Even iets rechtzetten uit de laatste blog. Ik schreef ergens:
‘Het was een zaterdag die ik niet snel zal vergeten. De persontmoeting met vrienden van lang geleden’
Dat is natuurlijk onzin en hoe ik dat kon schrijven weet ik niet. Het was de persoonlijke ontmoeting met die vrienden van lang geleden. Dat was de bedoeling en daarom moet het maar als een slip of the finger beschouwd worden.
Voor de rest was dit een zondag van veel rust. Uitslapen, van het zonnetje genieten, Enne, niet verder vertellen, de vogelhuisjes eindelijk zelf maar opgehangen. Natuurlijk te laag ja. De mannen die het beloofd hadden kwamen toen ‘plotseling’ en vanwege het mooie weer hier, ook naar buiten om die dingen op te hangen ;-))) en reageerden (ja, ja) een beetje beledigd en teleurgesteld dat ik dat zelf maar gedaan had. Er wordt druk gewerkt aan paarvorming en nestelen van de kleine vogels en in onze tuin zijn niet zó veel nestelmogelijkheden. En ik wil de vogeltjes die deze winter zo bij ons gegeten hebben en onderhouden zijn, graag voor de tuin behouden.
Het is heerlijk om, als het nog donker is, te worden wakkergezongen door vader merel. En als je dan goed luistert hoor je heel ver weg een andere vadervogel antwoorden.
Ik heb weleens verteld over een jonge Vlaamse gaai die door een voorganger in dit huis met de hand was grootgebracht. En daarna elk jaar terugkwam en zich meldde. De laatste jaren heb ik echter geen Vlaamse gaaien meer gezien. Hopelijk komen ze nog terug. Ja, ik heb er plezier in.
Verder alleen wat mailtjes beantwoord, een paar telefoontjes gevoerd. En een lange middagdut of liever vroege avonddut gedaan. Vandaar dat ik nog even goed wakker ben. ;-)
Zondag en maandag 4 en 5 april is het de christelijke Pasen……
En de 29ste maart begint Pesach , dat duurt tot 6 april.
Zelf doe ik niets met beide feestdagen. Ach, zoals je met Oud en Nieuw voor oliebollen en/of appelflappen zorgt, zo heb je met Pesach Hollandia matzes in huis, groot of klein… En zelf eet ik die simpel met bruine suiker of met al dan niet geraspte kaas. Voor degenen die meer willen weten over de Joodse Pesach kan ik verwijzen naar een YouTube filmpje dat ik van een mailvriendin ontving: http://www.youtube.com/watch?v=awl1KCo_oZ0 Als je het wilt zien moet je het maar kopiëren en plakken dan maak je geen fouten. Heel leerzaam.
Maar voordien gaan er nog een aantal dagen voorbij zonder feesten. Al vind ik zelf de komst van de lente al een groot feest.
zondag 21 maart 2010
zaterdag 20 maart 2010
En plotseling is het lente.
Om te voorkomen dat dit blogje nog langer op zich laat wachten eerst maar uittikken wat ik vandaag meemaakte.
Vandaag was ook de verjaardag van een dierbare mailvriendin, die dit jaar voor het eerst die verjaardag alléén, als weduwe, moest vieren. Dan is er niet zoveel te vieren. Mijn gedachten waren bij haar. Maar ze moest er zelf doorkomen, daar kon ik niet bij helpen.
Het was een zaterdag die ik niet snel zal vergeten. De persontmoeting met vrienden van lang geleden. Hoe lang geleden? Ik denk wel25 of 30 jaar, helemaal zeker ben ik er niet van. Ik ben blij dat het initiatief van hen kwam, want voor mij was het moeilijk. Herinneringen aan moeilijke tijden met mijn eerste echtgenoot kwamen boven…. Een zware tijd. Blij ben ik ook dat ze nu eindelijk hier geweest zijn. Er was veel te bepraten, maar de kern van alles bleef onaangeroerd. Daar kan ik nog steeds niet over nadenken, laat staan praten. Nu ook niet nee.
In elk geval hebben we wel veel gezamenlijke herinneringen kunnen uitspreken. Hun moeilijkheden en de mijne met zijn moeder bij voorbeeld. Het is voor ons allemaal traumatisch gebleven. Misschien komt er ooit een tijd… Maar we hebben ook veel plezier gehad vanmiddag. En natuurlijk moeders’ soep gegeten. Ik had weer kippensoep gemaakt. Troostsoep noem ik dat bij mijzelf. We hebben veel uitgewisseld, ook adressen en telefoonnummers, want we willen elkaar liever niet weer zo lang laten wachten.
