Er liggen nog twee brokjes in haar bakje. En haar bakje water moet nodig verschoond worden. Onee, toch niet. Het bakje moet schoongemaakt worden. Zucht.
Afgelopen zaterdag had ik nog tien bakjes Sheba gekocht, om haar alsjeblieft maar aan het eten te krijgen.... Eén bakje mocht bij mij op de computertafel staan, van het andere bakje had ik pap gemaakt zodat het gemakkelijker te slikken was. Want daar had ze zo'n moeite mee. Ik hoorde hoe moeilijk dat ging. Ik heb het bureaulampje aangedaan, nog zo'n ouderwetse, die warmte afgeeft. Haar lievelingsplekje om 's avonds onder te liggen.
Er liggen pillendoosjes onder het computerscherm... De kattenbak is nog schoon.
Maar haar mandje is leeg. Haar plekje onder de warme lamp ook. De voederbakjes zijn schoongemaakt. Als ik aan de tafel ga zitten komt ze me geen gezelschap houden, zittend op de tafel, stijf tegen me aan.
Vandaag heb ik Pika moeten laten inslapen... Ze had een groot gezwel in haar keeltje, tot aan de bronchiën. Vandaag werd dat ontdekt met een röntgenfoto.
Dat had de dierenarts de vorige keer bij onderzoek niet gemerkt toen ze me antibiotica meegaf en een half pilletje pijnstiller per dag.
De laatste dagen heeft ze niet gegeten, al deed ze daar veel moeite voor. Maar slikken ging niet meer, zelfs geen water. Ze nieste en de bloedspettertjes vlogen in het rond. Ze hoestte pijnlijk. Ademde nog pijnlijker. En ik bleef hopen dat de antibiotica zou helpen. En gaf haar zoveel mogelijk rust.
Vanmorgen ging ze, nog wat tegenstribbelend, weer haar reismandje in. Want haar kiesjes zouden getrokken worden. Dat zou betekend hebben dat ze weer zou kunnen eten, zij het geen harde brokjes meer.
Het bleek veel erger. En eigenlijk wist ik het al, diep van binnen.... We hebben voor ze haar reismandje inging, nog uitgebreid geknuffeld en ze verstopte haar koppetje in de buiging van mijn elleboog, zoals ze graag deed.
Ik had zelf die zwelling in haar halsje en keeltje opgemerkt en wees er de dierenarts op... die het toen ook opmerkte. Dat kon toch niet in een halve week gebeurd zijn?
Terwijl Pika haar kopje in mijn hand verstopt hield praatten we over de uiterste maatregel......
Er zouden röntgenfoto's gemaakt worden en dan zou ze bellen en me laten weten hoe het ervoor stond.
Zonder reismandje ging ik terug, met de tram en de bus, naar huis om daar af te wachten... Het duurde uren, eindeloos lang voor er gebeld werd. Betty was hier en ik vroeg me hardop af of het nog lang zou duren. Betty meende 'een bericht, goed bericht' en op dat moment ging de telefoon.
Ze had slecht nieuws, zei ze. Die dierenarts dus. Pika was onder zeil. En de röntgenfoto's hadden laten zien... enfin... de vraag was wat ik wilde.
Ik wilde Pika niet nog langer laten lijden natuurlijk. En in feite hadden we al afscheid van elkaar genomen. Ik heb haar verzocht Pika te laten inslapen. En ik zou niet komen om afscheid te nemen of haar mee terug te nemen. Probeerde het zo cool mogelijk te spelen... De rekening zou ik t.z.t. wel krijgen.
Nee, ik heb niet gehuild. Maar er is een soort zwaarte in me.... een diep verdriet, niet alleen om de zoveelste kat die weggevallen is. In dit huis al Lieveke, Sammie, Sinja, en nu kan ik daar Pika aan toevoegen.
En de zoveelste vriend(in) die me voorgegaan is.
