Positief! GGrrr

Positief... GGGRRR De 'positieflijst'... Ik hoorde donderdagnacht 7 september voor het eerst van. Positief, omdat op televisie een dierenambtenaar kwam uitleggen dat de overheid gaat uitmaken welke dieren we wel en welke we per 1 januari 2013 niet in of bij huis mogen houden. Hè?! Jaja, de overheid die kleiner moest worden en de burger meer zelfstandigheid en vrijheid moest geven heeft dat klaarblijkelijk bevolen en besloten...Ik ben even bang voor de circuseigenaars met hun geliefde dieren die hun kunstjes en kunsten meestal met zoveel plezier uitoefenen.... Wilde dieren zijn gelukkiger als ze kunnen werken dan wanneer ze zoals in de dierentuin, de hele dag lui in hun hok blijven liggen met als enige beweging heen en weer lopen langs het hek En hun heen en weer schietende ogen. Klinkklare nonsens, zo'n voorstel. Op de originele lijst staat zelfs de hond als verboden huisdier, maar dat is vast een foutje.... De hond is volgens degenen die de lijst opstellen, namelijk afkomstig van de wolf - en dus geen huisdier. Dat er inmiddels eeuwen van fokken zó veel verschillende soorten huisdieren behorende tot het hondenras uit zijn voortgekomen maakt voor deze amateur blijkbaar niets uit. Chiwuawas of Ierse wolfshond... het blijven honden voor hen. Hoe zit het met onze katjes? Je hebt heel lieve poesjes die klein en aanhankelijke huisdiertjes blijven, zelfs niet buitenkomen en je hebt main coons, zo groot dat ze niet op je schoot passen... Vandaag las ik dat zelfs tijgers gemakkelijke huisdieren kunnen zijn. Sommige mensen houden kakkerlakken of keukenvisjes, daar houd ik niet van maar ik vind het wel hun recht. Als ze die maar bij zich houden. Hoofdluis staat dat eigenlijk op die 'positieflijst'? Als het niet zo droevig was dat zulke lieden zoiets uitmaken, zou je erom kunnen lachen. ... Ze smalendhartelijk of gillend van de lach uitlachen. Het is toch te gek om los te lopen... Laten we die bedenkers dus liever in een hondenhok buiten opsluiten voor ze nog meer ellende veroorzaken. Het werd trouwens gebracht alsof het al een vaststaande zaak was. Ik dacht dat we met een demissionair kabinet te maken hadden???? Die geen nieuwe wetten meer mag voorbereiden? Laat staan door de Kamer laten goedkeuren??? Ik kan alleen maar hopen dat het een fout, een heel grote fout van de programmamaker was. Want zo zout hebben we het in Nederland nog nooit gegeten. De overheid die uitmaakt welk huisdier je wel of niet mag hebben en verzorgen. Met alle controle die je daarbij nodig hebt natuurlijk. Ik heb er geen woorden genoeg voor. Met een goedgekeurde penning en misschien een bepaalde kleur halsband ook? Want het is dan natuurlijk ook een wapen om geld van te innen.... Al is het maar het bedrag voor een officieel goedkeuringspapier voor het dier zelf, de penning en de riem moeten natuurlijk ook van overheidswege worden goedgekeurd.... En omdat ze daar je burgersufferdnummer voor willen hebben, krijg je daar jaarlijks ook een extra belastingbedrag over te betalen. Misschien moet je hond zelfs onderduiken.... om niet meegenomen te worden. Mensen met een vijver die ze zelf gegraven hebben en ingericht... en de koi's die schattige aaibare vissen, zelfs als huisdier beschouwen.... Moeten die hun troeteldieren opeten of weggooien? Verkopen is geen optie, dat zal dan ook wel verboden zijn. In een tijd die zoveel angsten en dreigingen teweegbrengt binnen Europa en buiten Europa..... hebben overheidsdienaren niets beters te doen dan bovenstaande maatregelen te verzinnen. En omdat hun tijd zo ruim is kunnen ze zulke dingen ook nog uitwerken, ben ik bang. Zoals de fietspenning in de dertiger jaren? Als het aan het demissionair kabinet lag hadden we die al, denk ik. Een kongsi tussen Partij voor de Dieren en Dion Graus? Het zou me niets verwonderen. Want wat zij nodig hebben is niet dat al die dieren verboden worden, maar wel dat zij zelf in de publiciteit komen, ten goede of ten kwade... In dit geval ten kwade... en hoe!! Alle diereneigenaren, ga dus naar Den Haag, op naar het vertrouwde Malieveld om dat weer te vertrappen in een woedende manifestatie van razend protest. Neem vooral de grote honden mee, die afstammen van de wolven zoals die vriendelijke gek ons vertelde. Misschien kunnen we dat bewijzen aan dit soort politici en ambtenaren.