Ik heb hen met de metro naar het station gebracht en wilde zelf de tram terugnemen, want die stond al te wachten… dacht ik. Bleek het de verkeerde tram te zijn. En het duurde zó lang voor hij stopte en ik weer kon uitstappen. Ergens in voor mij onbekend gebied staat het nieuwe muziekcentrum en daar stopte hij eindelijk. Ik was zo in de war dat ik geen tramhalte terug zag, maar ging lopen. In de overtuiging trouwens dat lopen me goed zou doen om alle emoties van vandaag eruit te lopen. En zonder rekening te houden met die tegenstribbelende heup van me ging ik op pad. Amsterdam heeft een pre op elke andere stad. Als je altijd maar dezelfde richting op blijft lopen (en ik was vrij zeker dat het wat mij betreft de goede richting was ;-) ) kom je altijd goed terecht. Bij de Amstel of in het Centrum…. In mijn geval kwam ik na dik drie kwartier dezelfde richting op te lopen terug bij het Centraal Station; zij het met zijstraten en via afgezette paden rondom door het puin van de nieuwbouw tussen Oosterdoksestraat of zo iets en Centraal Station. Zo heb ik de puinhoop daar tenminste geïnterpreteerd. Mijn oriëntatie was ik allang kwijt en ik liep maar op goed geluk door, al ging die heup steeds harder protesteren. En ik was mijn stok vergeten…
Mijn gasten hadden de trein van 17.53 en zelf was ik om 19.15 thuis. Want eenmaal bij het station was er de lift en was ik snel terug. Maar wel zó moe, niet alleen van de emoties van het bezoek, maar ook en vooral door die onverwachte wandeling, dat ik maar wat at wat voor de hand lag en toen heel diep geslapen heb tot deze avond ook weer voorbij was.
Over de andere dagen van deze week is niet zoveel te vertellen dacht ik.
De huisarts was niet zó tevreden dit keer, bloeddruk en hartslag waren iets verhoogd en ze wil dat ik het bloed nog verder laat onderzoeken. Pilletje erbij gekregen. Maar over die heup was ze niet ontevreden. Ze kent me goed genoeg om te weten dat ik, als het nodig is, echt wel naar de fysiotherapeut ga. En dat ik nu de stok gebruik is prima.
‘Iedereen gaat weleens door zijn rug’- heerlijk nuchter…Kon ik goed gebruiken. En met smeren en steunen ben ik inderdaad een heel stuk verder gekomen dan ik dacht.
Dit keer ben ik na het bezoek aan haar niet naar de kringloopwinkel gegaan. Maar eindelijk weer eens naar mijn Turkse super. En daar soepkip met toebehoren en een braadkippetje gehaald. En diezelfde avond bouillon getrokken en een begin met de soep gemaakt en het kippetje gebraden. Mager vlees hè. En eiwitrijk voedsel.
En eindelijk is het dan toch lente geworden. Het was een lange en koude winter. Maar plotseling bloeiden de sneeuwklokjes en even plotseling werd ik ’s morgens weer wakker van de vogels. Verrast werden we ook door de opeens overal bloeiende krokussen.
Na een paar dagen vroege zon is deze verwennerij echter inmiddels weer voorbij. En blijft het ’s morgens lang duister en vooral nat. Pas in de loop van de komende week kunnen we weer zon verwachten. Maar de temperaturen blijven boven de tien graden en dat is heerlijk.
Maar ik heb al bijna twee weken twee nieuwe vogelhuisjes buiten staan en de buurman had beloofd die op te hangen. Maar daar komt maar niets van. Nu heeft een andere buurman het beloofd. Dus afwachten of de vogelhuisjes nog op tijd hangen zodat er in genesteld kan worden. Zelf kan ik het niet. Ik ben ook de enige geweest die de vogels met voer de winter doorgeholpen heeft. Blijkbaar ben ik de enige die dit belangrijk vindt. Gelukkig zijn de oudere huisjes nog niet bewoond, dus er is nog hoop.
En nu is het alwéér de hoogste tijd geworden om te gaan slapen. En is de zondag al aangebroken. Dus houd ik hier maar weer op.
Vandaag was ook de verjaardag van een dierbare mailvriendin, die dit jaar voor het eerst die verjaardag alléén, als weduwe, moest vieren. Dan is er niet zoveel te vieren. Mijn gedachten waren bij haar. Maar ze moest er zelf doorkomen, daar kon ik niet bij helpen.
Het was een zaterdag die ik niet snel zal vergeten. De persontmoeting met vrienden van lang geleden. Hoe lang geleden? Ik denk wel25 of 30 jaar, helemaal zeker ben ik er niet van. Ik ben blij dat het initiatief van hen kwam, want voor mij was het moeilijk. Herinneringen aan moeilijke tijden met mijn eerste echtgenoot kwamen boven…. Een zware tijd. Blij ben ik ook dat ze nu eindelijk hier geweest zijn. Er was veel te bepraten, maar de kern van alles bleef onaangeroerd. Daar kan ik nog steeds niet over nadenken, laat staan praten. Nu ook niet nee.
