Voor zijn roodkopere.

Zeggen ze in Amsterdam als iets voor elkaar gekomen is.

Waar de uitdrukking vandaan komt weet ik niet, maar mijn haar heeft momenteel die kleur.
Vandaag vertelde de huisarts me dat mijn bloed bijna volmaakt is…nouja…. geen grote afwijkingen vertoont. De schildklier mag wel wat harder werken, en daar kan dus een half pilletje meer bij helpen. En wat mij betreft is de rest gewoon inherent aan het oud worden of zijn. Daar maak ik me maar niet druk over. Komt tijd, komt erger… ;-))

Na het telefoontje van de huisarts ben ik maar naar buiten gegaan. Gisteren was daar niets van gekomen. Was weer zo’n hangdag. De laatste tijd lijkt het wel of het lichaam dat rare evenwicht zoekt. Dag van niks, dag van actie. Dag van niks, dag van actie. Vandaag dus weer een heel eind gelopen, want mijn kapper zit dan wel in de binnenstad, maar niet vlakbij.
Toen ik geverfd, gewassen en geknipt was keek een ander me aan in de spiegel van de kapper.
Dat is het leuke van die kappersstoel.
Nog even naar de kringloopwinkel in de buurt, maar daar was niks van mijn gading. Toen ben ik maar door de miezerige middag de gezellige winkelstraat doorgelopen en nog even naar Appie gegaan voor laatste boodschapjes voor deze week. Voor Pika, mijn poes. De rest had ik al in huis.

Vanavond heb ik de planten voor het komend voorjaar besteld. Heel veel bergamot, dat zo heerlijk geurt. En een boerenjasmijn, ook al zo lekker ruikend. Bakker, de leverancier van al dit moois doet er een ‘wagen’ met 100 anemonenbolletjes gratis bij.
Voor het vroegere voorjaar heb ik narcissen besteld, alleen Bridal Crowns. Jawel, die ruiken ook zo sterk. Maar zoals ik al eens geschreven heb, dit huis telt 5 verdiepingen, en ik ben de enige met een tuintje. Dus laat ik iedereen graag meegenieten. Mijn tuintje is te klein om toonbaar te zijn op de hogere verdiepingen, maar ruiken doen ze het allemaal…
Dus dit was weer een goed bestede dag.

Gisteren was anders. Gisteren was weer zo’n dag van niks. Van hangen, van de ene (computer)- stoel naar de andere gemakkelijke stoel bij de tafel. Wat gerommeld in de keuken… maar meer kwam er niet uit. Ergerlijk, méér dan ergerlijk. Dit soort dagen komt steeds vaker voor. Zucht… Maar gelukkig, vandaag had ik weer genoeg energie verzameld om er lekker op uit te gaan. Wonderlijk gebeuren, dat oud worden hoor. Toezien hoe het lijf en de energie vàn dat lijf verandert waar je bij staat.

Ella Vogelaar? Wie wil nou dat ik daar een mening over heb?! Ik vind het heel erg voor haar. En het herinnert me sterk aan de scène, jaren geleden, toen Elske van ’t Veld huilend de Kamer verliet. Natuurlijk heeft ze keihard gewerkt. Natuurlijk heeft ze honderden mensen gemotiveerd om de goede kant op te gaan. Maar eigenlijk is er niets echt gebeurd, zoals ik moest lezen. En hebben alle heren van de partij zich daarom doodgeërgerd. Wat hebben de heren wel al afgemaakt in deze twee jaar? Wil iemand me dat duiden? Of is het minder simpel dan dat? Ach laat ook maar… Arme Ella, dat wel. Er zijn andere bewindsvrouwen die hun hoofd minder boven het maaiveld uitstaken hè…

Kom, laat ik er maar niet dieper op ingaan………dat doen anderen wel.

Gelukkig weer een actieve dag.

