Op naar de winter nu...

Als ik dit blogje Erica's Dagboek wil blijven noemen moet ik zo langzamerhand wel weer wat schrijven... Het is nu een week geleden dat ik de laatste aflevering schreef.
Als enig excuus kan ik aanvoeren dat het best een drukke week was. Niet zozeer in de agenda als wel door de dingen die ik deed of vond dat ik moest doen.
Verleden week dinsdag dus... was vriend Jelle hier om te praten en te lunchen. We hebben ook nog een dvdtje gekeken. Dus weinig bijzonders te melden. 's Morgens was ik bij de pedicure. Ook niets bijzonders.
Op woensdagmiddag moest ik naar de suikertante. Ofwel de suikerzuster... dan wel de diabetesverpleegkundige. En dat is ook totaal onbelangrijk.
Maar ze was niet zo tevreden. Bloeddruk was eigenlijk te laag. (ik heb medicijnen tegen te hoge bloeddruk), en mijn 'suiker' en cholesterol waren wel verhoogd...
Ik weet het, ik weet het, allemaal totaal onbelangrijk, ik schrijf dit ook alleen voor mijzelf op hoor.
Zoals gewoonlijk trek ik na zo'n visite de Oosterparkwijk in. Dat vind ik nog steeds een leuke wijk. Heel kleurrijk en divers. Met veel nationaliteiten en culturen.
Ik loop dat altijd even de kringloopwinkel in om te kijken of er iets van mijn gading is. Nee, dit keer alleen wat lichte boekjes... Ook in de naastgelegen Bruna kon ik niets bijzonders vinden.
Even verderop ligt dan een parfumerie-drogisterij die niet tot een keten behoort, maar geheel zelfstandig is gebleven. Daar koop ik grote flessen van mijn douchecrème en -schuim en van dezelfde geur tevens de talkpoeder. Dit keer dus ook. En men kent me daar al, en heeft de flessen nu een andere plaats gegeven zodat ik er niemand hoefde bij te halen maar het zelf kon pakken. Het is de enige winkel die deze geïmporteerde flessen in het groot verkoopt. Overal elders betaal je hetzelfde voor de helft kleinere flessen.
Tja, en toen was mijn rugzak al zo zwaar geworden dat er alleen nog wat fruit (van een Pakistaanse groenteboer) bij kon.
Ik was blij dat de tram daarna vlug kwam en ik ook bij het overstappen niet te lang hoefde te wachten.
En in de avond was ik nog tot weinig in staat.... dus. ;-)

Zaterdag: een afspraakje met de liefste dochter van de wereld. Na koffie met soesjes (zo lekker joh) gewandeld naar een tweedehands- kledingwinkel. Meer een outletzaak, want ze verkopen er alleen de duurdere merkkleding. Ik hoopte dat ik er iets zou kunnen kopen dat mij zou passen... Nee dus. Ook hier was men niet ingesteld op die rare maten van mij. Gelukkig is dochterlief heel goed geslaagd. Voor mij een dunne wollen trui waar ik nog iets overheen kan dragen en een van oorsprong heel dure blouse, waar ik het nut nog voor moet vinden. We hebben in elk geval een heel gezellige middag gehad samen en na de boerenkoolstamppot heeft ze me fijn thuisgebracht. Mijn dochter vertrouwt me niet 's avonds in het donker buiten. ;-)
Ik kon haar daardoor nog meenemen naar een feestelijk Rembrandsplein, waar een kunstijsbaan (wat een waardeloos en slecht ijs) gemaakt was met alle tierelantijnen die daarbij horen. Standjes met oliebollen en wafels en kazen en worstenbroodjes en suikerspinnen en ' muziek'. Maar vooral veel stralende gezichten onder al de feestelijke verlichting op het plein. En alle boompjes zitten (na jaren van armoedige duisternis) weer vol met kleine lichtjes in blauw en wit. In die dingen ben ik een kind. Ik geniet van lichtjes. Ga ik ook van stralen. ;-) Voor dochter is het minder.... ze vindt het eigenlijk maar een kermis. En dat is het ook een beetje hoor. Maar naar een kermis krijg je me niet mee. Teveel lawaai en teveel dronken knapen. Maar hier is dat ANDERS. Geef mij maar Amsterdam. Als de lichtjes op het plein weer branden. Later hoorde ik van haar dat ook het Leidseplein zo feestelijk versierd was. Trouwens, de drukke winkelstraten zijn ook al in feesttooi. Daar mag je me (als je vervoer voor me regelt), voor wakker maken....

