Sociale dienstplicht en/of vrijwilligerswerk

Ik geef mezelf een half uur om een begin te maken met een nieuw blogje. Het is alweer veel te lang geleden.
Even het verleden ophalen... van een week geleden ongeveer ;-).
Ik heb mijn twee brillen. Een heel bescheiden paars montuurtje en een zwaarder niet gekleurd montuurtje. Ben er heel blij mee ja. Geen meekleurende glazen meer, maar gewoon blanco. Maar het Ziekenfonds heeft nog niets terugbetaald....
Dinsdag de vijftiende voor het eerst de looptraining gedaan. Het was uitproberen hoeveel conditie ik had, meer niet. Gisteren had ik weer moeten gaan, maar nu dan echt trainen, doch de baby van de fysiotherapeut was ziek dus dat kon niet doorgaan. Ik heb toen maar mijn boodschappenkarretje genomen en ben naar Appie gegaan voor de boodschappen tot zaterdag. Dat was echt te zwaar. Ik kwam beroerd van vermoeidheid en pijn thuis. Heb eerst maar wat gegeten (tenslotte ben ik diabeet ook nog ;-) ) en heb toen een paar uur geslapen.
Het waren gelukkig na de 16e december een paar redelijk rustige dagen, waarin alle opwinding van de laatste tijd wat kon zakken. Niet dat alles weggeëbd is, nee, het is nog helemaal levend, dat gevoel van 'er klopt iets niet', 'something is rotten in the State of the Netherlands..., very rotten indeed' maar we wachten nu maar even af. Ik heb mijn best gedaan.
Het is nog steeds woensdagavond.... zometeen begint dus niet P&W of DWDD......en Nieuwsuur is net afgelopen..Geen tv voor mij om bij te gaan zitten.....
Dus even verder gaan.
Maandag kwam de supersysop, mijn goede neef, om o.a. mijn computer weer eens 'schoon te maken' updaten wat ge-update moest worden.... Maar hij bracht ook een mooie kleine mp3-speler voor me mee. Een PANDA.... En heeft me meteen laten zien hoe ik mijn muziek erop kon zetten en hem opgeladen... Is hij niet fantastisch die neef van me? Wie hem kent zal het meteen Beamen-amen.... Als ik nou moet gaan lopen in die training is dat met mijn eigen fijne muziek.
Morgen moet ik er weer heen en ik neem dat mooie mp3-spelertje lekker mee.

Vanavond hoorde ik op een nieuwszender een pleidooi voor het onderstaande. Het AD schrijft er ook over. Ik ben er heel blij mee. Hoe dan ook, het kan een paar jaar duren maar ik verwacht dat zoiets gaat komen.....

Een paar jaar geleden, toen de uitkeringen van mensen weer eens gevaar liepen heb ik de gemeente hier eens een brief geschreven over Sociale Dienstplicht. Ik ben er een voorstander van dat zéker jonge mensen, niet meer schoolgaand, toch wel de maatschappij en wat daarin gebeurt, leren kennen. De militaire dienstplicht is afgeschaft.....en hoewel ik altijd een verklaard antimilitairist ben geweest vind ik nog steeds de sociale skils en de sociale vaardigheden die men daar kon opdoen, van groot belang. Vooral in deze tijd, waarin je ziet en leest hoe jonge mensen als ze niet meer studeren, geen werk hebben en hun leerschool op straat moeten vinden, te vaak een kant opgaan die we geen van allen willen, ook zijzelf niet. Bij verplicht sociaal en maatschappelijk bezig moeten zijn tegen een redelijke vergoeding wordt de uitkering werkelijk VERDIEND, hebben mensen het goede gevoel nuttig bezig te zijn voor de maatschappij en wordt toch voor een deel voorkomen dat jonge mensen afglijden... Het is niet de bedoeling dat ze werkplekken innemen die voor gewoon werkende mensen bedoeld zouden zijn maar daar waar bij voorbeeld niet genoeg vrijwilligers voor te vinden zijn. Mensen die in een uitkering zitten, maar al half- of fulltime vrijwilligerswerk doen, zouden daarvoor niet alleen een kleine extra beloning moeten krijgen, maar ook de status moeten krijgen van Vrijwilliger, die ze dan verdienen. Zulke mensen verdienen hun uitkering dan. Die moet je niet meer gaan dwingen om bij een baas werk te gaan zoeken. Dan blijft het zeer noodzakelijke werk dat ze (willen) doen, ongedaan, mensen verliezen het gevoel echt nuttig te zijn voor de maatschappij, zijn werkloos afhankelijk van hun uitkering en gedwongen werk te aanvaarden bij een baas, dat ze eigenlijk niét willen doen. Mijn smeekschrift ging dus echt over werken en niet over een hobby uitoefenen.
Maar de gemeente wees het af. En de woordvoerder in een vergadering van een politieke partij waar ik daarover wilde praten, brak me af met een hard 'nee'.
Nu zijn we een aantal jaren verder en tot mijn grote genoegen komt het onderwerp Sociale Dienstplicht toch weer op tafel. Ik hoop dat het goed wordt uitgewerkt.
Ik heb zelf jarenlang 'in een uitkering gezeten'. Maar heb alle jaren vrijwilligerswerk kunnen doen. Onbetaald, maar ik verdiende mijn uitkering en voelde en wist me een nuttig mens voor de maatschappij. Ja, dat mocht ik wel in die tijd. Tegenwoordig gaat dat geloof ik niet zo gemakkelijk. En jammer genoeg heb ik niet meer de conditie om dat te kunnen. Maar daar leer je je ook bij neer te leggen als je oud wordt. ;-)

Nou heb ik, dank zij geen tv-programma naar mijn zin, toch het hele blogje afgemaakt...