Gisteren was het nog een dag van lusteloosheid, alleen de noodzakelijkste dingen doen en voor de avondmaaltijd kliekjes warmen, die zich zondag en maandag verzameld hadden... Het was hangen van de ene stoel in de andere en nadien een korte nachtrust en onrustige dromen.
Vandaag was gelukkig weer een actieve dag.
Ik was al vroeg heel erg wakker. Na mijn doktersbezoek vorige week had ik een formulier meegekregen voor het laboratorium in het Onze lieve Vrouwe Gasthuis. Ik moest me nuchter laten prikken (drie buisjes) en in een klein potje een plasje doen. Daarna maar gauw wat gegeten en gedronken, anders had ik diabetische flauwte gekregen.
Tram 7 gepakt en een halte te ver meegegaan. Tja, dan stap je uit bij het begin van de Dappermarkt. Dus die ben ik maar overgegaan, dan had ik in elk geval voor vandaag mijn beweging gehad. Niks bijzonders gekocht hoor, alleen brood en fruit.
Maar de markt is altijd een avontuurtje. Van zoveel culturen, zoveel smaken, zoveel verschillende kramen. Ook in de regen en met plagende kraamhouders die het dak van hun kraam watervrij wilden maken en het water eraf lieten lopen, liefst op iemands hoofd, leek het wel. En ook nog leuk met al die verschillende paraplu’s, alle soorten en maten en kleuren.
Het blijft genieten.
Aan de andere kant van de markt ben ik dan weer op een andere tram gestapt. Voor Amsterdam-kenners: lijn 14 bij de Roomtuintjes. Ja, ik kan niet helpen dat die straten echt zo heten hoor.
En zo kwam ik weer thuis, toch wel lekker moe en weer toe aan wat eten en drinken.
Maar Buurman had me nodig voor het zoeken van een adres en daar ging, onderbroken door telefoontjes, dus gauw een uur mee heen. Tot ik het zat was. Want het gevraagde adres was voor mij onvindbaar ook.
Met de post kwam het verzekeringsplaatje voor het scootmobieltje. Ik mag dus buiten op straat rijden nu.

Op de laatste pagina van mijn krant is een klein stukje vrijgemaakt voor een commentaartje van maximaal 69 woorden. Vandaag stond er een stukje van mijn hand in, dat ik, na het zien van een foto in de krant van gisteren, geschreven had. De tegenstand in Duitsland tegen het bergen van radioactief afval was zoveel groter dan met verwacht had dat er een heel politieleger was ingezet. Op een foto zag men drie gewapende en gehelmde Duitse politiemensen één oudere man in bedwang proberen te houden. Daartoe werd hij met geweld tegen de grond gehouden en werd zijn nek en hoofd omgedraaid. Ik schreef daarover:

15.000 mensen, 16.000 gehelmde politiemensen..
Op de foto één ongewapende oudere man zonder beschermende helm. En 3 gehelmde en gewapende politiemannen, die de actievoerder willen afvoeren.
Daarvoor draaien ze hem de nek om. Ik word er misselijk van.
Is die oudere actievoerder met die bril nog steeds gezond en in leven?
Hij vocht voor een gezondere wereld. Die politiemannen voerden commando’s uit.
Om mensen de nek om te draaien?

Ja, mijn stukje werd geplaatst. En de illusie is altijd geweest dat wat we schrijven, ook impact heeft. Ik wil niet meer ingaan op oude vooroordelen, Nederlandse politiemannen zijn geen haar anders als het erop aankomt. Ik hoop alleen dat het feit dat geweld dat gezien en beschreven wordt zulke mensen ook bereikt…

Net als iets, dat ik nog niet beschreven had maar om diezelfde reden nu wel beschrijf.
Maandag ging dochterlief en ik dus naar dat concert. We gingen ruimschoots op tijd de deur uit, want we moesten met twee trams mee. Op het Spui kwam lijn 16 aanrijden. Jessica neemt een spurt, de voordeur gaat open, en blijft openstaan; zij wijst de bestuurder op mij, die moeizaam zo snel mogelijk aan komt lopen.
En als ik wil instappen….. wijst de bestuurder dat we naar een achterdeur moeten gaan, sluit zijn eigen deur en rijdt weg.
Ons volkomen verbijsterd achterlatend.
Mijn dochter was razend. En éér er een andere tram kwam zaten we al in de zenuwen dat we te laat bij de concertzaal zouden zijn en niet naar binnen zouden mogen. Gelukkig kwamen we net op tijd en was er iemand van het personeel die ons met de grote lift liet gaan, die het dichtst bij was. Toevallig, merkten we later, stonden we daar met de dirigent en de pianist die we later in de zaal zouden herkennen. We hadden plaatsen op het balkon, dus dat was nog extra ver lopen ook.
Rotbestuurder van die lijn 16.