Zondag was het al zo duister dat ik het lichtscherm weer een poos heb aangehad. Die winterse schemering die dan eindeloos lang lijkt te duren, mag me niet te pakken krijgen. Ik ben blij met dat ding dus. En vandaag was het weer Bettydag. En ook de onvergelijkelijke neef was er om te zien of wat vervelendigheidjes van de computer verholpen konden worden. Dus het was weer een gezellig drukke middag.
Maar vandaag is ook de eerste echte sneeuw gevallen.... die is blijven liggen want de temperatuur blijft vanaf vandaag voorlopig ook onder nul. De eerste marathon op de schaats is zelfs al gereden. Nog voor 1 december.... Tja, er wordt een lange koude winter verwacht. Dus je kunt er maar beter snel aan wennen, anders heb je de komende maanden geen leven. Er door en er uit dus.......Ik heb rubber sneeuwzolen aangeschaft. Zolen met spijkertjes eronder. En heb die ook voor Betty besteld..
Op naar de winter nu...

Natuurlijk is er nog veel meer door mijn hoofd gegaan de afgelopen dagen. Het nadeel van te weinig schrijven is dat die oprispingen niet meer actueel zijn als je het moment dat je ermee worstelt, voorbij laat gaan zonder ze onder woorden te brengen. De innerlijke worsteling blijft dan wel, maar vindt geen woorden meer als je het moment van inspiratie voorbij hebt laten gaan.

Allerhande...

En weer zijn er een aantal dagen voorbij. Soms realiseer ik me dat elke dag in het leven er eentje is, die voorgoed voorbij gaat en geen mogelijkheid geeft om iets dat niet zo goed ging, over te doen. Vandaag is het laat in de avond van 22 november 2010. Nog een kwartier en dan is deze dag ook weer voorgoed voorbij en er is geen kans meer om op die dag iets goed te maken dat fout ging. Gelukkig is er voorlopig nog zicht op betere dagen voor me met kansen om fouten goed te maken.
Laat ik maar ophouden met filosoferen hierover. Je blijft toch een mens met zwakheden en fouten nietwaar? En ik heb mezelf al zo lang geleden geaccepteerd voor wat en hoe ik ben….Met alle fouten en zwakheden erbij. Volmaakt worden is een illusie.

Afgelopen zaterdag was een moeder-dochterdagje. We hadden afgesproken bij de tearoom van de Bijenkorf. Altijd gezellig om er even een bakkie te doen. Zij dus thee en ik koffie en een flesje water, want dat had ik niet bij me. Even rondgedold op de muziekafdeling en gezocht naar een nieuwe rugzak. We zijn beiden rugzakdragers, maar die van mij is hopeloos oud. Ik moet er dus wel een hebben met een zakje aan de rugkant. Dat de portemonnaie veilig tussen rug en rugzak zit dus.
Ik slaagde met de film Mamma Mia en seizoen 5 (geloof ik) van de Inspector Lynley’s Mysteries. Zijn momenteel in de reclame, en de verleiding was levensgroot om er nog een paar te kopen. Maar…. die heb ik weerstaan.
Ook de verleiding om een lekker parfummetje te kopen……Zucht….
Het werd al wat schemerig toen we het Damrak overstaken en op de tram stapten op weg naar het Spui. Waar we lekker gingen eten bij het Indonesisch Restaurant Kantjil en de Tijger. Simpele rustige inrichting, goede en beleefde bediening, het eten was uitstekend en zoals altijd in zo’n restaurant, veel te veel. Het glas Palmbier viel lekker.
Moe was al moe en moe was niet zo hongerig. Er bleef dus veel staan van de nasi Rames Koening en in een vreemd restaurant vraag je niet om een doggiebag. ;-))))
Op ons dooie gemak teruggelopen naar de Nieuwezijds Voorburgwal, het gebouw van Betty Asfalt. Waar Paul Haenen bijv. in al zijn hoedanigheden optreedt. Maar vanavond waren er twee jonge cabaretiers met hun afstudeerprojecten. Het gebouw heeft trouwens een heel gezellig café waar we vooraf en in de pauze nog wat tijd doorbrachten en snel aansluiting kregen met jonge mensen.