Zo tussen sinterklaas en kerst.

De afgelopen dagen…
Hoogste tijd om mijn dagboek bij te werken. De laatste, over o.a. het kosjer slachten, had blijkbaar niet veel lezers aangemoedigd. ;-) om te reageren.
7 December was dat. Nu is het de 13e dus. En inmiddels is er wel weer een en ander gebeurd natuurlijk. Never a dull moment. ;-)
Op 8 december moest ik me vervoegen bij de cardioloog in het BovenIJziekenhuis, in Amsterdam Noord dus. Het is een klantvriendelijk ziekenhuis moet ik zeggen. Elke afdeling is via een kleur en een routenummer te vinden. Nadat ik de week daarvoor bij de vaatchirurg te horen had gekregen dat ik een looptraining of een dottering zou moeten ondergaan was het dit keer de cardioloog die me onder handen nam. Nouja, bloeddruk opmeten en een hartfilmpje maken. Het wordt steeds pijnlijker om die bloeddruk te laten opmeten. Het straktrekken van de band is een pijniging geworden die ik niemand gun. Maar we hebben het weer ondergaan en in het nagesprek meldde de cardioloog dat hij me graag een katheterisatie wilde laten ondergaan. Dat is nog nooit eerder gebeurd. Blijkbaar ben ik flink achteruit gegaan. Voor die achteruitgang ben ik eerlijk gezegd minder bang (ieder mens is immers sterfelijk en is hier maar tijdelijk), maar die looptraining en die katheterisatie is andere koek. Geen lekkere nee. Ik hoorde dat de training heel zwaar is en ik heb totaal geen conditie meer. En die katheterisatie is ook bepaald niet plezierig te noemen. Reden waarom ik gevraagd heb die uit te stellen tot na de training als mijn conditie hopelijk weer wat beter is. Iedereen heeft er wel een mening over en ik was er niet alleen behoorlijk over in de war maar ik laat me ook mooi bang maken...
Gelukkig was dochterlief bij me, zonder haar was het een nog zwaardere dag geworden, waar van het gesprek met de cardioloog niets zou zijn blijven hangen.
Na even bijgekomen te zijn in het open restaurant van het ziekenhuis zijn we terug naar de stad gegaan en om op andere gedachten te komen even de Bijenkorf in gegaan. Zij moest toch een nieuwe agenda hebben en zelf vond ik ook de voor mij precies juiste... Die zaak is heel sfeervol rond deze tijd maar mijn hoofd was nog steeds niet helder en ik was vermoeider dan ik normaal geweest zou zijn. We zijn bij Moeders' in Happy Corner lekker gaan eten, dat hielp wèl...;-) en gingen met een echte Chinese kalender weer naar huis.
Zaterdag heb ik mijn boodschappen gehaald bij de grote Albert Heijn op de Nieuwerzijds Voorburgwal, bij de achterkant van het Paleis op de Dam. Vrijdag moest ik bijkomen en uitrusten. Het is nou eenmaal zo, niets aan te doen.
Het grote voordeel is dat het vlak bij de tramhaltes ligt, zodat ik niet hoef te sjouwen met dat pijnlijke been. De visboer had weer heerlijke producten die goed zijn voor een oud mens, dus ik ben er niet aan voorbijgegaan. En na de boodschappen heb ik voor Moeders' van Happy Corner twee rode 'kerststerren' meegenomen. Een jongeman hielp me de tram in met het karretje. In de koeltas en de katoenen tas en de rugzak had ik de rest van de boodschappen. Dus het was wel sjouwen, maar dat heb je als je niet elke dag, of zelfs elke week boodschappen doet.
Zondag weer uitgerust.... en maandag was het Bettydag. Vandaag was er een goede vriend op bezoek met wie ik altijd feestelijk lunch, dus vanmorgen door de storm en de regen even naar de bakker gelopen voor lekkere broodjes en een flesje sinaasappelsap. Altijd leuk..... inderdaad. We hebben daarna nog een klein uurtje een film gekeken, het vervolg van Fiddler on the Roof, waar we vorige keer gebleven waren , zo'n beetje, want al kijkend merkten we toch wel veel dingen die we al gezien hadden, maar dat geeft niet..
Morgen ga ik met de supersysop mijn nieuwe brillen ophalen!! Wat zal ik blij zijn met de nieuwe glazen, geen zelfkleurende meer, maar gewoon blanco. En met mooie montuurtjes ook nog. Jaja, gewoon bij Hans Anders. Ik ben heel benieuwd inderdaad.
---
Tot slot: vandaag heeft de 1e Kamer gedebatteerd over dat onverdoofd slachten. Zover ik weet zijn er nog geen besluiten genomen.
Ik verwonder me altijd weer over de drukte die men maakt hierover, terwijl er werkelijk dagelijks miljoenen dieren zogenaamd verdoofd geslacht worden. Je moet eens kijken hoe verdoofd vooral kuikens, kippen en varkens in de slachthuizen geslacht worden.... en in doodsnood spartelend aan haken worden gehangen...Terwijl z.g. onverdoofd slachten inhoudt dat een dier tot de laatste minuut eerzaam behandeld wordt en dan met één messtreek de slagader en de keel doorgesneden wordt waardoor het bloed meteen uit de hersens verdwijnt en zo'n dier in enkele seconden eerst bewusteloos is en na nog een paar seconden dood gaat bij gebrek aan bloed en adem..
Een naar verhaal, maar het is wel waar. Het geheel is echt een politieke zaak en geen zaak van dierenliefde. Anders zouden alle dieren kosjer geslacht worden, neem dat maar van mij aan....