Sinja en Pika kwamen samen bij me. Een verjaardagscadeau van een vroegere vriendin. Althans, ze betaalde één van beide katjes, die we met haar auto gingen uitzoeken en ophalen op de Poezenboot. Asielkatjes. Ik zag deze twee, buiten de hokken, rondlopen alsof ze bij elkaar hoorden en die zich niets van elkaar aantrokken... en werd op het eerste oog verliefd op ze. Maar het bleken geen sterke katjes. En ze zijn allebei niet oud geworden. Anders dan Lieveke, die 23 jaar geworden is en echt een oude dame werd. Sammie, de kleine rode kater, was ook een asielkatje. Pika was heel erg schuw, kreeg ook nooit aansluiting met andere katten. Pas het laatste jaar kwam ze los, begroette mijn gasten gracieus, liet zich aaien en ging weer haar eigen weg. En pas dit laatste jaar werd ze ook aanhalig tegen mij... soms tot op het ergerlijke af. Maar ik hield in gedachten dat ze voor ze hier kwam al twee keer teruggebracht was omdat ze niet aangepast zou zijn... en het heeft ook heel lang geduurd voor ze dat hele schuwe van zich aflegde.
Ach Pika, ik zal je missen hoor. We hebben samen heel wat meegemaakt hè. En je zult bijgezet worden in de rij van geliefde poezediertjes. Gelukkig heb ik heel veel foto's van je, want poseren kon je wel. Klein schildpadkatje met een gouden streep midden over je voorhoofd....
Het ga je goed. Wees gelukkig in de kattenhemel. Dag Pika.......Daag hoor.
maandag 10 oktober 2011
woensdag 5 oktober 2011
Even een kleine terugblik?
Hoe was het een jaar geleden met ons? Ik weet het niet meer, dus zoek ik het op in mijn dagboek van verleden jaar. Daar heb je een dagboek voor nietwaar?
Verleden jaar op 3 oktober schreef ik:
'Vandaag heb ik wat geprofiteerd van het zeldzaam mooie, zomerse weer.....'
Dus verleden jaar was het net zo'n oudewijvenzomer als dit jaar... Dat was ik helemaal vergeten.
En, om het niet te vergeten: 20 oktober 2010 was verleden jaar de eerste dag dat de temperatuur onder de 10 graden bleef. Dit jaar, 5 oktober 2011 dus, is de buitentemperatuur 20 graden.
----
Op 8 oktober 2010 schreef ik o.a.:
' Maar met het eerste kabinet Van Agt (1977-1981) kwam de armoede weer in zicht. Er werd door dat kabinet een wet aangenomen die voor het eerst maakte dat mensen op straat kwamen te staan. Psychiatrische patiënten. Zonder onderdak, dus zonder inkomen en zonder geld. Verslavingszorg bestond nog niet.
Vóór die tijd was een landloper, een verkrachting, een moord nieuws voor het hele jaar. Nu struikelen we over de landlopers en daklozen. Worden kinderen verkracht, zijn moorden meerdere malen per dag nieuws. En geef niet de allochtonen de schuld, die waren er toen ook al.‘(En dat waren echt niet de boosdoeners..)
Nu hebben we weer een kabinet met CDA, nog versterkt door de VVD, en een VVD-minister van Financiën. (ik vergat de PVV nog) Het Nederlandse volk verarmt snel. Dat is bekend. En misdaad hoe verschrikkelijk ook, is dagelijkse kost geworden, we lezen er bijna overheen. Maar er is wèl een 'meevaller' van 3 miljard euro en de minister verwacht meer meevallers. Hij is echter niet van plan dat te laten gebruiken om de armoede te bestrijden.
-------
Op 15 oktober 2010 was het grote wereldnieuws eindelijk een keer 100% positief. De redding van de mijnwerkers van Chili.