In elk geval hebben we wel veel gezamenlijke herinneringen kunnen uitspreken. Hun moeilijkheden en de mijne met zijn moeder bij voorbeeld. Het is voor ons allemaal traumatisch gebleven. Misschien komt er ooit een tijd… Maar we hebben ook veel plezier gehad vanmiddag. En natuurlijk moeders’ soep gegeten. Ik had weer kippensoep gemaakt. Troostsoep noem ik dat bij mijzelf. We hebben veel uitgewisseld, ook adressen en telefoonnummers, want we willen elkaar liever niet weer zo lang laten wachten.
Ik heb hen met de metro naar het station gebracht en wilde zelf de tram terugnemen, want die stond al te wachten… dacht ik. Bleek het de verkeerde tram te zijn. En het duurde zó lang voor hij stopte en ik weer kon uitstappen. Ergens in voor mij onbekend gebied staat het nieuwe muziekcentrum en daar stopte hij eindelijk. Ik was zo in de war dat ik geen tramhalte terug zag, maar ging lopen. In de overtuiging trouwens dat lopen me goed zou doen om alle emoties van vandaag eruit te lopen. En zonder rekening te houden met die tegenstribbelende heup van me ging ik op pad. Amsterdam heeft een pre op elke andere stad. Als je altijd maar dezelfde richting op blijft lopen (en ik was vrij zeker dat het wat mij betreft de goede richting was ;-) ) kom je altijd goed terecht. Bij de Amstel of in het Centrum…. In mijn geval kwam ik na dik drie kwartier dezelfde richting op te lopen terug bij het Centraal Station; zij het met zijstraten en via afgezette paden rondom door het puin van de nieuwbouw tussen Oosterdoksestraat of zo iets en Centraal Station. Zo heb ik de puinhoop daar tenminste geïnterpreteerd. Mijn oriëntatie was ik allang kwijt en ik liep maar op goed geluk door, al ging die heup steeds harder protesteren. En ik was mijn stok vergeten…
Mijn gasten hadden de trein van 17.53 en zelf was ik om 19.15 thuis. Want eenmaal bij het station was er de lift en was ik snel terug. Maar wel zó moe, niet alleen van de emoties van het bezoek, maar ook en vooral door die onverwachte wandeling, dat ik maar wat at wat voor de hand lag en toen heel diep geslapen heb tot deze avond ook weer voorbij was.
Over de andere dagen van deze week is niet zoveel te vertellen dacht ik.
De huisarts was niet zó tevreden dit keer, bloeddruk en hartslag waren iets verhoogd en ze wil dat ik het bloed nog verder laat onderzoeken. Pilletje erbij gekregen. Maar over die heup was ze niet ontevreden. Ze kent me goed genoeg om te weten dat ik, als het nodig is, echt wel naar de fysiotherapeut ga. En dat ik nu de stok gebruik is prima.
‘Iedereen gaat weleens door zijn rug’- heerlijk nuchter…Kon ik goed gebruiken. En met smeren en steunen ben ik inderdaad een heel stuk verder gekomen dan ik dacht.
Dit keer ben ik na het bezoek aan haar niet naar de kringloopwinkel gegaan. Maar eindelijk weer eens naar mijn Turkse super. En daar soepkip met toebehoren en een braadkippetje gehaald. En diezelfde avond bouillon getrokken en een begin met de soep gemaakt en het kippetje gebraden. Mager vlees hè. En eiwitrijk voedsel.
En eindelijk is het dan toch lente geworden. Het was een lange en koude winter. Maar plotseling bloeiden de sneeuwklokjes en even plotseling werd ik ’s morgens weer wakker van de vogels. Verrast werden we ook door de opeens overal bloeiende krokussen.
Na een paar dagen vroege zon is deze verwennerij echter inmiddels weer voorbij. En blijft het ’s morgens lang duister en vooral nat. Pas in de loop van de komende week kunnen we weer zon verwachten. Maar de temperaturen blijven boven de tien graden en dat is heerlijk.
Maar ik heb al bijna twee weken twee nieuwe vogelhuisjes buiten staan en de buurman had beloofd die op te hangen. Maar daar komt maar niets van. Nu heeft een andere buurman het beloofd. Dus afwachten of de vogelhuisjes nog op tijd hangen zodat er in genesteld kan worden. Zelf kan ik het niet. Ik ben ook de enige geweest die de vogels met voer de winter doorgeholpen heeft. Blijkbaar ben ik de enige die dit belangrijk vindt. Gelukkig zijn de oudere huisjes nog niet bewoond, dus er is nog hoop.
En nu is het alwéér de hoogste tijd geworden om te gaan slapen. En is de zondag al aangebroken. Dus houd ik hier maar weer op.
Abonneren op:
Posts (Atom)