LOODZWAAR leek het toen......

Het is al vele jaren geleden dat ik het stukje 'LOODZWAAR' schreef. De tijd vóór het hartinfarct, toen het goed schrijven me nog gemakkelijk afging, het woord gleed recht uit mijn hoofd naar mijn vingers. ;-) Mijn boek was klaar en uitgegeven, en zowel uitgever als goede vriend en editor Paul drongen erop aan dat ik verder zou gaan. Wroeten in de geest en alles uitzoeken en schrijven wat boven kwam. Maar mijn geest was zo uitgeput van alle doorgemaakte emoties dat ik dat niet kon en de mij door de vriendenkring aangeboden reis naar Israel gaf me de tijd om daarover na te denken en inspiratie op te doen. Inspiratie die eigenlijk slechts voldoende was om een goed verslag te maken van die reis. Daarna kwam het infarct, de ziekenhuisopname die weer een andersoortige inspiratie wakker riep. En van een reis naar Wenen, die volgde toen mijn lichaam het weer aankon. Bijdragen van ver voor ik aan mijn weblog begon. Inmiddels was de aandrang van buitenaf om door te gaan met schrijven een beetje naar de achtergrond geschoven... En toén gebeurde er een klein wonder. Want jaren nadat ik ermee begonnen ben, ontdekte ik vanavond dit onderstaande stukje, waarin ik verzuchtte dat ik alleen wil schrijven zoals ik dat nu al sinds 2008 doe. Gewoon gedaan zoals ik dat wilde, niet voor een uitgever, op mijn eigen manier met mijn eigen onderwerpen maar wel voor mensen om te lezen. Zo ze dat zouden willen. Het leven kan wonderlijk zijn. ;-) Ik heb wel gemerkt dat mijn letterkundig vermogen eh... zacht gezegd, veranderd is. Dat kan ik niet meer. Eén van de talenten die verloren is gegaan door het hartinfarct en wat dat heeft weggenomen. Wat ik ervoor teruggekregen heb zijn de morfinedromen in het ziekenhuis, die me de moed gegeven hebben naar mijn ouderstad terug te verhuizen, mijn Joods zijn te beleven en helemaal opnieuw te beginnen. Nee, lid van een Joodse Gemeenschap heb ik nooit kunnen worden, dat voélde niet goed voor mij. Maar het begin van alles, wat na de uitgave van Twee Vrouwen en een Jas kon beginnen, was het onderstaande. ------------------------------------------------------------------------------------- LOODZWAAR leek het toen... Het geschreven woord is niet altijd voor de eeuwigheid geschreven, maar gaat toch langer mee dan de losse gedachte die in het hoofd blijft zitten. Als reactie gelijk is aan actie begrijp ik niets van het proces dat ertoe leidt dat ik ga schrijven. Ligt dat aan mij? Of is de onvoorspelbaarheid van de reactie een vast gegeven waarmee rekening gehouden moet worden?? Is die formule variabel, of vàst? In ieder geval is de reactie steeds een onverwachte, soms een ongehoopte, vaak een verrassende, maar nooit een vooraf bedachte of berekende uitkomst. Wie had kunnen bedenken hoe een losse opmerking (een uitdaging van een goede vriend) een kettingreactie op gang zou brengen… Een te licht en gemakkelijk gedane toezegging in de euforie van een behaald succes nl. de uitgave van mijn boekje, is een loden last geworden. De belofte dóór te schrijven zal in de tijd gedragen moeten worden en ter bestemder tijd en plaats ingelost worden. De steile heuvels van verwerking, van