Weer allerhande.

Ik begon dit blogje maandag rond twaalf uur al. Alles was klaar om Betty te ontvangen, het was tenslotte Bettydag en ik zat nog wat mail te beantwoorden en besloot nog wat na te zoeken op internet... Maar ik keek even naar buiten en werd afgeleid...;-) Met onderstaand resultaat....

Gebroederlijk of gezusterlijk zitten drie groene halsbandparkieten in mijn tuintje en op het hek en rond de zak pelpinda's zacht snaterend te genieten. Een grote ekster waagt zich niet op het hek om te proberen iets mee te snaaien maar beperkt zich tot het op de grond zoeken van gevallen pinda's. Het zijn vooral de mezen die aan de vetbollen hangen en in de zaden en de rozijnen pikken die in de nu lege plantenbakken liggen. De enorm dikke duiven die hier rondlopen doen zich tegoed aan het brood en de rozijnen op de grond. Het is bijna half één, klaarblijkelijk etenstijd voor de tuinvogels.
Het is nog steeds geen winter. De dagen rijgen zich aaneen in een grijsheid in onze contreien, die langzamerhand even normaal voor deze tijd van het jaar is als de duisternis van de Noordpool. De zon is al maanden een zeldzaamheid en de temperaturen draaien al maanden rond de zeven graden. Regen. Natte moesson van de lage landen. We hebben een paar heel natte weken achter de rug, waarin extra dijkwacht nodig was, de dijken versterkt moesten worden, de winteruiterwaarden blank stonden. En we weer bang gemaakt werden met de klimaatverandering die het westen van ons land onder water zou zetten tot ruwweg Arnhem.
...
En toen werd het avond. Onmisbare Betty was weer weg.
Maandagavond begaf mijn verwarmingsketel het... ik kreeg het zo warm en begreep er al niets van. Was ik soms koortsig en een beetje ziek???
De verwarming bleek loeiheet en de thermostaat over zijn toeren. Die moest 23 graden aanwijzen maar knipperde alleen maar. En dat was een teken om als de wiedeweerga de stekker van de ketel uit de muur te trekken om de verwarming te laten afkoelen. En als de stekker weer in het stopcontact gaat wijst de kamerthermostaat 26 graden aan! Inderdaad beetje te warm. De ketel slaat de rest van de avond niet meer aan en de temperatuur zakt gelukkig...
Van de week ging de bel ook al niet over. En stond de jongen van de apotheek voor de tweede keer voor de gezamenlijke buitendeur waarvan mijn bel het dus niet deed. Gelukkig was hij de tweede keer zo kien om bij een buurvrouw te bellen. Ik heb maar een briefje bij de deur gehangen...

Wat we van deze winter moeten denken is nog steeds niet duidelijk. Eind van de week worden wel winternachten verwacht... Maar echt winter?
Ik roep al jaren dat de seizoenen opschuiven, maar heb daar nooit een bevestiging van gelezen. Dus dat de meteorologische seizoenen herberekend zouden moeten worden.