Wat een emoties, wat een emotietelevisie ook... Wat een mooie dag was dat. De hele dag een goednieuwsshow... Ze zaten vast in de mijn sinds augustus 2010
Ze bleven lang ' in de ziektewet lopen' en bleven ook hun salaris (ong. 1000 euro per maand) nog een tijd ontvangen. Maar hoe lang? De mijn werd voorgoed gesloten. De eigenaar ging failliet. Zeggen de bladen. Hoe is het daar verder gegaan?
Wat was ikzelf euforisch gestemd die dag...
Op 21 oktober, een jaar geleden dus, schreef ik dit in mijn dagboek:
'Maar dat in Haïti cholera kan uitbreken, mensen nog steeds in tentenkampen bivakkeren en geen schoon water hebben heeft mijn vertrouwen in de ngo’s weer een klap toegebracht. Hoe kan het dat er alleen al in Nederland zoveel geld is opgehaald voor Haïti, en in de hele wereld ook… en dat er nog steeds niets gedaan is om de toestand te verbeteren en te stabiliseren… Hoe kan het dat de directeuren een riant jaarsalaris blijven krijgen en niet kunnen waarmaken dat ze dat ook verdienen? Zie toch wat er alleen al in Haïti gebeurt. Je hart keert toch om?! Het lijkt wel of de toestanden van nog maar enkele jaren geleden in Afrika (Congo bijv.) zich alleen verplaatsen naar Zuid Amerika…?!'
----------
Inmiddels horen we niets meer. Van Haïti geen nieuws.
Maar uit de zeldzame beelden die we krijgen blijkt niet dat de dorpen en steden weer zijn opgebouwd. Dat de tentenkampen verdwenen zijn. Dat de gezondheidszorg goed is of het onderwijs, de scholen, weer normaal functioneren. Dat de landbouw en de veeteelt en de bosbouw weer goed zijn.
De directeuren en de interim-directeuren van de ngo's ontvangen wel nog steeds hun riante salarissen. En vinden dat ze die dik verdienen ook.
-----
Heeft Marlies Veldhuyzen van Zanten haar Zweedse paspoort al moeten inleveren trouwens? Van mij hoefde het niet hoor, ze mag het erbij houden.
-----
Wat ik nog meer aan rampen verleden beschreef en waarover we niets meer gehoord hebben:
De overstromingen in Azië houden maar aan...(dat is weer en nog steeds zo)
-----
De gifstromen in Hongarije... De aluminiumfabriek had een flinke vijver met gif naast de deur waarvan een van de muren het begaf. Met alle risico's die maar bedacht konden worden en die ook gebeurden. Ik lees er niets meer over, het nieuws was blijkbaar een hype...zoals alle andere nieuwsfeiten... maar deze ramp lijkt me te vergelijken met die chemische ramp van Dow Chemical in India, of is dat overdreven? Wat is daar verder gebeurd? Op 5 november 2010 het laatste bericht: een zevende dode, het gif bereikte de Donau met alle risico's vandien. Maar de fabriek ging weer open. De directeur was weer vrijgelaten.
-----
Dat was een kleine terugblik. Omdat ik nieuwsgierig was naar het weer van verleden jaar. Tja, dan kom je weer eens ergens hè.
Vandaag, 5 oktober 2011 zou de laatste warme dag van dit jaar zijn. Maar dan hebben we ook vanaf 24 september van dit zomerweer kunnen profiteren na die verpeste zomermaanden met veel te veel regen.
Vanmorgen ben ik dus naar de fysiotherapeut geweest. Het is nog steeds hopeloos. Maar omdat ze nu mijn linkeronderbeen onderhanden nam is daar voor even wel een beetje verlichting in gekomen. Toch ben ik weer naar huis gestrompeld, als een oud vrouwtje met haar stok. ;-( Even had ik de illusie dat ik nu weer gauw zou kunnen lopen zoals ik altijd gelopen heb. Vief en ver en lang. Zou dat er ooit nog inzitten? Ik had gehoopt dat ik even boodschappen kon gaan doen, is geen haast bij, dus kan morgen ook. Want de wandeling naar en van de fysio was kennelijk al te lang vandaag.
