supersysop heel blij. Weer iets om gelukkig mee te zijn. Toch?

Ook met het feit dat de zon schijnt ben ik gelukkig. Zelfs al moet het gordijn dan even dicht zolang de zon op de ramen staat en in mijn ogen schijnt. Maar hij stáát er weer, na een paar maanden zonloosheid omdat ze achter de huizen bleef en of het bekende grijze winterweer geen zon binnenliet. Nu is het dubbelop. De zon schijnt niet alleen op mijn ogen, maar ook via de sneeuw die er nog ligt. En kunstlenzen zijn blijkbaar wat gevoeliger voor licht... maar dat zuig ik uit mijn duim, dat weet ik niet zeker. In elk geval kan ik niets zien met teveel licht. ;-) Dus moet tot mijn spijt dan het gordijn dicht.
Vanaf morgen is het weer vertrouwd grijs. En nat. En windvlagen vanuit West-Noordwest... De verwachting is dat het minstens zo blijft tot 21 februari. Kunnen we weer wat bijkomen van de zonnige vrieskou en wennen aan de grijze ijsloosheid ......

Alleen kpn met aanhangers (hetnet, planet, home (?), moeten nog in het gareel komen. En als straks ook de ijzeldagen dan voorbij zijn gaat het leven hopelijk weer zijn normale gang. En kunnen we ons weer druk maken over andere zaken.
Maar voorlopig zit ik zelf nog in huis. Dat is niet moeilijk, ik heb altijd genoeg te doen. Als het niet druk is met e-mailen is er toch nog genoeg te schrijven, te lezen en andere zaken te doen. Alsmede schoonheidsslaapjes... heerlijk. Slapen en dromen doe ik nog steeds heel graag. Maar overdag komt daar niet zoveel van.
En twee keer per week de looptraining. Dat betekent nu in het Verzorgingshuis hiernaast 6 rondjes lopen, ongeveer een kwartier in flink tempo. Als de pijn in het been opkomt moet ik dat melden en als die pijn verder lopen verhindert minstens een minuut stilstaan. Dat zal steeds verder worden opgevoerd en kan wel een half jaar gaan duren. Daarna, als ik een beetje uitgerust ben, moet ik op de hometrainer. In het begin was dat gewoon een kwartier mijn benen bewegen, maar nu wordt de hometrainer zo ingesteld dat ik berregie op en berregie af ga. En nu is het echt wel zwaar werken geworden. Ook dat zal opgevoerd worden. Maar ik merk toch dat het beter met me gaat. En als het voorjaar is, droom ik, ga ik weer zwerven. Eerst nog in maart een hartkatheterisatie en misschien dottering, maar daarna, als alles goed gaat....
Tja, als ik naar mijn eigen fysiotherapeut had kunnen lopen had ik die therapie niet nodig gehad....