een gewone maandag

Een gewone maandag is voor mij: Betty komt mijn huisje schoonmaken, de lucht is grijs en radio classic fm speelt mooie muziek via de computer.
Het is wel een positief gevoel hoor, die 'gewone maandag'. Er is een uitzondering die wèl wat negatief stelt: de grijze lucht. Er is een uitzondering vandaag. Hoewel de temperatuur niet echt lente-achtig is te noemen piept de zon af en toe door de hoge bewolking en dat werkt direct gunstig in op mijn gemoed.
De idiote berichtgeving uit (alweer) Oostenrijk van de man van in de 70 en zijn 42-jarige dochter is een ongelooflijk verhaal. Het AD berichtte er uitvoerig over. (Ik heb een tijdelijk weekend-abonnement) Het is die man gelukt om 7 kinderen te verwekken bij zijn dochter zonder dat zijn vrouw het in de gaten had... nouja, het hele verhaal is nog veel gekker. Arme dochter, arme kinderen, arme vrouw. Zo'n kerel... dan ben ik niet helemaal tegen de doodstraf. Maar ja, die (klein)kinderen hebben een (groot)vader nodig. En ik weet niet hoe hij als (groot)vader funktioneerde.
Dat was voor mij het grootste nieuws van dit weekend. Het Kampusch-meisje is ineens veel minder erg...

De stad leeft altijd....

In de stille, toch nog grijze zondagmiddag waait een stevige bries, die het gezang van één enkele vogel meeneemt. Eenmaal voorbij aan de binnentuin van het verpleeghuis, waar de cliënten in hun zondagse kleren buiten zitten met hun bezoekers, voelt het vrij en maak ik weer deel uit van de stad. Op de brug sta ik tegenwoordig altijd even stil. Het is een vrij steile brug voor me geworden. Maar het stilstaan heeft ook zijn bekoring. Het uitkijken naar weerskanten over het water heeft iets meditatiefs, ook door de vertedering voor moeder eend met haar kleintjes en het waterhoentje dat braaf op het nest van rommel blijft zitten, zonder partner… zonder eieren of jonge hoentjes.. En als de zon schijnt zijn er de flikkeringen van de weerkaatsing op het altijd donkere wateroppervlak die me bekoren.
Doorlopen doe ik dan, als het mooi weer is, steeds met een beetje spijt. Maar het maken van zo’n wandeling, de rugzak om de schouders, is nooit teleurstellend. En bezorgt me altijd weer de sensatie van ‘even met vakantie te zijn’.
Want een stadskind zal ik wel altijd blijven. Genietend van de gevels met hun zo verschillende ramen en versieringen, van de kleine sierbalkonnetjes en de geveltuintjes . De kleine parkjes en plantsoenen, maar ook de grote pleinen, de smalle straatjes en de brede wegen. En dan heb ik het nog niet eens over de vele galeries en de winkelstraten.
Er is nog zóveel dat ik wil zien en beleven..

Na zo’n wandeling kom ik bijna altijd wel thuis met een goed gevoel.

Hoewel tegenwoordig ook met grote vermoeidheid en pijn in mijn rechterbeen. Slijtage. Erica wordt oud..
Nou, dat mag ik hopen, maar niet met steeds meer pijntjes.