Ook weer voorgoed voorbij.

Het is een beetje hectische week geweest. De trammelant rond Frits Bolkestein... de moeilijkheden rond WikiLeaks,
Ik ga er niet meer op in.
Afgelopen week is weer voorbij. Voorgoed. En komt niet meer terug. Weer een week van je leven. Goed gebruik van gemaakt? Dan op naar de nieuwe week. ;-)
Dinsdag wilde ik graag naar de Dam. Daar zou de Menora worden aangestoken. Is zonder mij ook gebeurd. Het weer was nog niet zo dat ik erdoor durfde, de gracht hier te glad. Jammer. Als ik volgend jaar mag halen en het weer werkt dan mee....
Ik las in de kranten dat Moslims nachtwakes houden omdat ze bang zouden zijn dat de moskeeën worden aangevallen. Maar hoe ik ook zocht, ik kon nergens een bedreiging vinden wat dat betreft. Zijn we een beetje hysterisch aan het worden in dit land? Ik weet wel dat Joodse mensen worden aangevallen en dat synagoges besmeurd worden. Ik lees van jonge Joodse mensen die gaan emigreren omdat ze het er niet op durven wagen hun kinderen hier te laten opgroeien.
Ik las ook dat Joodse mensen hier al honderden jaren wonen, al die jaren vrij hun godsdienst konden belijden, net als Christenen en ieder ander, vrij konden rondgaan als orthodox geklede mensen, net zoals de klederdrachten in de biblebelt en elders.
Het is waar dat domme jonge, vooral Marokkaanse jongens nu menen het recht te hebben te mogen uitmaken wie wat mag belijden en hoe we gekleed mogen zijn daarbij. Nee jongens, zo werkt dat niet in dit land. Als je tegen Israel bent ga dan emigreren naar de Palestijnse gebieden. Verdiep je dan eerst op een redelijke manier in de echte achtergronden en praat niemand na.
Maar als je hier wilt wonen zul je moeten zorgen dat je erbij hoort en niet buiten de boot valt door extreem racistisch en asociaal gedrag. Daar zullen we jullie op aanspreken en volgens onze wetten bestraffen als je die wetten overtreedt.
Ik hoop van harte dat de hysterie gauw overgaat. En dat ik nog mag meemaken dat er een andere aanpak komt voor de heersende onrust.

Donderdag was het weer gelukkig redelijk toen dochterlief en ik onze afspraak bij de cardioloog na moesten komen. Een echo en een gesprek..
De uitkomst was in een sommetje weer te geven. Als het hart van gezonde jong volwassenen op 100% gesteld mag worden, geldt voor gezonde mensen van mijn leeftijd nog een 60%. Voor mij persoonlijk is de toestand van mijn hart nu 40%. Gezien het infarct dat ik jaren geleden gehad heb en de aard van dit beestje, mag ik niet mopperen.
Doe ik dan ook niet.
Volgend jaar terugkomen behalve als er klachten komen.
Mijn goede oog was de hele week al ontstoken... dat heeft een heleboel geestelijke energie gekost, want al laat je niets merken, het was echt beangstigend. Nu gaat het gelukkig beter, maar ik moet wel gauw naar de oogarts. Ach, hebben we weer iets om ons druk te maken hè.... Dat houdt een mens in leven. Als er nooit iets gebeurt, positief of negatief, ' kakt' een mens zo gauw in. Dat is slechter voor een oud mens. ;-)
En nu ga ik weer andere dingen doen, zoals… Nouja ik zie wel. In elk geval ontbijten, want dat heb ik nog niet gedaan.

Berkenboschje

Een gedicht van mijn - nog steeds- favoriete dichteres Jacqueline E.van der Waals.
Ik raakte per ongeluk op die site. Een beetje bladeren om de onrust in het hart te sussen.
En kwam bij dit gedicht terecht.
De titel ' Het Berkenboschje' dekt in mijn eigen hart niet de inhoud die zij er aan weet te geven.
In mijn hart zit het beeld van ' het Berkenbosje' in Auschwitz , waar mijn moeder een minuut voor zij de gaskamer ingejaagd wordt, met een aantal vrouwen en kinderen bij de gaskamer staat te wachten op haar dood.
Daarom vind ik zoveel troost in dat gedicht:
Berkenboschje
Ik liep door het helder verlichte bosch,
De berkeblaadjes hingen los
Naar beneden aan slingrende takjes,
De beukjes staken hun takken rechtuit,
En over het hooge varenkruid
Viel zonlicht in helgele vlakjes

Ik liep met blij tevreden zin,
Mijn voeten verdwenen beneden in
En dwergenbosch van varen,
Hoogstammige varens en boschbes en mos,
Mijn voeten liepen door dat bosch,
Of 't reuzenvoeten waren.

En iedere kleine berkestam,
Steeg als een reine witte vlam,
Door 't fijne groen naar boven.
Geen feeënbosch is half zoo blij,
Een trotsche vreugd vervulde mij,
Die tijd noch leed kan doven.


Niet omdat een oude vrouw als ik nog een moeder zou moeten hebben, dat zou ziek zijn Maar omdat zij jonger bleef dan mijn dochter en minder dan de helft van mijn eigen jaren gehaald heeft. En omdat we de paar jaren die we samen gehad hebben op zo'n vreselijke manier geleefd moeten hebben. Altijd op de vlucht, altijd dapper moeten zijn, want je was verantwoordelijk voor een kindje....
Die vlucht eindigde in dat berkenbosje in Auschwitz-Birkenau voor de deuren van de gaskamer toen ze net 34 jaar was.
En dan herlees ik dat gedicht en lopen de tranen weer over mijn wangen. Ik durf het niet hardop te lezen, bang dat mijn stem zal breken....De niet te begrijpen tegenstelling maakt dat mijn geest elk woord streelt en leest en herleest... Al jaren lang, al was ik me voorheen weinig bewust van de impact die het had op het eeuwige verdriet van dat kleine kind dat diep in mij huilde om de moeder die ze eigenlijk nooit gekend heeft. Die Olga ook nooit heeft mogen zijn.



--------------------------------------------------------------------------------