De voorstelling zelf was opzienbarend. De jonge vrouw had haar eigen persoonlijke (pleonasme, ik weet het) programma. Alles draaide om haar lesbisch zijn. Prima hoor, maar het was, behalve heel leuk, ook tamelijk persoonlijk en wat …. Grof. En er waren kinderen bij. Geeft niets, maar ik weet niet of die het ook leuk vonden. In elk geval een leuke voorstelling. Het was een klein intiem zaaltje met een goede akoestiek. Niet helemaal gevuld, maar wel voor het grootste deel.

Het tweede gedeelte (na de pauze in het café dus) werd ingevuld door een jongeman die ik, als hij niet voortijdig totaal instort, een grote carrière voorspel. De jonge vrouw heette Sabine Balk en de jonge man was Jorrik Hartemink. Onthoud die laatste naam maar.
Dochterlief had hem ontmoet tijdens een workshop ergens in het hoge Noorden. En was zo in hun mailinglist terechtgekomen. Vandaar de uitnodiging. Het programma van die Jorrik is me bijgebleven. De rode draad in zijn optreden was de kleine bange jongen die toen hij naar bed moest schreeuwde om een lichtje. Vanwege boze dromen en enge mannen. Nou dat toonde hij, een enge man te zijn, want elke rol speelde hij natuurlijk zelf. Wat een intensiteit, hij ging totaal op in zijn rollen en veranderde niet alleen in zijn gezicht maar in zijn hele lijf in een enge man, een duivel bijna. Er waren dan ook echt spannende scènes bij, waarbij hij goed bijgestaan werd door ‘ een stem uit de zaal’ die meedeed,
Enfin, het was indrukwekkend, zo zeer dat dochter en ik na afloop opstonden bij het applaudisseren. Aangezien we bijna vooraan zaten kon ik niet zien of anderen dat ook deden, maar ik dacht van niet.
Die jongen heeft een rubber lijf, broodmager en verschrikkelijk beweeglijk. Ik denk dat hij zichzelf wat meer moet ontzien, goed voor zichzelf moet zijn wil hij dit vak langer vol kunnen houden. Een enorm talent, dat wel. Maar hij zelf verdwijnt in zijn act.
Enfin, het was een fijne avond. Dochter bracht me thuis en ging bijna meteen daarna weer terug naar haar eigen huis. Ze vertrouwt me niet zo laat op straat ;-))). Nee hoor, maar hoe ouder ik word hoe meer de rollen toch worden omgedraaid. Vroeger mocht zij ’s avonds niet alleen over straat vanwege slechte mannen…. Nu mag ik ’s avonds laat om diezelfde reden niet alleen over straat.

Gisteren, zondag, een tamelijk rustige dag gehouden. Alleen had ik beloofd een hoofdstuk voor iemand te corrigeren en dat, had ik gezegd, zou dit weekend klaar zijn. Dus heb ik tot over enen aan de tikmachine gezeten om het klaar te krijgen. Maar toen kon het toch verzonden worden.
Nu wacht hoofdstuk 3 op me. Hoofdstuk 2 had ik wel klaar….. Maar hoofdstuk 1 was misgegaan bij de verzending. ;-)

En vanmorgen was mijn onvergelijkelijke neef er weer. Gisteravond was er wat paniek omdat Betty’s laptop heel moeilijk ging doen. Vandaag was ze hier bij mij en dus werd verordonneerd dat ze de laptop zou meenemen Dan zou neef er hier naar komen kijken.
Enfin, ik heb ook een computer met foutjes…;-).
Dus onvergelijkelijke neef Freek is ruim vier uur hier bezig geweest.
Kan dank groot genoeg zijn voor deze mens die altijd voor iedereen klaar staat????

Dat ik aan het einde van deze dag behoorlijk moe was, ook van het afgelopen weekend, is te begrijpen, denk ik. Zo moe, dat ik, toen ik alleen was, even op bed neerzeeg ;-) en dik twee uur sliep.
Waarna de avond kon beginnen. Alle mails waren blijven liggen en er was heel veel te lezen en door te sturen. Dat doe ik heel graag hoor. Maar nu zijn de laatste mails doorgestuurd en ga ik weer aanstalten maken om te slapen.

Oooh, heerlijk bed…