Op zaterdag 27 februari 2010 schreef ik het volgende:
Einde van de winter, zegt de meteorologische dienst.
Dan zou het nu dus het begin van de lente moeten zijn.
Van zonneschijn en blauwe luchten met schapenwolkjes, van zingende vogeltjes en bloemetjes in de wei en langs de bermen en de eerste schuchtere uitlopers van de struiken in onze tuin. Maar er is zelfs nog geen knop aan de forsythia te zien. Wel toont de vlinderstruik al kleine groene blaadjes. En bloeien de sneeuwklokjes tussen de houten tegels. Maar ik heb nieuwe vetbollen en een zak zaad opgehangen voor de vogeltjes, want er is voor hen nog niets te halen.
Einde dat jaar werd het wel echt winter en schreef ik: ' ben ik er op de eerste dag van doorzettende dooi op uitgegaan. Zonder spijkerzooltjes. Het was best te doen, maar op de bruggen moest ik wel op de rijweg lopen. Want net als verleden jaar was op de hoge bruggen niet gestrooid. Hoewel er het hele najaar een kist met strooizout bij de leuning van de Vaz Diazbrug stond.' Tot zover het blogje van februari 2010.
En ik herinner me de vele sneeuw in januari 2010 nog en de foto die in Het Parool stond van mij met het hondje van de buurman.
De winters zijn dus niet verdwenen.
Ik heb nog meer zitten bladeren in mijn weblog. En ontdekte (je staat er niet bij stil, de tijd gaat te snel), dat een jaar geleden de revolutie in Egypte begonnen is. Eigenlijk, na Tunesië, het begin van de Opstanden in de Noord-Afrikaanse landen. We dachten toen nog niet in termen van de Arabische Lente... en nu doen we dat ook niet meer. We waren bang voor de verschrikkingen van die revoluties, maar we vonden ze nodig. Want Noord Afrika zou democratisch worden, daarvan waren we overtuigd. 'Het zijn hartverscheurende dagen', schreef ik op 2 februari 2011, een jaar geleden dus, in mijn weblog.

Een jaar later weten we beter. De revolutie is inmiddels overgeslagen, naar Libië, naar Syrië, andere landen kennen ook onrust en daar worden nu ook slachtoffers gemaakt.... En in Egypte mag dan een 'democratische' verkiezing hebben plaatsgevonden, de vraag is of de Egyptenaren er beter van worden. Het land dreigt door de uitslag helemaal een streng Islamitisch land te worden...de Moslimbroeders hebben een grote overwinning behaald. En het antisemitisch beest is daar, zoals in andere Noord Afrikaanse landen, weer losgebroken. Waardoor Israel weer in gevaar kan komen en de vrede in het Midden Oosten verder weg lijkt dan ooit. Want Israel moet zich blijven verdedigen, nu/straks weer harder dan ooit. Maar ja, als de mensen daar nu zelf voor kiezen?

En nu is het dus dinsdagavond.
En buiten zal een groot vuurwerk bezig zijn, als ik de geluiden moet geloven. Die klinken als vuurpijlen die afgeschoten worden. Chinees Nieuwjaarsfeest? Zou kunnen. Het is dit jaar geen publieksfeest, heb ik begrepen, hoewel het Jaar van de Draak begonnen is...
Er heerst een enorme zonnestorm en ik ben benieuwd of en wanneer we daar narigheid van zullen ondervinden. Vorige keren waren er elektronische storingen en smolten elektriciteitsleidingen. Misschien ondervinden mensen er ook narigheid van?
Paul Witteman had weer een vrolijke antivrouwopmerking... Ik heb de programmamakers al eens eerder aangeschreven dat ik het programma zo langzaamaan een keurig Panoramagehalte vind hebben. Een mannenprogramma, waar soms ook een vrouw een goede rol in mag spelen...
Nu liet een deskundige zien hoe prachtig de beelden van een zonnestorm in infrarood weergegeven kunnen worden.... en wat zei Paul Witteman? ' Is dit in het echt zo of is het een schilderij van een depressieve vrouw?' Hoe kom je erop Paul Witteman, om zo iets te zeggen! Ik hoop dat er publiciteit over komt... maar ik ben bang van niet. De vrouw die er nu zit, een Griekenlandkenster, zegt er in elk geval niets van. Dat is natuurlijk mogelijk in de spanning van een tv-uitzending.

Deze dinsdag is ook weer voorbij. En hoewel het geen mooi blogje is geworden wil ik hem toch plaatsen.

Van alles en nog wat.