Poes knapt lekker op trouwens. Ze eet alleen nog Sheba.. dat is toch echt het einde voor een kat. Maar ik moést haar wel weer aan het eten krijgen, dus weinig keuze. En dat schaaltje met Sheba staat naast de computer. Bij haar lievelingsplaatsje. Ze heeft het nog wel benauwd, maar snorpieptkreunt niet meer zo. Ze borrelt alleen af en toe van binnen. ;-) Dat is ook te genezen. Haar neusje is te klein (nee, ze is geen pers, een gewoon huis- tuin- en keukenschildpadkatje) en verkoudheid blijft lang hangen.
Maar het is nog wel eten, drinken, naar de bak, en dan weer in het mandje of naast me onder de warme lamp.
Voor het moment verder weinig te melden.....
Verleden jaar op 3 oktober schreef ik:
'Vandaag heb ik wat geprofiteerd van het zeldzaam mooie, zomerse weer.....'
Dus verleden jaar was het net zo'n oudewijvenzomer als dit jaar... Dat was ik helemaal vergeten.
En, om het niet te vergeten: 20 oktober 2010 was verleden jaar de eerste dag dat de temperatuur onder de 10 graden bleef. Dit jaar, 5 oktober 2011 dus, is de buitentemperatuur 20 graden.
----
Op 8 oktober 2010 schreef ik o.a.:
' Maar met het eerste kabinet Van Agt (1977-1981) kwam de armoede weer in zicht. Er werd door dat kabinet een wet aangenomen die voor het eerst maakte dat mensen op straat kwamen te staan. Psychiatrische patiënten. Zonder onderdak, dus zonder inkomen en zonder geld. Verslavingszorg bestond nog niet.
Vóór die tijd was een landloper, een verkrachting, een moord nieuws voor het hele jaar. Nu struikelen we over de landlopers en daklozen. Worden kinderen verkracht, zijn moorden meerdere malen per dag nieuws. En geef niet de allochtonen de schuld, die waren er toen ook al.‘(En dat waren echt niet de boosdoeners..)
Nu hebben we weer een kabinet met CDA, nog versterkt door de VVD, en een VVD-minister van Financiën. (ik vergat de PVV nog) Het Nederlandse volk verarmt snel. Dat is bekend. En misdaad hoe verschrikkelijk ook, is dagelijkse kost geworden, we lezen er bijna overheen. Maar er is wèl een 'meevaller' van 3 miljard euro en de minister verwacht meer meevallers. Hij is echter niet van plan dat te laten gebruiken om de armoede te bestrijden.
-------
Op 15 oktober 2010 was het grote wereldnieuws eindelijk een keer 100% positief. De redding van de mijnwerkers van Chili.
Wat een emoties, wat een emotietelevisie ook... Wat een mooie dag was dat. De hele dag een goednieuwsshow... Ze zaten vast in de mijn sinds augustus 2010
Ze bleven lang ' in de ziektewet lopen' en bleven ook hun salaris (ong. 1000 euro per maand) nog een tijd ontvangen. Maar hoe lang? De mijn werd voorgoed gesloten. De eigenaar ging failliet. Zeggen de bladen. Hoe is het daar verder gegaan?
Wat was ikzelf euforisch gestemd die dag...
Op 21 oktober, een jaar geleden dus, schreef ik dit in mijn dagboek:
'Maar dat in Haïti cholera kan uitbreken, mensen nog steeds in tentenkampen bivakkeren en geen schoon water hebben heeft mijn vertrouwen in de ngo’s weer een klap toegebracht. Hoe kan het dat er alleen al in Nederland zoveel geld is opgehaald voor Haïti, en in de hele wereld ook… en dat er nog steeds niets gedaan is om de toestand te verbeteren en te stabiliseren… Hoe kan het dat de directeuren een riant jaarsalaris blijven krijgen en niet kunnen waarmaken dat ze dat ook verdienen? Zie toch wat er alleen al in Haïti gebeurt. Je hart keert toch om?! Het lijkt wel of de toestanden van nog maar enkele jaren geleden in Afrika (Congo bijv.) zich alleen verplaatsen naar Zuid Amerika…?!'