gedenken, van bitterheid en boosheid, van angst om het heden en angst voor de toekomst…van toppen tot diepe dalen, worden geacht te zijn genomen met de lichtvoetigheid van gemzen… Ondanks de als een loden last gedragen be-leef-tijd. Mijn hart bonkt, mijn benen kunnen me amper dragen. Mijn hoofd rust te zwaar op mijn schouders. Maar het onbevlogen denkvermogen moet voort…voort…. Het schrijverschap is geen lichtend einddoel, het is de weg waarlangs de loden last getorst moet worden, geduwd, gesleept….. Met grote weerzin heb ik deze last opgenomen, ik weet niet hoe lang ik hem kan dragen. De laatste last die ik had neergelegd was er een uit een onafgebroken serie van ‘moeten’: groot moest ik worden, studeren en werken moesten, moeder en huisvrouw en echt volwassen moeten worden, afscheid moeten nemen van kind, huwelijk, ouders en dromen. Herinneren moet verwerken wordt verwacht. De laatste last heb ik nog niet afgelegd of er wordt me een nieuwe last opgelegd.. Schrijven. Ik meende dat het vleugels zouden zijn, vleugels waarmee ik boven het gewriemel van kleine aardse gedachten zou kunnen uitstijgen. Maar de realiteit leert dat het een loden last van letters is, die nog steeds mijn gevoelens niet kunnen uitdrukken; die zichzelf zullen moeten herscheppen tot iets anders dan de schonere schijn die ze nu weergeven. Een manier van letterzetten die de mijne niet is. En daarom een last blijft. Laat me toch mijn eigen schepping creëren met dit gewicht, zodat wat nu zo zwaar op me rust, me verlichting kan geven. Ik kan er geen verhaaltjes van maken die zo licht zijn als zijdepapier dat dwarrelt in de lichtste bries. De dag beschrijven, het maatschappelijk en persoonlijk gebeuren, de voorspelbare reactie. Dàt zijn mijn sterkere kanten. Het evenwicht vinden in de beschrijving van het bestaande, het bestaanbare. Het neerzetten van een beeld van het soms ongeloofwaardige dat waar blijkt te zijn. Pijn beschrijven die empathie met het onbeschrijflijke losmaakt………. Kan dat in verhalen en sproken verwoord worden? Zulke vertelsels worden geacht te eindigen met de aanvang van een leven dat lang en gelukkig dient te zijn. En te beginnen met :’Er was eens…’ Mijn vertelsels zullen niét voorbij zijn, zij zullen beginnen met ‘gisteren’, met ‘vandaag’ of met ‘morgen’. Of zelfs met ‘toen ik klein was’… En in de schoonheid van echt taalkundig gebeuren zal dat vloeken door de pure basiskleuren die ik zelf gebruik. Maar het zal mijzelf verlichten. Hopelijk en misschien een lichtje zijn voor wie het wil zien en lezen. Daarin kan ik hopelijk inspiratie vinden en kracht om door te gaan. Hierin kan ik een nieuwe start maken met schrijven. Maar niet in het op me nemen van de last om iets te scheppen dat z.g. voor de eeuwigheid bedoeld is. Dat voelt als een nieuw ‘moeten’, terwijl ik me zo vast had voorgenomen om ná de vertwijfeling en het verdriet van het totale afscheid nemen, nóóit meer iets te ‘moeten’ of te dragen dat ook zonder mij vooruit kan komen… Het Boek is geschreven. En het leven moet weer voorrang krijgen en voortgang vinden. Maar goed, ik heb beloofd weer te gaan schrijven…..en hierbij vind je dus mijn eerste bijdragen.