De post is geweest en in de brievenbus lag o.a. een envelop van de bankgiroloterij.
In die envelop zat behalve een brief, ook een kaartje. Nou ken ik de manier van doen van die goededoelenloterij, maar toch tuin ik er telkens weer in. Ook dit keer.
Je moet drie gelijke tekentjes openkrassen. Dan krijg je op je bankrekening 15 of 50, of zelfs 10.000 euro.
En natuurlijk had ik dat. Drie molentjes. Dus ik blij kijken naar de voorwaarden hoewel ik in mijn achterhoofd al wist wat de valstrik was.
En inderdaad, ik moet eerst een extra lot van €10,50 nemen en dan kan ik zien wat ik gewonnen heb.
Dat lot kan ik weer opzeggen wanneer ik wil. Maar een lot van de goededoelenloterij opzeggen is me nog niet gelukt. Wèl dat ik in mijn onnozelheid, cq hebberigheid, extra loten erbij nam. Nee dus... ik doe niet mee aan die verlakkerij. Ik neem géén extra loten. En ik ga al helemaal niet naar die website om te zien wat ik volgens hen gemist zou hebben.

Terwijl Samuel Barber's Adagio for Strings via radio Classic FM uit de boxen klinkt, heb ik de was gedaan en opgehangen. Mooie muziek...
Het wordt tijd voor een nieuw blogje.
Vrijdag, een rustige, grijze dag waarin niets in de agenda staat. Er moét dus niets.
Ikzelf moét wel iets, in beweging zijn dus. Maar het weer is er niet naar en helemaal 100% voel ik me vandaag niet, de luchtdruk is onder de 1000milibar, dus nogal erg laag. Dat werkt meestal negatief op mijn gevoel van welzijn. Zo ook nu misschien, dus ik maak me niet ongerust.
En tikkend zijn in elk geval mijn vingertoppen in beweging. ;-)) Dansend over de toetsen met kennelijk veel plezier. Min of meer op de driekwartsmaat van het muziekstuk dat nu gespeeld wordt. Ach ja, je hebt een Weense afkomst of niet hè... Dus driekwartsmaat zit in je genen... Zou toch kunnen? ;-)

Ik moet denken aan Rudi van Danzig, die mooie man, die nu dood is. Uitgeteerd van de kanker die dat sierlijke lijf te pakken heeft genomen. Ik heb zijn eerste twee boeken gelezen. En door de loop der jaren heb ik hem een beetje gevolgd, hoewel mijn liefde voor ballet niet zover ging dat ik naar voorstellingen ging. Misschien twee keer gedaan. Ik heb Toer van Schaik ook nog zien dansen. Hoe lang is dat al geleden?? Ook zo'n mooi mens.
Het geeft even een flinke schok als je zo'n bericht leest. Maar het is nou eenmaal onontkoombaar. We gaan allemaal. Je kunt er maar beter op voorbereid zijn, klaar mee zijn.
Min of meer toevallig had ik mijn eigen euthanasieverklaring van de week vernieuwd en met naam en datum naar betrokkenen gestuurd. Gelukkig geen enkel commentaar. Familie/sleutelhouders en huisarts, verder geen mensen nee.

En dan toch nog een goed bericht voor onze Amsterdamse ouderen, zieken en gehandicapten. Dit heb ik van internet geplukt:
Eigen pgb-regeling voor A'dam in 2013 (een persoonsgebonden budget)
'Het moet voor chronisch zieken en gehandicapten in Amsterdam mogelijk blijven om begeleiding thuis te betalen via een zogeheten pgb (persoonsgebonden budget).
Het gaat dan bijvoorbeeld om hulp bij eten en aankleden. Wethouder Eric van der Burg vindt dat deze groep niet de dupe mag worden van bezuinigingen op het apgb door het kabinet en wil daarom vanaf 2013 een Amsterdams pgb invoeren, maakte hij maandag bekend.
Het pgb is een bedrag dat chronisch zieken en gehandicapten van de landelijke overheid krijgen om zelf hun zorg te organiseren, bijvoorbeeld door hulp van een familielid te kopen.
Zo, dat zal voor heel veel mensen een zucht van verlichting betekenen. zowel voor de zieken als voor de mensen die hen tot nu zorg verleenden.