----------
Inmiddels horen we niets meer. Van Haïti geen nieuws.
Maar uit de zeldzame beelden die we krijgen blijkt niet dat de dorpen en steden weer zijn opgebouwd. Dat de tentenkampen verdwenen zijn. Dat de gezondheidszorg goed is of het onderwijs, de scholen, weer normaal functioneren. Dat de landbouw en de veeteelt en de bosbouw weer goed zijn.
De directeuren en de interim-directeuren van de ngo's ontvangen wel nog steeds hun riante salarissen. En vinden dat ze die dik verdienen ook.
-----
Heeft Marlies Veldhuyzen van Zanten haar Zweedse paspoort al moeten inleveren trouwens? Van mij hoefde het niet hoor, ze mag het erbij houden.
-----
Wat ik nog meer aan rampen verleden beschreef en waarover we niets meer gehoord hebben:
De overstromingen in Azië houden maar aan...(dat is weer en nog steeds zo)
-----
De gifstromen in Hongarije... De aluminiumfabriek had een flinke vijver met gif naast de deur waarvan een van de muren het begaf. Met alle risico's die maar bedacht konden worden en die ook gebeurden. Ik lees er niets meer over, het nieuws was blijkbaar een hype...zoals alle andere nieuwsfeiten... maar deze ramp lijkt me te vergelijken met die chemische ramp van Dow Chemical in India, of is dat overdreven? Wat is daar verder gebeurd? Op 5 november 2010 het laatste bericht: een zevende dode, het gif bereikte de Donau met alle risico's vandien. Maar de fabriek ging weer open. De directeur was weer vrijgelaten.
-----
Dat was een kleine terugblik. Omdat ik nieuwsgierig was naar het weer van verleden jaar. Tja, dan kom je weer eens ergens hè.
Vandaag, 5 oktober 2011 zou de laatste warme dag van dit jaar zijn. Maar dan hebben we ook vanaf 24 september van dit zomerweer kunnen profiteren na die verpeste zomermaanden met veel te veel regen.
Vanmorgen ben ik dus naar de fysiotherapeut geweest. Het is nog steeds hopeloos. Maar omdat ze nu mijn linkeronderbeen onderhanden nam is daar voor even wel een beetje verlichting in gekomen. Toch ben ik weer naar huis gestrompeld, als een oud vrouwtje met haar stok. ;-( Even had ik de illusie dat ik nu weer gauw zou kunnen lopen zoals ik altijd gelopen heb. Vief en ver en lang. Zou dat er ooit nog inzitten? Ik had gehoopt dat ik even boodschappen kon gaan doen, is geen haast bij, dus kan morgen ook. Want de wandeling naar en van de fysio was kennelijk al te lang vandaag.
Poes knapt lekker op trouwens. Ze eet alleen nog Sheba.. dat is toch echt het einde voor een kat. Maar ik moést haar wel weer aan het eten krijgen, dus weinig keuze. En dat schaaltje met Sheba staat naast de computer. Bij haar lievelingsplaatsje. Ze heeft het nog wel benauwd, maar snorpieptkreunt niet meer zo. Ze borrelt alleen af en toe van binnen. ;-) Dat is ook te genezen. Haar neusje is te klein (nee, ze is geen pers, een gewoon huis- tuin- en keukenschildpadkatje) en verkoudheid blijft lang hangen.
Maar het is nog wel eten, drinken, naar de bak, en dan weer in het mandje of naast me onder de warme lamp.
Voor het moment verder weinig te melden.....
Abonneren op:
Posts (Atom)
